บทที่ ๗๕: งานเลี้ยง...แด่อสรพิษรุ่งอรุณของวันใหม่... ไม่ได้นำมาซึ่งความสงบสุข... แต่กลับนำมาของขบวนที่น่ารังเกียจที่สุดขบวนหนึ่ง เสียงรถม้าที่ดังกระหึ่มมาแต่ไกล ไม่ใช่เสียงของการเฉลิมฉลอง... แต่คือเสียงของการประกาศอำนาจอันโอ้อวด หยางว่านเฉา เจ้าเมือง...