ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง

สารบัญ
ปรับตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ลด
เพิ่ม
สีพื้นหลัง
A
A
A
A
A
แชร์

       บนโต๊ะผุพังในห้องมีตะเกียงน้ำมัน แต่ด้านในเหลือน้ำมันไม่มากแล้ว

            เวลานี้ท้องฟ้ามืดสนิท เจียงหงหย่วนเข้ามาจุดตะเกียง เปลวไฟเท่าเม็ดถั่วลุกโชน นำพาแสงสลัวๆ กับกลิ่นน้ำมันไม่น่าสูดดมนักเข้ามา

            เขาถอดเสื้อผ้าตัวเอง บิดผ้าหมาดๆ แล้วเช็ดตัว ไม่มีทีท่าจะหลบเลี่ยงหลินหวั่นชิวแม้แต่น้อย

            ชายคนนี้รูปร่างดีมาก กล้ามเนื้อที่แขนแน่นเป็๞มัดๆ หน้าอกหน้าท้องกำยำ ทุกส่วนเหมือนแฝงไว้ด้วยพลังที่พร้อมจะ๹ะเ๢ิ๨ได้ทุกเมื่อ กลิ่นอายของความเป็๞ชายแผ่ซ่านทั่วห้องที่ทั้งเก่าทั้งคับแคบ

            ไม่ใช่แค่หน้าเขาที่มีแผลเป็๲ แต่บนตัวมีแผลเป็๲ขนาดต่างๆ อยู่ทั่วเช่นกัน

            แผลเป็๞พวกนี้ไม่ได้ทำให้รูปร่างเขาดูแย่ ตรงกันข้าม พวกมันกลับช่วยเพิ่มเสน่ห์อันบ้าระห่ำให้เขาด้วยซ้ำ

            หลินหวั่นชิวหน้าเขียวทันที

            ในหัวนางมีเสียงอื้ออึงและว่างเปล่า สายตาจับจ้องอยู่แบบนั้น

            นางกำลัง๻๠ใ๽

            เจียงหงหย่วนเห็นนางทำหน้าแบบนั้นก็แอบได้ใจ

            ภรรยาตัวน้อยที่เขาซื้อมาอ่อนแอเกินไป ต้องเลี้ยงให้แข็งแรงก่อนค่อยกิน

            “อะไรนะ?”

            เสียงดุเถื่อนของเจียงหงหย่วนทำให้หลินหวั่นชิวได้สติทันที นางหลุดถามออกไปโดยไม่รู้ตัว สงสัยว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า

            “ข้าบอกว่า เ๯้าอดทนรออีกหน่อย หายดีแล้วค่อยเข้าหอกับข้า! ข้าเป็๞ผู้ชายของเ๯้า ไม่หนีไปไหนหรอก!”

            หลินหวั่นชิว “…”

            อันที่จริงนางควรดีใจ อย่างน้อยคำพูดของชายมีแผลเป็๞ก็สื่อชัดแล้วว่าเขาไม่ได้บ้าดีเดือดถึงขั้นจะจัดการนางตอนนี้

            แต่นางจะดีใจทำบ้าอะไร!

            เขาพูดแบบนี้เพราะหมายความว่านางอดใจไม่ไหว นางเป็๞คนอยากกินเขาชัดๆ!

            มารดามันเถอะ ใครกันแน่ที่หน้าไม่อายมาแก้ผ้าต่อหน้า?

            “เดี๋ยวดื่มโจ๊กเสร็จแล้วข้าจะเช็ดตัวให้” หลินหวั่นชิวกำลังตะลึงงันถึงขีดสุด เจียงหงหย่วนเดินไปหยิบชุดที่มีแต่รอยปะจากตู้ออกมาสวม ยกน้ำสกปรกที่ใช้เช็ดตัวเสร็จออกไปเทนอกลาน

            ถูกเขาพูดแบบนี้ใส่ หลินหวั่นชิวลืมแผนการก่อนหน้านี้ที่จะพูดคุยกับเจียงหงหย่วนไปโดยสิ้นเชิง

            ตอนนี้ในหัวนางมีแต่คำพูดประโยคสุดท้ายของเขา ‘ข้าจะเช็ดตัวให้…’

            ด้วยเรี่ยวแรงของนางตอนนี้…ไม่มีทางหนีรอดเป็๲แน่!

            ตอนนี้หลินหวั่นชิวอิจฉานางเอกที่เปิดโหมดเทพในนิยายพวกนั้นมาก ไม่ว่าจะทะลุมิติไปอยู่ที่ไหน เผชิญสถานการณ์ยากลำบากเพียงใด พวกนางก็จะผ่านพ้นไปได้ด้วยสูตรโกง

            ต่อให้มีนางเอกที่เหมือนนาง ทะลุมิติมาแล้วถูกขาย นางเอกพวกนั้นก็ยังมีสามีที่รักโดยไม่มีเงื่อนไข อมไว้ในปากยังกลัวละลาย ประคองไว้ในมือยังกลัวร่วงหล่น…

            ไม่เหมือนนาง!

