ในยามที่ตู๋กูเลี่ยตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น จิงโม่ไม่ได้ออกไป เมื่อเห็นอีกคนเดินเข้ามาจากนอกฉากกั้นความโกรธของเขาก็หายไป รอจนจิงโม่นั่งลงที่ขอบเตียงเขาก็อดไม่ได้ที่จะอ้าแขนกอดอีกคนเอาไว้        “อือ จิงโม่ ข้าคิดว่าเจ้าไปแล้ว...”        เขาต้องยอม...