บทที่ 1297 ค้นตัว      "ท่านน้าซวนจี ถ้าอย่างนั้นผมฝากสือไคว่ด้วยนะครับ"     เย่จื่อเฉินที่ยืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ตกอยู่ในอารมณ์ที่ค่อนข้างหนักใจ โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่สือไคว่พูดออกมา นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดมากกว่าเดิมหลายเท่า     จักรพรรดินี...