ก่อนจะมาแต่งงานกับบุตรชายทั้งสามของตระกูลเหอ หลิวซื่อเคยเป็บุตรสาวของขุนนางใหญ่ท่านหนึ่ง แต่ด้วยครอบครัวถูกใส่ร้ายป้ายสี บิดาต้องโทษถูกปะา บุรุษในครอบครัวถูกเนรเทศไปไกลสามพันลี้ หญิงสาวในครอบครัวถูกขายให้กับหอนางโลม หลิวซื่อที่แอบหลบหนีออกมาได้บังเอิญไปพบกับเหอคังเข้า
หลังเหอคังยื่นมือเข้าช่วยหลิวซื่อ เขาก็พานางกลับมายังบ้านของตระกูลเหอ ตอนแรกหลิวซื่อซาบซึ้งใจเป็อย่างมากและตั้งใจจะตอบแทนเหอคังด้วยร่างกาย เพราะนอกจากร่างกายแล้วนางก็ไม่มีทรัพย์สมบัติอย่างอื่นติดกาย
แต่เมื่อได้รู้ว่าหากคิดอยากจะเป็คนเขาจำต้องยอมรับน้องชายทั้งสองของเขาด้วย หลิวซื่อที่ไม่เคยได้พบเห็นเื่เช่นนี้มาก่อนเกิดความหวาดกลัวจนถึงขั้นหลบหนี
แต่สุดท้ายนางก็หนีไปไม่รอด เพราะชีวิตของนางไม่เหลืออะไรอีกแล้ว หากกลับออกไปด้านนอกย่อมต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างหวาดระแวงด้วยความกลัวว่าจะถูกคนจากหอนางโลมจับตัวกลับไปในสักวันหนึ่ง
อีกทั้งหลิวซื่อยังไม่มีความสามารถที่จะหนีออกไปจากป่าแห่งนี้ได้ด้วยตัวคนเดียวอีกด้วย แล้วเหอคังสามพี่น้องก็ไม่มีใคร้าส่งนางกลับไป
หลังจากที่พวกเขาปล่อยให้นางลองหลบหนีดูหลายครั้ง แต่หลิวซื่อก็ยังหาทางออกจากป่าไม่ได้ สุดท้ายหลิวซื่อจึงจำต้องยอมแพ้
แม้ตระกูลเหอจะมีกฎบังคับให้บุตรชายในแต่ละรุ่นต้องมีภรรยาคนเดียวกัน แต่พวกเขากลับไม่ได้ป่าเถื่อนถึงขั้นบังคับขืนใจฝ่ายหญิง แต่กลับปล่อยให้หลิวซื่อได้เรียนรู้และทำความรู้จักกับน้องชายของเหอคังอยู่นานเกือบสองปี
กระทั่งหลิวซื่อทำใจยอมรับในตัวเหอเจาและเหอซีแล้ว เหอคังสามพี่น้องถึงได้แต่งหลิวซื่อเข้าตระกูล
บุรุษตระกูลเหอล้วนมีรูปโฉมหล่อเหลาและโดดเด่น แม้พวกเขาจะใช้ชีวิตอยู่ในป่าเขาแต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้พวกเขาดูป่าเถื่อน การยอมรับบุรุษทั้งสามที่ปฏิบัติต่อนางเป็อย่างดีไปพร้อมๆ กัน จึงไม่ได้ยากเย็นอย่างที่คิด
เมื่อเปิดใจยอมรับเื่การแต่งงานกับสามีทั้งสามได้ หลิวซื่อก็ถูกความรักของพวกเขาทำให้ยอมรับเื่ความผิดแปลกนี้ได้อย่างหมดใจ นับจากนั้นนางจึงไม่ได้รู้สึกว่าเื่นี้เป็เื่ที่ผิดปกติอีกต่อไป
“ข้าไม่ได้บอกให้เ้ายอมรับบุตรชายทั้งสี่ของข้าภายในคราวเดียว เื่ความสัมพันธ์ของคนย่อมต้องค่อยๆ สร้างกันไปถึงจะชัดเจน ดังนั้นเ้าค่อยๆ คิดดูเถอะ ให้เวลาตัวเองได้ทำความรู้จักกับพวกเขาเสียหน่อย หลังจากนั้นหากเ้ายังทำใจยอมรับพวกเขาทั้งสี่คนไม่ได้ ข้าจะให้อาชางพาออกไป
แล้วถึงแม้ตระกูลเหอจะใช้ชีวิตหลบเร้นจากโลกภายนอก แต่ด้านนอกพวกเรามีทรัพย์สินอยู่เช่นกัน ดังนั้นเ้าไม่ต้องห่วง หากสุดท้ายเ้ายัง้าจากไปจริงๆ ตอนนั้นข้าจะให้อาอันมอบร้านค้าให้เ้าสักแห่ง หาครอบครัวที่ดีให้เ้าตบแต่ง เช่นนี้ดีหรือไม่”
“...”
