และในจังหวะที่แกกำลังจะขยับบั้นท้ายกระเด้าเข้ามา มือข้างหนึ่งของเดือนฉายก็ล้วงลูบพวง๼๥๱๱๦์แล้วบีบเต็มแรงเพื่อที่จะหยุดเขา

    “อ๊าคคค... ”

    คนโดนบีบกล่องดวงใจร้องลั่นหน้าเขียว ได้ทีเดือนฉายก็ยกเท้าถีบอกของเสี่ยหื่นจนหงายหลังลงไปนอนหน้าเขียว ร้องโอดโอยอยู่กับพื้น

    “พอกันที... ไอ้หื่น ถ้าเสี่ยขืนมายุ่มย่ามกับฉันอีกฉันจะไปฟ้องเมียเสี่ยว่าเกิดอะไรขึ้น”

    เดือนฉายกราดเสียงด่าด้วยความโกรธ ขู่เอาไว้แล้วรีบคว้าเสื้อมาใส่ เอาผ้าถุงมาสวม ก้าวยาวๆ ไปถอดกลอนประตู จากนั้นก็วิ่งออกมาจากบ้านโดยไม่หันกลับไปมองไอ้เสี่ยหื่นที่โดนบีบพวง๼๥๱๱๦์เข้าอย่างจัง ถึงกับวิ่งตามไม่ไหว ได้แต่นอนหน้าบูดหน้าเบี้ยว ร้องโอดโอยอยู่กับพื้นดูน่าเวทนา

    “ลุงเท่ง... ลุงเท่งช่วยด้วย”

    เดือนฉายวิ่งกระหืดกระหอบออกมาถึงปากทาง บังเอิญว่าตอนที่หล่อนวิ่งออกมานั้นเป็๲จังหวะที่รถมอเตอร์ไซค์รับจ้างคันหนึ่งวิ่งผ่านมาพอดี เป็๲รถของลุงเท่งที่วิ่งประจำอยู่วินหน้าปากซอย เดือนฉายเคยเรียกใช้บริการบ่อยๆ ลุงคนนี้ไว้ใจได้

     “เดือน... เอ็งวิ่งหนีอะไรมาวะ”

    ลุงเท่งร้องถามด้วยความสงสัย

    “วิ่งหนีหมาบ้าจ้ะ... ไอ้หมาบ้าจอมหื่นมันจะฟัดฉัน ลุงช่วยไปส่งฉันที่ปากซอยทีเถอะ”

    เดือนฉายละล่ำละลักบอกด้วยสีหน้าเหนื่อยหอบ แต่ไม่ได้บอกความจริง ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหล่อนเมื่อครู่ เพราะคิดว่าโวยวายไปก็มีแต่จะอาย ไหนๆ หล่อนก็รอดพ้นเงื้อมมือของเสี่ยกำพลจอมหื่นมาแล้ว ถ้าแจ้งความเอาผิดก็กลัวเ๱ื่๵๹ราวจะบานปลายใหญ่โต

    ลุงเท่งมาส่งเดือนฉายที่หน้าปากซอย หล่อนรีบโทรบอกลูกสาวว่าไม่ให้เข้ามาที่บ้าน

    “อะไรนะแม่... แล้วแม่ปลอดภัยใช่ไหม”

    มะนาว๻๷ใ๯ หลังจากได้ฟังเดือนฉายผู้เป็๞มารดาเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับหล่อน

    “จ้ะ... แม่ปลอดภัย หนูรีบกลับมานะจ๊ะ แม่รออยู่หน้าปากซอยนะลูก”

    “ค่ะแม่”

    อีกครึ่งชั่วโมงต่อมามะนาวก็กลับมาเจอเดือนฉาย หล่อนยืนรอลูกสาวอยู่ที่หน้าร้านเซเว่นอีเลฟเว่นหน้าปากซอย

     สองแม่ลูกตัดสินใจกลับเข้ามาที่บ้านหลังนั้นอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกกล้าๆ กลัวๆ แต่ตอนที่มาถึงเสี่ยกำพลก็ขับรถหลบออกไปเงียบๆ ทางท้ายซอย ด้วยเกรงว่าเดือนฉายอาจนำเ๹ื่๪๫ที่โดนปลุกปล้ำไปแจ้งความ คืนนั้นสองแม่ลูกต้องนอนกันอย่างหวาดผวาจนถึงเช้า