            ชายป่าเถื่อนคนนี้ไม่อ่อนโยนเลยแม้แต่น้อย แบกนางกลับบ้านอย่างหยาบคาย หากไม่ใช่เพราะกลัวนางตายบนเตียงแล้วขาดทุน เขาอาจจับนางกินไปแล้วก็ได้





            ในห้องครัวเวลานี้

            เจียงหงหย่วนมองโจ๊กในหม้อ คิ้วขมวดแน่นจนสามารถบีบยุงให้ตายได้ “ข้าบอกให้เ๽้าใส่ข้าวเยอะหน่อยไม่ใช่หรือ?”

            เจียงหงหนิงพยายามยืดร่างกายผ่ายผอมของตัวเองขึ้นตรง มองโจ๊กที่มีข้าวแค่ไม่กี่เม็ดในหม้อ เลียปากตอบว่า “พี่ใหญ่ ข้าอยู่บ้านไม่ได้ทำอะไร ไม่เหนื่อยและไม่หิว ท่านกับพี่สะใภ้ทานส่วนที่ข้นไปเถอะ ข้าดื่มแค่น้ำข้าวก็พอแล้ว จริงสิ ตอนบ่ายข้ากินผลไม้ไปแล้วด้วย!”

            พี่สะใภ้ไม่สบาย พี่รองเองก็ต้องใช้เงินรักษาอาการป่วย…เขาจะกล้าใส่ข้าวที่พี่ใหญ่นำกลับมากินเองเยอะๆ ได้อย่างไร

            เจียงหงหย่วนไม่พูดอะไร หันไปตักโจ๊ก บ้านพวกเขามีชามดินเผาปากแหว่งแค่สามใบ เขาตักโจ๊กที่มีเม็ดข้าวใส่ลงในถ้วยทุกใบจนเกือบหมด

            เจียงหงหนิงเห็นดังนี้ก็รีบส่ายมือ “พี่ใหญ่ ข้าจะดื่มแค่น้ำข้าว!”

            เจียงหงหย่วนทำหน้าเข้ม “ให้เ๯้ากินก็กิน ข้ากินเนื้อจากในเมืองมาแล้ว กินแค่น้ำข้าวต้มไม่เป็๞ไรหรอก!”

            เจียงหงหนิงไม่กล้าเถียงต่อ พยักหน้าเบาๆ “ก็ได้!”

            เจียงหงหย่วนมองเด็กชาย พูดต่อว่า “พรุ่งนี้เช้าข้าจะตื่นมาต้มโจ๊ก ต่อไปนี้ให้เ๯้าทำตามที่ข้าสั่ง บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องกังวลเ๹ื่๪๫เงิน หากครั้งหน้ายังลืมอีก ข้าจะอัดเ๯้าเสีย!”

            “ขอรับ พี่ใหญ่!” เจียงหงหนิงเม้มปาก น้ำตาคลอในเบ้า แต่เขาก็กลั้นไว้ไม่ให้หยดออกมา

            เมื่อเจียงหงหนิงออกจากห้องครัว เจียงหงหย่วนจึงพูดขึ้นว่า “กินเสร็จแล้วรีบนอน ไม่ต้องเก็บกวาดห้องครัว”

            พูดจบก็ยกโจ๊กกับยากลับห้อง

            “กินเสร็จแล้วค่อยดื่มยา” หลังจากที่กลับเข้าห้อง เจียงหงหย่วนวางโจ๊กกับยาไว้บนตู้ข้างหัวเตียง หันไปประคองหลินหวั่นชิวแล้วยกโจ๊กมาให้นาง

            หลินหวั่นชิวเอื้อมมือไปรับแต่เขากลับหลบออก

            “ข้าจะป้อน ตอนนี้เ๯้าไม่มีแรง เดี๋ยวถือไม่มั่นแล้วทำถ้วยข้าแตก”

            พูดจบก็ขยับถ้วยมาที่ปากหลินหวั่นชิว “ข้าชิมดูแล้ว ไม่ลวกปาก รีบดื่มเถอะ อย่าทำหก”

            หลินหวั่นชิวหิวมานานแล้ว นางดื่มโจ๊กจนหมดอย่างเชื่อฟัง

            หลินหวั่นชิวสบายตัวขึ้นมากหลังจากที่ดื่มโจ๊กที่แทบจะนับเม็ดข้าวได้ อบอุ่นไปทั้งร่าง

            แต่มุมปากเหมือนจะมีข้าวติดอยู่หนึ่งเม็ด นางจะแลบลิ้นไปเลีย ทว่าจู่ๆ ตรงหน้ากลับมืดลง

            ใบหน้าของชายมีแผลเป็๲ขยายใหญ่ขึ้น เขาแลบลิ้นเลียมุมปากนาง เกี่ยวเม็ดข้าวเข้าปากตัวเอง…ปลายลิ้นทั้งคู่๼ั๬๶ั๼กัน ๼ั๬๶ั๼อุ่นนุ่มทำให้หลินหวั่นชิวเหมือนโดนฟ้าผ่า…

            มารดามันเถอะ!

            ชาไปทั้งร่างเลยทีเดียว!

            นางจ้องชายมีแผลเป็๞ที่ทำเสียงจ๊อบแจ๊บตาค้าง เมื่อครู่นี้เขา…แต๊ะอั๋งนาง!

            

            

            

            

            

 

นิยายแนะนำจากท่านเทพเทียนเป่าตี้