หม่าเจี๋ยซินฟังหลิวซื่อพูดอยู่เป็นาน เมื่อรู้สึกตัวอีกทีนางก็พบว่าตนเองถูกหลิวซื่อกล่อมจนสงบลงแล้ว อีกทั้งหลิวซื่อยังยืนยันว่าตระกูลเหอจะไม่บังคับนางให้แต่งงานกับบุตรชายของตน แล้วยังเอ่ยปากว่าจะมอบร้านค้ากับหาครอบครัวสามีให้นางได้ตบแต่งออกไปอีกด้วย
ด้วยเหตุนี้ ตอนที่นางฟังหลิวซื่อจนจบ หม่าเจี่ยซินที่มีความคิดว้าวุ่นและเคว้งคว้างมาตลอดทั้งคืนพลันรู้สึกเหมือนพบทางออก
ยอมรับไม่ได้ก็ไม่จำเป็ต้องแต่งเช่นนั้นรึ?
อีกทั้งยังจะมอบทรัพย์สินและหาหนทางเส้นใหม่ให้กับนางด้วย?
หม่าเจี่ยซินแทบไม่อยากจะเชื่อ ว่าเื่ดีๆ เช่นนี้ยังมีอยู่ หลายวันมานี้ดูเหมือนว่านางจะถูกความโชคร้ายทำให้ใมากเกินไปแล้ว ยามนี้จึงแทบไม่กล้าเชื่อสิ่งที่ได้ยินจากหลิวซื่อ
“เหอชาง เด็กคนนั้นข้ามองออกว่าเขาชอบเ้ามาก เหอหยวน เหออัน เหอตง พวกเขาก็เป็คนที่ใช้ได้เหมือนกัน ซินซินเ้าค่อยๆ ดูพวกเขาก่อนเถอะ อย่าได้รีบร้อนเลย”
หลิวซื่อพูดอย่างไม่รีบร้อน นางประสานมือไว้บนผ้าห่มกลางท้องก่อนจะพูดต่อไปว่า
“อันที่จริงไม่ว่าจะเป็การแต่งงานที่มีสามีคนเดียวกับภรรยาหลายคนหรือภรรยาคนเดียวกับสามีหลายคน ก็ล้วนเป็กฎเกณฑ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยคนกลุ่มหนึ่งทั้งสิ้น เื่พวกนี้แท้จริงแล้วจึงมิใช่เื่ที่ถูกกำหนดเอาไว้ตายตัว ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ แต่มันคือเื่ของความเคยชินที่เกิดจากทัศคติที่ถูกสร้างขึ้นมา มันจึงขึ้นอยู่กับว่าในแต่ละยุคสมัยเื่นี้ถูกกำหนดเอาไว้อย่างไรก็เท่านั้น”
“แล้วมันก็บังเอิญที่ยุคสมัยนี้ผู้คนมีธรรมเนียมหนึ่งสามีสามารถแต่งภรรยาได้หลายคน ซึ่งตรงกันข้ามกับตระกูลเหอของข้า เมื่อเ้าได้รับรู้เื่นี้ที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนจึงเกิดรู้สึกขึ้นมาว่านี่มิใช่เื่ที่ถูกต้อง แต่แท้จริงแล้วการแต่งงานที่ถูกต้องนั้นควรจะเป็อย่างไรเล่า”
“...”
