ห้องถ่ายภาพเป็๲สตูดิโอเล็ก ๆ อย่างนั้นเหรอ...สุนิชานิ่งนึกก่อนที่หล่อนจะเดินออกไปจากห้องครัวและมองหาว่าห้องนั้นอยู่ที่ไหน หญิงสาวเดาว่ามันอาจจะอยู่ส่วนในสุดของบ้าน แต่บ้านหลังนี้สร้างแบบเปิดโล่งทำให้เห็นธรรมชาติภายนอก สตูดิโอของอัศวินน่าจะเป็๲ห้องทึบ ๆ มากกว่า แล้วสุนิชาก็มองเห็นห้องนั้น

               มันอยู่ชั้นล่างของตัวบ้านที่จริง ๆ แล้วมีความสลับซับซ้อน แม้เป็๞บ้านหลังไม่ใหญ่มากแต่ก็มีพื้นที่ใช้สอยอย่างคุ้มค่า สุนิชาเดินไปหยุดที่หน้าห้องนั้น บนบานประตูมีรูปสลักดอกไม้แบบนูนต่ำสวยงาม หญิงสาวลองผลักประตูเข้าไปก็พบว่าภายในนั้นเป็๞ห้องสีทึม ๆ ไม่ได้เปิดโล่งเหมือนอย่างห้องอื่น ๆ

               สุนิชายิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าภายในห้องนั้นมีอุปกรณ์ของช่างภาพ มันเป็๲สตูดิโอถ่ายภาพอย่างที่หล่อนคิดไว้จริง ๆ นั่นล่ะ หญิงสาวเดินดูรอบ ๆ ห้องที่มีขนาดใหญ่ มีแสงไฟสลัวเหมือนแสงสปอร์ตไลต์จากผนัง ดูแล้วให้อารมณ์แบบห้องของช่างถ่ายภาพเสียจริง

               แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องหยุดชะงักเมื่อหล่อนได้ยินเสียงกุกกักจากด้านนอก สุนิชารีบเดินหลบเข้าไปหลังม่านขนาดใหญ่เพราะหล่อนเกรงว่าถ้าเป็๞อัศวินเข้ามาตอนนี้เขาอาจไม่พอใจก็ได้ที่หล่อนเข้ามาในสตูดิโอของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต

               และเมื่อประตูห้องเปิดออกสุนิชาซึ่งแอบอยู่หลังม่านหนาทึบก็เห็นร่างสูงใหญ่กำยำของอัศวินก้าวเข้ามาในห้อง แต่...เขาไม่ได้เข้ามาเพียงคนเดียว มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินตามเขาเข้ามาด้วย และเมื่อไฟภายในห้องนั้นถูกเปิดให้สว่างอีกดวงหล่อนก็เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นชัด ๆ

               เ๯้าหล่อนคนนั้นรูปร่างหน้าตาเหมือนผู้หญิงไทยแต่หล่อนพูดไทยไม่ชัด สุนิชาแทบไม่จำเป็๞ต้องเงี่ยหูฟังเพราะภายในห้องนั้นเป็๞ห้องทึบจึงได้ยินเสียงสะท้อนก้องเวลาที่คนสองคนพูดกัน

               “เป็๲ไงเยจี...นี่ล่ะสตูดิโอถ่ายภาพของผม”

               เยจี ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็๞ชื่อเกาหลี หญิงสาวในชุดกระโปรงสั้นเหนือเข่าและดูจากหน้าตาอายุอานามน่าจะไม่เกินยี่สิบ เ๯้าหล่อนยิ้มกับอัศวิน

               “ว้าว...ที่นี่เหมาะกับการถ่ายภาพสวย ๆ มากเลยนะคะ”

               เยจีเอ่ยชมและทำให้อัศวินยิ้มแก้มปริ แหม...สาวเกาหลีคนนี้ท่าทางใช้ได้เพราะหล่อนพูดไทยได้อย่างชัดถ้อยชัดคำ แต่สุนิชาก็อดที่จะมองพี่ชายของอัคนีไม่ได้ เขาหล่อมากและรูปร่างกำยำนั่นก็เป็๞สิ่งที่หญิงสาวชอบมอง

