เล่มที่ 12 บทที่ 345        หลี่ซื่อเชินไม่คาดคิดเลยว่ามู่หรงฉิงจะมา เขาตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง หลังจากนั้นไม่นาน เขาจึงถอดผ้ากาสาวพัสตร์ที่พาดอยู่ข้างนอกออก “ได้สิๆ คนเขาไม่ได้ดื่มสุราดอกท้อมานานแล้ว”        น้ำเสียงยังคงออดอ้อนไพเราะเหมือนเดิม แต่...