“วันนี้พวกเรามีความสุขจัง!” ระหว่างที่เดินออกจากหุบเขา ถังฮ่าวก็ฮัมเพลงไปด้วยความเบิกบาน
ครั้งนี้เรียกได้ว่าได้กำไรมหาศาลทีเดียว!
ไม่เพียงแต่ขุดเอาต้นชมพู่โลหิตมาได้ทั้งต้น แต่ยังได้เถาวัลย์ปีศาจกระหายเืต้นแม่มาอีกห้าต้น
แม้ว่าจะได้สั่งเสียไปแล้วก็ตาม แต่เพื่อความปลอดภัย ถังฮ่าวจึงม้วนเถาวัลย์ปีศาจกระหายเืต้นแม่ทั้งห้าต้นเข้าด้วยกัน จากนั้นก็มัดปมเงื่อนตาย ก่อนจะเก็บมันเข้าไปในคลังระบบพร้อมกับต้นชมพู่โลหิต บัดนี้ภายในคลังเก็บของจึงมีสิ่งสำคัญเก็บอยู่มากมาย รวมถึงซากศพของสัตว์ร้ายกลายพันธุ์อีกสิบกว่าตัวด้วย
“ช่างมีความสุขจริงๆ!” ถังฮ่าวพึมพำออกมาสั้นๆ ทว่าจู่ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้าลง และเลื่อนสายตาไปจับจ้องทางสัตว์ร้ายกลายพันธุ์หลายตัวที่ปรากฏขึ้นที่ป่าเบื้องหน้า สองวินาทีต่อมาใบหน้าของถังฮ่าวก็เผยรอยยิ้มสดใสออกมา
“ฮ่าๆ มีความสุขจริงๆ!”
เพราะสัตว์ร้ายที่ปรากฏตัวขึ้นคือหมูป่ากลายพันธุ์ห้าตัว โดยเป็ตัวใหญ่สองตัว และตัวเล็กสามตัว
ส่วนตัวใหญ่สองตัวนั้นก็วิวัฒนาการเป็ระดับ 3 แล้ว!
ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว คาดว่าพวกมันคงจะเป็ครอบครัวเดียวกัน!
เห็นได้ชัดว่าครอบครัวหมูป่านี้ถูกกลิ่นหอมของผลชมพู่โลหิตดึงดูดมา
แต่โชคร้ายที่พวกมันมาช้าไปก้าวหนึ่ง เพราะบัดนี้ทั้งต้นได้ถูกถังฮ่าวขุดออกมาพร้อมกับดินรอบๆ แล้ว
เมื่อเห็นถังฮ่าวยังคงมีสีหน้ายิ้มแย้ม หมูป่ากลายพันธุ์ระดับ 3 ที่เป็จ่าฝูงก็ส่งเสียงคำรามอย่างดุร้ายออกมา
“โฮก!” ดวงตาเล็กๆ ทั้งสองข้างจับจ้องมองไปทางถังฮ่าวด้วยแววตาดุร้าย
ส่วนถังฮ่าวก็จ้องกลับพวกมันทั้งห้าด้วยตาเป็ประกาย!
นี่มันของดีนี่นา!
ไม่เพียงมีรสอร่อย แต่ยังเป็ของอร่อยที่วิ่งมาเสนอให้ถึงที่เลย เช่นนั้นแล้วจะไม่รับไว้ได้อย่างไร!
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง
ผัวะ ผัวะ ผัวะ!
หลังจากที่เวลาผ่านไปสองนาที หมูป่ากลายพันธุ์ทั้งห้าตัวก็ถูกกำปั้นหนักของถังฮ่าวทุบตาย จากนั้นถังฮ่าวก็เก็บซากร่างพวกมันเข้าไปในคลังระบบ หลังจากเสร็จเื่ถังฮ่าวไม่ได้รอช้า และรีบใช้วิชาตัวเบาทะยานกลับไปที่ฐานที่มั่นว่านตะวันตกอย่างรวดเร็ว
ถึงแม้จะรู้ว่ามีโอวหยางมี่มี่ที่เป็ผู้วิวัฒนาการระดับ 6 ประจำอยู่ที่ฐานที่มั่น รวมถึงยังมีเชียนมู่เซวี่ย จางเสี่ยวเหา เย่ชิงเฉิง และผู้วิวัฒนาการระดับ 5 อยู่ในภายในฐานที่มั่น จึงไม่น่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นก็ตาม แต่ถังฮ่าวก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจเท่าไร จึงอยากรีบกลับไปให้เร็วที่สุด
ระยะทางสามร้อยกิโลเมตรนี้มีระยะทางเดินในขุนเขาอยู่สิบกว่ากิโลเมตร แต่ถังฮ่าวกลับใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงก็กลับมาถึงฐานที่มั่นว่านตะวันตก!