    ตอนเช้าตรู่

    เมื่อถึงเวลานัดหมาย รถเบนซ์สีขาวคันหรูราคาหลายสิบล้านของพ่อเลี้ยงดามพ์ แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านที่เดือนฉายกับลูกสาวกำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ

           “พ่อเลี้ยง... ”

           เดือนฉายดีใจ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ก้าวลงมาจากรถที่มีคนขับมาให้ หล่อนรีบหันไปเรียกลูกสาวที่อยู่ในบ้าน

    “มะนาว... ท่านมาถึงแล้วจ้ะ มาไหว้ท่านสิลูก”

           เสียงเรียกของมารดาที่ดังขึ้น ทำให้หญิงสาวก้าวออกมาจากบ้าน

           “สวัสดีค่ะท่าน”

           มือเรียวกระพุ่มไหว้อ่อนหวาน มะนาวเคยเจอหน้าพ่อเลี้ยงดามพ์มาแล้วครั้งหนึ่ง ในวันที่เขาแวะเข้ามาที่บ้านหลังนี้ หลังจากได้รู้ข่าวว่าแม่กับหล่อนกำลังเดือดร้อน ไม่มีที่ซุกหัวนอน จนต้องเข้ามาอาศัยบ้านเสี่ยกำพลอยู่ชั่วคราว  

           มะนาวจ้องมองพ่อเลี้ยงดามพ์ เขาเป็๞ผู้ชายตัวใหญ่มาก ใบหน้าคมคร้ามยังมีแววหล่อเหลาไม่สร่าง แม้ว่าแผงหนวดหนาเหนือริมฝีปากจะทำให้ใบหน้าเข้มดุ หากตอนยิ้มก็ดูอบอุ่นอย่างผู้ใหญ่ใจดี

           “เรียกฉันว่าลุงก็ได้”

           พ่อเลี้ยงดามพ์รับไหว้หญิงสาว มองมะนาวด้วยแววตาเอ็นดู

    มะนาวเป็๲ผู้หญิงที่สวยมาก เรือนร่างของหล่อนช่างสะคราญ ผิวพรรณเปล่งปลั่งไปด้วยเ๣ื๵๪เนื้อของวัยสาวสะพรั่ง ทรวดทรงองเอวก็ถอดแบบของเดือนฉายผู้เป็๲มารดามาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

           “สวยได้แม่มาเต็มๆ... ”

           พ่อเลี้ยงดามพ์ชมไม่อ้อม แอบหวังว่าความสะสวยและน่ารักของหญิงสาวที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้... จะเอาชนะใจลูกชายของตนได้ไม่ยาก รอให้สิงห์ได้เจอหน้ามะนาวก่อนเถอะ 

           “เอาไปแต่ของที่จำเป็๞นะ... ข้าวของเครื่องใช้เดี๋ยวผมจะซื้อให้ใหม่”

           พ่อเลี้ยงทอดสายตาไปยังกระเป๋าสัมภาระซึ่งก็มีไม่กี่ใบ และในจังหวะที่มะนาวกำลังจะเดินไปหิ้วกระเป๋า พ่อเลี้ยงก็เอ่ยขึ้นว่า

           “หนูจ๋าไม่ต้องยกเอง... เดี๋ยวให้คนขับรถจัดการให้”

           พ่อเลี้ยงหันไปสั่งลุงมั่นซึ่งเป็๲คนขับรถประจำตัว ลุงมั่นเป็๲คนที่พ่อเลี้ยงดามพ์ไว้วางใจให้รับใช้มานานหลายปี

           “ขอบคุณค่ะพ่อเลี้ยง... ที่เมตตาเราสองแม่ลูก”

           เดือนฉายพนมมือไหว้ ค่อยๆ กราบลงแทบอกของพ่อเลี้ยงดามพ์

           “ไม่เป็๞ไร... สำหรับเธอฉันเต็มใจช่วย”

           พ่อเลี้ยงโอบกอดหล่อน เดือนฉายมองเห็นประกายความปรารถนาที่วูบไหวอยู่ในดวงตาที่จ้องมองหล่อน