เมื่อม่อหยวนฉีเฆี่ยนตีจนหอบเหนื่อย เขาสะบัดแส้ทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี "ลากมันไปให้พ้นหน้าข้า! อย่าให้มันมาตายเสนียดแถวนี้!" น้ำเสียงนั้นเย็นชาไร้ความเป็นมนุษย์ เขามองทหารชั้นผู้น้อยไม่ต่างจากมดปลวกที่ไร้ค่า ก่อนจะเดินกลับเข้าเรือนไปอย่างผยองเสวียนหนิง...