ชูชิง เกิดใหม่รวยพลิกชะตา

สารบัญ

ปรับตัวอักษร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

รีเซ็ต

แชร์

รุ่งอรุณตีห้า ชูชิงหยิบเสื้อแขนสั้นเก่าปะชุนของพ่อติดมือมาด้วย ก่อนมุ่งหน้าไปแถบตลาดมืด เมื่อลับตาคนเธอวูบเข้าไปในมิติ สวมเสื้อตัวนั้นทับ ปิดบังใบหน้าด้วยหมวกประดิษฐ์เอง และไม่ลืมใช้ถุงแป้งเก่าๆ ห่อรองเท้าเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอย

ถึงยุคนี้ตลาดมืดจะเริ่มผ่อนปรนให้ค้าขายได้บ้าง แต่ 'แป้งสาลีขาว' ก็ยังเป็๲สินค้าล่อแหลมที่ต้องระวังตัวแจ

ขณะกำลังจะยกแป้งสองถุงออกจากโกดัง ชูชิงก็นึกถึงเสียงปริศนาของ 'ระบบ' ขึ้นมาได้

"หนูจ๊ะ... ยังอยู่ไหม?" เธอลองเรียก

"อยู่เ๽้าค่ะ" เสียงใสแจ๋วตอบกลับทันควัน "ท่านเ๽้าของใช้สิทธิ์คำถามประจำวันไปแล้วหนึ่งครั้ง"

ชูชิงแทบอยากจะเขกหัวตัวเอง เผลอถามคำว่า 'อยู่ไหม' ไปซะงั้น วันหลังต้องถามเข้าประเด็นเลยสินะ

"หนูจ๊ะ แล้วทำไมอยู่ดีๆ แป้งในโกดังถึงเพิ่มขึ้นมาได้ล่ะ?"

"เพราะท่านเ๽้าของนำเงินไปจ่ายค่ารักษาพยาบาล ซึ่งส่งผลให้ชะตาชีวิตของคุณพ่อคุณแม่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น มิติจึงมอบรางวัลเป็๲แป้งสาลี 20 ถุงเ๽้าค่ะ"

"โห... งั้นถ้าฉันไปช่วยเปลี่ยนชะตาชีวิตคนอื่นอีก แป้งก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สินะ?"

"ไม่ถูกต้องค่ะ ของรางวัลจากมิติเป็๲แบบสุ่มเ๽้าค่ะ"

อ๋อ... รางวัลแล้วแต่ดวงสินะ เข้าใจล่ะ

"นี่... ในมิตินี้มีตั้งสิบชั้น แต่ฉันเข้าได้แค่ชั้นใต้ดิน หนูช่วยสปอยล์หน่อยได้ไหมว่าชั้น 1 ถึงชั้น 10 มีอะไรบ้าง?"

"ไม่ได้ค่ะ โควตาคำถามของวันนี้หมดลงแล้ว"

'จบข่าว' ชูชิงถอนหายใจ แบกแป้งสองถุงออกจากมิติไปทำมาหากินต่อ

ไม่นานนัก แป้งสองถุงก็เปลี่ยนเป็๲เงิน 4 หยวนอย่างง่ายดาย เธอหาที่ลับตา แวบกลับเข้าไปเอาของเพิ่ม

ภายในเวลาแค่ชั่วโมงเดียว ชูชิงขายแป้งไปได้ถึง 10 ถุง กวาดเงินเข้ากระเป๋าไปเหนาะๆ 20 หยวน

"วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า" เธอกลับเข้ามิติ เปลี่ยนเป็๲ชุดเดิม แล้วรีบบึ่งกลับโรงพยาบาล

...

กลับมาถึงห้องผู้ป่วยตอนยังไม่หกโมงครึ่ง พ่อกับแม่ยังหลับปุ๋ย ชูชิงจึงย่องเอาปิ่นโตไปโรงอาหาร

สิบนาทีต่อมา กลิ่นหอมฉุยของข้าวต้มลูกเดือยและซาลาเปานึ่งลูกโต 6 ลูก ก็ปลุกให้คนป่วยทั้งสองตื่นขึ้น

หลี่ไหลฮวากับชูผิงกลืนน้ำลายเอื๊อก แต่พอนึกถึงราคาซาลาเปาแล้วก็รีบปฏิเสธ

"ชิงชิง... ลูกกินเถอะ พ่อกับแม่กินน้ำซุปกับแป้งทอดก็พอแล้ว"

ชูชิงวางอาหารลง พลางตบกระเป๋าตุงๆ ของตัวเอง "กินไปเถอะค่ะพ่อแม่ หนูขายสมุนไพรได้เงินมาตั้งเยอะ กินให้อิ่มเถอะค่ะ"

"เงินเหรอลูก? เอามาให้แม่เก็บไว้สิ" หลี่ไหลฮวายื่นมือมา

ชูชิงหยิบจี้หยกออกมาวางบนมือแม่ "นี่ไงคะ เมื่อวานขุดโสมได้ มีคนเอาหยกมาแลก เดี๋ยวสายๆ หนูจะเอาไปโรงจำนำ"

(เงินสดยังให้ตอนนี้ไม่ได้ เก็บไว้ทำทุนก่อนดีกว่า)

หลี่ไหลฮวาพิจารณาจี้หยก "สวยดีนะ... แต่แม่ดูไม่เป็๲หรอก ลูกอย่าเพิ่งรีบขายเลย หาผู้รู้ช่วยดูก่อนดีกว่าไหม?"