หลังจากโยนหมูป่ากลายพันธุ์ตัวเล็กทั้งสามตัวให้แม่ครัวปรุงอาหารเพิ่มแล้ว ถังฮ่าวและเชียนซือหยวนก็หาพื้นที่ว่างเปล่าบริเวณใจกลางฐานที่มั่นใช้เป็สถานที่ปลูกต้นชมพู่โลหิต
หลังจากปลูกต้นไม้เสร็จแล้ว ถังฮ่าวก็หยิบเถาวัลย์ปีศาจกระหายเืต้นแม่ที่ขมวดมัดเป็ปมออกมาปลูกไว้รอบๆ ต้นชมพู่
เมื่อเห็นถังฮ่าวโยนซากตัวตุ่นกลายพันธุ์ระดับ 2 ที่อ้วนพีที่มีน้ำหนักมากกว่า 150 จินออกไปไม่ถึงสิบนาที ก็ถูกสูบกลืนจนเหลือเพียงโครงกระดูกและขนเพียงเล็กน้อยแล้ว เชียนซือหยวน ซ่งปิงเซี่ย เชียนมู่เซวี่ย จูเฟิง และคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึง
หลังจากเวลาผ่านไปสองชั่วโมง ซากตัวตุ่นก็เหลือเพียงกระดูกชิ้นใหญ่ๆ ไม่กี่ชิ้นกับขนเพียงเล็กน้อย หลังจากนั้นอีกห้าชั่วโมงทุกอย่างก็มลายหายไปจนหมดสิ้น!
แม้ว่าถังฮ่าวจะอธิบายให้เชียนซือหยวน โอวหยางเผิงเฉิง ซ่งปิงเซี่ย จูเฟิง และคนอื่นๆ ฟังอย่างละเอียดแล้วก็ตาม แต่เชียนซือหยวนก็ยังอดรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้
เขาจึงรีบสั่งให้คนงานมาก่อกำแพงสูง 150 เิเปิดล้อมรอบบริเวณนี้เอาไว้ โดยให้เว้นระยะห่างจากต้นชมพู่โลหิตออกมาหกสิบเมตร และจัดเวรยามคอยเฝ้าอย่างเข้มงวด
ถังฮ่าวลองโยนซอมบี้กรงเล็บแหลมระดับ 4 ที่ถูกตัดกรงเล็บทั้งออกไปสองข้างให้มัน ทว่าเถาวัลย์ปีศาจกระหายเืก็ยังคงกลืนกินมันเข้าไปได้อยู่ดี และเื่นี้ก็ทำให้ถังฮ่าวตาเป็ประกาย เพราะถ้ามันกินซอมบี้ได้ เช่นนั้นเถาวัลย์ปีศาจกระหายเืก็ถือว่ามีประโยชน์มากทีเดียว!
เพราะเขาสามารถนำเถาวัลย์ปีศาจชนิดนี้ไปปลูกไว้นอกกำแพงได้ แบบนั้นมันก็จะกลายเป็กำแพงป้องกันทางธรรมชาติชั้นดี!
พอคิดได้ดังนี้ถังฮ่าวจึงทุ่มเทความพยายามอย่างหนักในการฝึกฝนเถาวัลย์ปีศาจกระหายเืทั้งห้าต้นนี้ เขาสั่งห้ามไม่ให้พวกมันโจมตีมนุษย์ หากทำก็จะถูกฆ่าทิ้งทันที เพื่อให้เถาวัลย์ปีศาจจดจำให้ขึ้นใจ ถังฮ่าวกับจางเสี่ยวเหาจึงร่วมมือกันสอนบทเรียนให้พวกมัน
พวกเขาตัดเนื้อของซอมบี้และสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ให้มันกิน ในขณะเดียวกันก็ให้จางเสี่ยวเหาลองเข้าไปใกล้ด้วย หากมีเถาวัลย์ปีศาจกระหายเืต้นไหนกล้าโจมตี ถังฮ่าวก็จะใช้มีดฟันมันออกเป็สองท่อนทันที แถมยังให้จางเสี่ยวเหายิงลูกไฟใส่อีกต่างหาก!
แน่นอนว่าการเผาเป็เพียงคำเตือนเท่านั้น หลังจากที่เผาจนเถาวัลย์ของมันไหม้ไปหนึ่งถึงสองนิ้ว ถังฮ่าวก็จะใช้มีดตัดส่วนที่ไหม้ออก
หลังจากทำแบบนี้อยู่หลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็เชียนซือหยวน ว่านหย่าหลี่ หรือแม้แต่ทหารยามที่เป็ผู้วิวัฒนาการระดับ 1 เฉียดผ่าน พวกมันก็ไม่กล้าโจมตีอีก!
เชียนซือหยวนถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าก็ก็ยังคงสั่งให้คนงานก่อกำแพงต่อไป
ภายใต้คำแนะนำของถังฮ่าวแล้ว เชียนซือหยวนก็ให้คนไปตามหาผู้วิวัฒนาการธาตุไฟอีกสองคนในฐานที่มั่นมา คนทั้งสองคนล้วนเป็ผู้วิวัฒนาการระดับ 1 ซึ่งหนึ่งในนั้นก็เพิ่งจะเลื่อนระดับเมื่อ่เช้าที่ผ่านมาเอง
เชียนซือหยวนขอยืมคริสตัลวิวัฒนาการจากเชียนมู่เซวี่ยมาสิบกว่าชิ้นเพื่อช่วยให้คนทั้งสองวิวัฒนาการเป็ระดับสอง และหลังจากนี้ก็ให้คนทั้งสองมีหน้าที่เป็ผู้คุ้มกัน และมีหน้าที่หลักในการลาดตระเวนและเฝ้าระวังเถาวัลย์ปีศาจกระหายเื!
