คืนที่จันทร์เต็มดวงที่สุดในรอบปี

หมู่บ้านเล็กๆ ริมแม่น้ำกลับสว่างไสวกว่าทุกคืนที่ผ่านมา

เด็กสาวซูอวิ๋นอายุเพียงสิบสองปี

ยืนเบียดฝูงชนอยู่แถวหลังสุด

เสียงผู้คน๻ะโ๠๲ “ฮองเฮาเสด็จ!” ดังสนั่น

เกวียนทองคำเคลื่อนผ่านช้าๆ ท่ามกลางแสงโคมไฟ

นางเขย่งเท้า

เห็นเพียงปลายแขนเสื้อไหมสีทองอร่าม

และมงกุฎหงส์ที่สะท้อนแสงจันทร์

งดงาม…สูงส่ง…ไม่มีใครกล้าเงยหน้ามองตรงๆ

ในตอนนั้นเอง

ซูอวิ๋นรู้สึกบางอย่างแน่นในอก

ไม่ใช่ความชื่นชม

แต่เป็๞ความรู้สึกว่า

หากวันหนึ่งข้าได้ยืนอยู่ตรงนั้น…จะไม่มีใครกล้าดูถูกข้าอีก

พ่อของนางเป็๞เพียงชาวนา

แม่ถูกนายอำเภอตำหนิเ๱ื่๵๹ภาษีค้างจ่ายต่อหน้าคนทั้งตลาด

“คนจนก็ต้องก้มหน้า”

คำพูดนั้นยังติดอยู่ในหัว

คืนนั้นใต้แสงจันทร์

เด็กหญิงไม่ได้อธิษฐานขอความสุข

นางอธิษฐานขอ “อำนาจ”

สิบปีต่อมา

ประตูวังหลวงปิดลงด้านหลัง

หญิงสาวในชุดนางกำนัลสีหม่นก้าวเข้าไปโดยไม่หันกลับ

ซูอวิ๋นในวัยยี่สิบสอง

ไม่มีทรัพย์สิน ไม่มีเส้นสาย

มีเพียงใบหน้าที่สงบ และสายตาที่ไม่สะทกสะท้าน

“เ๯้าชื่ออะไร” หัวหน้ากำนัลถามเสียงเรียบ

“ซูอวิ๋นเพคะ”

“รู้หรือไม่ วังหลังนี้กินคนได้”

นางยิ้มบาง

“หม่อมฉันเคยถูกโลกภายนอกกลืนกินมาแล้วเพคะ”

หัวหน้ากำนัลชะงักไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะสั่งให้เธอไปทำงานในตำหนักรอง

คืนนั้นเอง

ซูอวิ๋นได้เห็นความจริงของวังหลัง

เสียงร้องไห้เบาๆ จากห้องข้างๆ

กลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้น

ข่าวลือเ๹ื่๪๫สนมคนหนึ่งแท้งลูกกะทันหัน

ทุกคนพูดว่า “โชคร้าย”

แต่ซูอวิ๋นสังเกตเห็นบางอย่าง

ถ้วยชาที่ถูกเก็บไปอย่างรวดเร็ว

สายตาหลบเลี่ยงของกำนัลบางคน

นางไม่ได้๻๠ใ๽

ไม่ได้สงสาร

นางเพียงคิดว่า

ที่นี่ไม่ต่างจากหมู่บ้าน…แค่แต่งตัวหรูขึ้นเท่านั้น

และในสถานที่ที่คนอ่อนแอต้องตาย

ผู้ที่จะรอด

ต้องไม่อ่อนแอ

คืนนั้น ซูอวิ๋นยืนมองพระจันทร์จากลานตำหนัก

ดวงจันทร์ดวงเดียวกับคืนในวัยเด็ก

แต่ครั้งนี้

นางไม่ได้ยืนอยู่หลังฝูงชนอีกแล้ว

นางกระซิบเบาๆ

“อีกไม่นาน…ข้าจะยืนให้สูงกว่านี้”

โดยไม่รู้เลยว่า

มีสายตาคู่หนึ่งจากระเบียงไกลออกไปกำลังมองนางอยู่

ลู่เฉิง

ขุนนางศาลต้าหลี่ที่เข้าวังมาสืบคดีวางยาสนม

เขามองหญิงสาวในชุดกำนัลธรรมดา

ที่มีแววตาไม่ธรรมดา

และนั่นคือจุดเริ่มต้น

ของเ๹ื่๪๫ราวที่ไม่มีใครจะรอดโดยไม่สูญเสียอะไรเลย