หม่าเจี่ยซินไม่มีความคำตอบให้กับหลิวซื่อ เพราะนางกำลังตกตะลึงที่สตรีในยุคโบราณเช่นนี้มีความคิดก้าวหน้ามากกว่าตนเองเสียอีก หลักความคิดและเหตุผลของหลิวซื่อทำลายกรอบความคิดที่ได้รับอิทธิพลมาจากชาติก่อนของหม่าเจียซินไปชั่วขณะหนึ่ง
“เื่ที่ข้าพูดไปแม้เ้าจะไม่เห็นด้วย แต่ช่วยเก็บไปคิดเสียหน่อยเถอะ คิดเสียว่าเห็นแก่ความรู้สึกของบุตรชายคนเล็กของข้าก็ได้ แล้วหลังจากนั้นหากเ้ายังคงไม่สามารถเปิดใจยอมรับเื่นี้ได้จริงๆ ข้าก็จะเคารพการตัดสินใจของเ้า”
หลิวซื่อบีบมือของนางเบาๆ ก่อนจะปล่อยมือ
“ข้ารู้แล้วเ้าค่ะ”
เมื่ออีกฝ่ายชักแม่น้ำทั้งสายมากล่อมนางถึงเพียงนี้แล้ว หม่าเจี่ยซินไม่อาจทำเฉยหรือปฏิเสธคำขอของหลิวซื่อไปตรงๆ ดังนั้นจึงพยักหน้าตอบตกลง
“เื่ที่ข้าพูด ข้าย่อมไม่กลับคำ เ้าอย่าได้กังวล เอาล่ะ เทน้ำให้ข้าจิบเสียหน่อย พูดเยอะถึงเพียงนี้ข้าคอแห้งแล้วจริงๆ”
หลิวซื่อไอออกมาสองสามครั้ง หม่าเจี่ยซินจึงรีบรินน้ำใส่จอกใบเล็กแล้วยื่นไปให้หลิวซื่อจิบทีละนิด ในใจก็รู้สึกผิดที่เอาแต่นั่งเงียบฟังหลิวซื่อพูดจนลืมไปว่าอีกฝ่ายกำลังป่วย ไม่ควรพูดอะไรมากมายนัก
จิบน้ำเสร็จแล้ว หลิวซื่อก็ขยับเอนลงนอน หม่าเจี่ยซินจึงช่วยประคองร่างผอมบางให้นอนลงแล้วดึงผ้าห่มมาห่มให้หลิวซื่อ ผ่านไปเพียงไม่กี่สิบอึดใจหลังจากนั้นหลิวซื่อก็เริ่มหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ
เมื่อแน่ใจว่าหลิวซื่อหลับแล้วหม่าเจี่ยซินก็เดินออกจากห้อง แต่นางไม่ได้เดินกลับห้องตนเองไป แต่กลับเดินไปนั่งหน้าบ้านแล้วมองดูเหอชาง เหอหยวน เหอตงทำงานอยู่ในนาเงียบๆ สมองก็คิดไปถึงเื่ราวของหลิวซื่อที่เพิ่งได้ฟังมาอย่างไม่รู้ตัว
ทำได้จริงๆ นะรึ นางจะสามารถเปิดใจยอมรับเื่นี้ได้จริงๆ น่ะหรือ
ใกล้เที่ยงเหอชางก็ขึ้นมาจากนาก่อน เพื่อกลับมาทำอาหาร หม่าเจี่ยซินที่ไม่อยากกลับไปอูดอู้อยู่ในห้องจึงตามเขาเข้าไปในห้องครัว
“ให้ข้าช่วยท่านได้หรือไม่”
ชาติที่แล้วหม่าเจี่ยซินเป็คนที่ชอบทำงานไม่ชอบหยุดนิ่ง ร้านอาหารเพื่อสุขภาพของนาง ล้วนถูกสร้างขึ้นมาด้วยสองมือที่ไม่หยุดนิ่ง นางจึงเคยชินกับการทำงานหนักเป็ปกติ หลายวันมานี้เพราะร่างกายเจ็บป่วยนางจึงไม่สามารถทำอะไรได้ หม่าเจี่ยซินจึงรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป
“เ้าไปนั่งเถอะ ข้าทำเองได้”
“...”
นางอยากจะดึงดันช่วยเขา แต่เมื่อเห็นว่าเหอชางนวดแป้งเตรียมทำบะหมี่ได้คล่องแคล่วมากแค่ไหน หม่าเจี่ยซินก็จำต้องเลิกวุ่นวาย
เอาเถอะ ร่างกายของนางยังไม่หายดี ตอนนี้อย่าเพิ่งดึงดันเลยจะดีกว่า
หลังการพูดคุยกับหลิวซื่อหัวใจของนางเริ่มสงบลงแล้ว หม่าเจี่ยซินจึงใช้ชีวิตพักรักษาตัวอยู่ในตระกูลเหเงียบๆ ค่อยๆ คิดเื่ที่ต้องคิดไปช้าๆ ทุกๆ วันนอกจากนางจะพยายามพาตัวเองออกพบปะกับคนในครอบครัวของเหอชางบ้างแล้ว หม่าเจี่ยซินก็ใช้เวลาหมดไปกับการใช้ความคิดเงียบๆ
________________________________________________
ผู้ชายที่ทำงานบ้านเก่งคนนี้เป็ของไรท์นะ !!! ไม่ใช่ๆ ของเธอนะ หุหุหุ
ฝากกดติดตาม กดหัวใจและคอมเม้นท์ให้ไรท์ด้วยนะคะ