จากนั้นถังฮ่าวก็พาคนทั้งสองไปตัดเถาวัลย์ปีศาจกระหายเืออกมาสิบกว่าท่อน แต่ละท่อนก็มีความยาวประมาณหนึ่งฉื่อ ก่อนจะนำไปปลูกไว้นอกกำแพงของฐานที่มั่นว่านตะวันตก บังเอิญว่าเมื่อคืนมีการต่อสู้ครั้งใหญ่ จึงทำให้เวลานี้มีซากศพของสัตว์ร้ายกลายพันธุ์หลงเหลืออยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นเถาวัลย์ปีศาจกระหายเืกลืนกินเนื้อของสัตว์ร้ายกลายพันธุ์แล้วเติบโตอย่างรวดเร็วแล้ว คนทั้งสองก็ทั้งใและดีใจไปพร้อมๆ กัน!
สิ่งที่พวกเขากลัวก็คือ พวกมันเติบโตได้รวดเร็วมาก และมีความสามารถในการย่อยสลายซากศพที่น่าสะพรึงกลัว ส่วนสิ่งที่ทำให้ดีใจก็คือผู้นำเชียนได้มอบหมายภารกิจสำคัญเช่นนี้ให้พวกเขารับผิดชอบ
ถังฮ่าวเองก็ไม่ได้ปกปิดอะไร จึงถ่ายทอดความรู้และประสบการณ์ทั้งหมดที่รู้ให้กับคนทั้งสอง
หลังจากจัดการเื่พวกนี้เสร็จ เวลาก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายโมง
อาหารเย็นในวันนี้ทำจากเนื้อหมูป่าที่หอมฉุยถูกยกมาเสิร์ฟ
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ถังฮ่าวก็เริ่มใช้คะแนนวิวัฒนาการขุนพลบู๊บุ๋นที่มียกระดับให้กับเชียนมู่เซวี่ย เย่ชิงเฉิง จางเสี่ยวเหา และเจียงอี้อิง โดยต่างก็ช่วยเพิ่มให้คนละหนึ่งระดับ!
เจียงอี้อิงเลื่อนเป็ระดับ 5 อย่างราบรื่น!
ส่วนเชียนมู่เซวี่ย เย่ชิงเฉิง จางเสี่ยวเหาต่างก็วิวัฒนาการขึ้นเป็ระดับ 6!
แม้ว่าเขาจะอยากช่วยฐานที่มั่นว่านตะวันตกสร้างผู้วิวัฒนาการระดับ 6 ขึ้นมาอีกสักคน แต่ตำแหน่งราชการของเขายังไม่ได้เลื่อนขั้นขึ้น จึงมีขีดจำกัดสูงสุดในการเลื่อนระดับให้กับผู้อื่นเท่าเดิม พอเป็เช่นนี้แล้วจึงไม่อาจบรรลุความปรารถนานี้ได้!
แม้ว่าคนอื่นๆ จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ถังฮ่าวกลับสงบนิ่งมาก แถมยังรู้สึกว่าสถานการณ์ที่เป็อยู่นี้ดีที่สุดแล้ว!
เพราะหาก้าเลื่อนระดับ ตัวเลือกแรกก็คงหนีไม่พ้นต้องเลื่อนระดับเชียนซือหยวนก่อน รองลงมาก็คือโอวหยางเผิงเฉิง ซ่งปิงเซี่ย จากนั้นก็จะเป็โจวหนิง จูเฟิง ว่านหย่าหลี่ และคนอื่นๆ!
แต่สำหรับถังฮ่าวแล้ว เชียนซือหยวนกับโอวหยางเผิงเฉิงล้วนเป็เหมือนญาติผู้ใหญ่ของเขา หากเลื่อนระดับให้พวกเขาโดยตรง ไม่เพียงแต่ถังฮ่าวจะรู้สึกอึดอัดใจเท่านั้น แต่คาดว่าคนทั้งสองก็คงรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย!
ถังฮ่าวคิดว่าเชียนซือหยวน โอวหยางเผิงเฉิง ซ่งปิงเซี่ย และเหล่าญาติผู้ใหญ่ ควรจะเลื่อนระดับด้วยตัวเองมากกว่า และนี่ก็เป็เหตุผลสำคัญที่ทำให้ถังฮ่าวเลือกที่จะปลูกต้นชมพู่โลหิตไว้ที่ฐานที่มั่นว่านตะวันตก!
เมื่อมีต้นไม้นี้อยู่ เชียนซือหยวนและคนอื่นๆ จะต้องวิวัฒนาการขึ้นอย่างรวดเร็วแน่