ชูผิงขอดูบ้าง พลิกไปพลิกมาก็ไม่เห็นความพิเศษ "อืม... เชื่อแม่เขาเถอะ เก็บไว้ก่อน วันหลังค่อยหาคนดูให้"

ชูชิงรับหยกคืน "ก็ได้ค่ะ"

"ใส่คอไว้สิลูก ใส่กระเป๋าเดี๋ยวหล่นหาย" แม่กำชับ

ชูชิงสวมจี้หยกแล้วเอ่ยเ๱ื่๵๹สำคัญ "พ่อคะแม่คะ... ปิดเทอมนี้หนูอยากหาอะไรทำช่วยแบ่งเบาภาระที่บ้าน"

พ่อแม่หันมองหน้ากันด้วยความสนใจ "จะทำอะไรล่ะลูก?" ชูผิงถาม

"หนูอยากรับซื้อไข่ไก่ไข่เป็ดตามหมู่บ้าน แล้วเอาไปขายต่อในอำเภอค่ะ ที่ตลาดนัดเขาอนุญาตให้ขายไข่ได้"

หลี่ไหลฮวาตาโต "จริงด้วย ทำไมแม่คิดไม่ถึงนะ ลูกแม่นี่ฉลาดจริงๆ พ่อว่าไง?"

ชูผิงพยักหน้าเห็นด้วยทันที "เข้าท่า... พ่อลองคำนวณดู ซื้อจากชาวบ้านฟองละ 3 เฟิน ไปขายต่อได้ 4 เฟิน ถ้าต้มขายได้ตั้ง 5-6 เฟินแน่ะ... เอางี้ แม่เอาเงินให้ลูกไปสัก 10 หยวนไว้ทำทุนนะ แต่... มันไกลนะลูก ไหวเหรอ?"

"สบายมากค่ะ หนูนั่งรถม้าหมู่บ้านไป"

เมื่อตกลงกันได้ ชูชิงรับเงินทุน 10 หยวนมาด้วยรอยยิ้ม ทีนี้พ่อแม่ก็กินซาลาเปาได้อย่างสบายใจแล้ว

...

ชูชิงเก็บเ๱ื่๵๹แผน 'รับซื้อสัตว์ปีก' ไว้เป็๲ความลับก่อน ขืนบอกไปตอนนี้พ่อแม่คงหัวใจวาย เพราะต้องใช้ทุนเยอะ ไว้รวยแล้วค่อยบอกทีหลัง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ชูชิงกลับถึงหมู่บ้านหนานซิน ชาวบ้านส่วนใหญ่กำลังง่วนกับการเกี่ยวข้าว มีแต่คนแก่อยู่บ้าน

เธอใช้ข้ออ้างว่า "มีคนในอำเภอฝากซื้อไข่" ทำให้การรับซื้อเป็๲ไปอย่างราบรื่น ได้ไข่ไก่มา 300 ฟอง และแม่ไก่แก่หนึ่งตัว รวมเป็๲เงินทุน 12 หยวน

เมื่อออกจากหมู่บ้าน เธอก็แอบเอาของเข้าเก็บในมิติ แล้วแวะไปฝากยายที่หมู่บ้านเป่ยซินช่วยรับซื้อไข่และสัตว์ปีกเพิ่ม ก่อนจะยืมตะกร้าสานมุ่งหน้าเข้าตัวอำเภอ

วันนี้ไม่ใช่วันนัดตลาด แต่ไม่ใช่ปัญหา เธอใช้วิธี 'เคาะประตูขายถึงบ้าน'

ก็อกๆ

ประตูบานแรกเปิดออก หญิงวัยสามสิบกว่าเดินออกมา

"สวัสดีค่ะพี่สาว สนใจไข่ไก่สดๆ จากบ้านนอกไหมคะ?" ชูชิงยิ้มหวาน

โชคเข้าข้าง พี่สาวคนนี้เพิ่งคลอดลูก กำลัง๻้๵๹๠า๱อาหารบำรุงพอดี

"ขายยังไงจ๊ะหนู?"

"ฟองละ 4 เฟินค่ะ ถ้าเหมาหมดลดให้ได้นะคะ"

"มีกี่ฟองล่ะ?"

"60 ฟองค่ะ"

"พี่เหมาหมด 2 หยวน 2 เหมาได้ไหม?"

ชูชิงคำนวณในใจ... สมัยนี้เงิน 1 เหมาซื้อของได้ตั้งเยอะ "2 หยวน 3 เหมา 5 เฟิน แล้วกันค่ะพี่สาว"

"2 หยวน 2 เหมา 5 เฟิน เถอะน่า" ลูกค้าต่อรอง