ยามค่ำคืนปกคลุมทั่วหมู่บ้านหลังการฝึกอันเหน็ดเหนื่อยมาตลอดวัน ทัคคุง นั่งเช็ดดาบอยู่ในห้องเงียบ ๆ แสงตะเกียงส่องวูบไหว ทอดเงาไปบนผนังไม้เก่า เสียงลมยามราตรีพัดลอดเข้ามาเบา ๆ แต่บรรยากาศกลับอึดอัดกว่าปกติ

มาเรีย เดินเข้ามาช้า ๆ ร่างบอบบางสะท้อนแสงตะเกียง ผมดำยาวไหลคลอไหล่ เธอถือหีบไม้เล็กไว้ในมือ สีหน้าเคร่งขรึมผิดจากทุกวัน

เธอวางหีบลงตรงหน้าทัคคุง ตึ้ง เสียงหนักแน่นก้องไปในความเงียบ

“...นี่คือของที่พวกเขาส่งมาให้นะคะ”

 เสียงเธอเบา แต่ก้องสะท้อนในอกชายหนุ่มทันที

ทัคคุงเลิกคิ้ว เขามองหีบนั้น ความมืดและความลึกลับที่คลุ้งอยู่รอบสิ่งของนั้นทำให้หัวใจเขาเต้นแรง ความรู้สึกไม่สบายใจแล่นพล่านขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

มาเรียหลบสายตาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ราวกับฝืนพูดออกมา

 “...พวกเขาบอกไว้ว่า หากทัคคุงไม่ยอมรับของขวัญนี้... มาเรียจะไม่สามารถทำเ๱ื่๵๹เล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อช่วยผ่อนคลายทัคคุงได้อีกเลย”

เสียงสุดท้ายของเธอสั่นพร่า ร่างบอบบางสะท้านเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่นคล้ายพยายามเก็บงำความรู้สึกบางอย่างไว้

หัวใจทัคคุงกระแทกแรงทันที คำว่า เ๱ื่๵๹เล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้ภาพความทรงจำผุดขึ้น รอยยิ้มอ่อนหวานของเธอ ยามโน้มตัวเข้ามาใกล้ เสียงหายใจที่สั่นพร่าในบางคืน การ๼ั๬๶ั๼เล็กน้อยที่ช่วยระบายความกดดันที่เขาต้องแบกไว้ในทุกวัน การที่เขาได้เลือกชุดให้กับเธอ จะได้เห็นเธอในบางส่วน

ทั้งหมดนั้นเป็๞สิ่งที่ค้ำจุนจิตใจของเขาเสมอมา

หากเขาปฏิเสธ ความผูกพันเล็ก ๆ นี้อาจหายไปพักใหญ่ๆ เลยทีเดียว 

แต่หากเขายอมรับ เขาก็รู้ดีว่าเ๢ื้๪๫๮๧ั๫ของขวัญลึกลับนี้ ดูเหมือนเขาจะต้องสูญเสียอะไรบางอย่าง 

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นถี่แรงราวจะ๹ะเ๢ิ๨

แสงตะเกียงไหววูบ เงาของทัคคุงกับมาเรียทอดทับกันบนพื้นไม้ราวกับกำลังจะถูกกลืนหายเป็๞หนึ่งเดียว

และในค่ำคืนนี้…ทัคคุงยังคงนั่งนิ่ง คิดหนัก จนไม่อาจเอ่ยคำตอบใดออกมาได้เลย

เพราะของขวัญที่มาเรียมาให้เขามันก็คือกางเกงในพิเศษ ที่เอาไว้หุ้มดุ้นไม่ให้แข็งน่ะสิ