               “เราจะเริ่มถ่ายภาพสวย ๆ กันรึยังล่ะ ตากล้องพร้อมแล้วนะ”

               “ได้ซีคะ เยจีพร้อมอยู่แล้วค่ะ คุณอาวิน”

               หล่อนเรียกอัศวินว่าคุณอา แสดงว่าที่สุนิชาคาดเดาอายุของเด็กสาวเกาหลีก็ไม่น่าจะผิดแต่อย่างใด แต่ถึงยังไงสุนิชาก็ยังไม่กล้าออกไปจากหลังม่านอยู่ดี กลัวว่าคนทั้งสองจะแปลกใจและคิดว่าหล่อนเสียมารยาทที่มาแอบดูอย่างนี้

               “คุณอาวินจะให้เยจีทำท่ายังไงคะ ถึงจะถ่ายแล้วออกมาดูสวย”

               สาวเกาหลีผิวขาวเหมือนหยวกและรูปร่างของหล่อนก็อวบอิ่มในชุดกระโปรงสั้นถามขึ้น อัศวินเดินไปดึงผ้าที่คลุมกล้องบนขาตั้งออก เขาทำท่าครุ่นคิดสักพักก็หันไปทางเยจีและพูดออกมา

               “เดี๋ยวอาใช้กล้องอีกตัวดีกว่า เยจีไปนั่งบนโซฟาตรงนั้นแล้วกันนะ”

               เขาสั่งด้วยเสียงนุ่ม ๆ สมกับที่เป็๲ตากล้องมืออาชีพ สุนิชายืนนิ่งอยู่หลังม่านและแอบมองดูคนทั้งสองอย่างสงบไม่ยอมไหวติง หล่อนเห็นสาวเกาหลีหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวภายในห้องที่แอร์คอนดิชั่นเย็นฉ่ำ เยจีนั่งบนโซฟาส่วนอัศวินก็หันไปหยิบกล้องของเขาขึ้นมาแล้วตรวจสอบดูการทำงานและความพร้อมของกล้องก่อนจะเดินกลับไปที่เยจีอีกครั้ง

               “เยจี...หนูเอนหลังลงนิดหนึ่งนะ”

               “เยจีต้องเปลี่ยนชุดไหมคะ อาวิน”

               “ตอนนี้ยัง...เอนหลังลงหน่อย”

               เยจีทำตามที่อัศวินบอก หล่อนเอนแผ่นหลังลงกับพนักพิงของโซฟาตัวยาวอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน อัศวินเริ่มกดชัตเตอร์ของกล้อง แสงสว่างจากชัตเตอร์วูบวาบภายในห้องที่มีแสงพอดี ทุกอย่างดูลงตัวและสุนิชาก็มองการทำงานของอัศวินอย่างเพลิดเพลิน เขาให้สาวเกาหลีนั่งในท่านั้นท่านี้และกดชัตเตอร์อย่างชำนาญ กระทั่งภาพสุดท้ายเขาจึงพูดกับเยจีอีกครั้ง

               “เอาล่ะ...คราวนี้หนูต้องเปลี่ยนชุดล่ะนะ”

               “เปลี่ยนเป็๲ชุดอะไรล่ะคะอาวิน”

               “อาเตรียมไว้ในห้องแต่งตัวแล้ว หนูเข้าไปในนั้นนะ เปลี่ยนชุดแล้วค่อยออกมาถ่ายภาพต่อ”

               “ค่ะ”

               เยจีรับคำอย่างว่าง่าย นอกจากหล่อนจะพูดภาษาไทยชัดแล้วยังใช้ง่ายเหมือนลูกแมวน้อยไม่มีผิด เยจีเดินตรงมาและผ่านม่านที่สุนิชาแอบอยู่ด้านหลัง สุนิชาต้องรีบหลบเข้าไปกลัวว่าเด็กสาวเกาหลีจะมองเห็นหล่อน เยจีหายข้าไปในห้องแต่งตัวและกลับออกมาในชุดที่สุนิชาถึงกับเบิกตาค้าง