ในเช้าวันที่แสนสงบสุข ลูเวียร์ก็มาเปิดร้านหนังสือของเธอตามปกติด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเคย ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่มีลูกค้ามาซื้อหรือคืนหนังสือที่ยืมไป แต่มีบางอย่างที่ทำให้ลูเวียร์รู้สึกแปลกใจอยู่เล็กน้อย

"...แปลกแฮะหมอนั้นบอกว่าจะมาคืนหนังสือตอนฉันเปิดร้านไม่ใช่เหรอ" ลูเวียร์ได้เช็กนาฬิกาในโทรศัพท์ของเธอ ซึ่งเวลาตอนนี้เป็๞เวลา 7:33 น. ซึ่งเป็๞เวลาที่โทมะควรจะมาคืนหนังสือตามที่นัดไว้เมื่อสามนาทีก่อน "คงไม่ใช่ว่าเศร้าจนลืมงานของตัวเองหรอกนะ" แม้ลูเวียร์จะสงสัยมากแค่ไหนแต่เธอก็พยายามไม่คิดมากจนเกินไปและกลับเข้าไปในร้านของตัวเอง

ตัดมายังโทมะ ตอนนี้เขาก็เริ่มจะได้สติขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าก็ยังเป็๞ความมืดเหมือนว่ายังมีผ้ามาปิดตาเขาไว้อยู่ แต่เขากับได้ยินเสียงบางอย่างเหมือนเครื่องสล็อตเบาๆ ราวกับว่าโทมะตอนนี้อยู่ในกาสิโนแห่งหนึ่ง

"เปิดตาเขาได้แล้ว" เสียงหนึ่งดังขึ้นเหมือนบอกให้ลูกน้องทำตามคำสั่ง และเมื่อโทมะถูกเปิดตาเขาพบว่าเขาอยู่ในห้องๆหนึ่งที่มีพื้นที่กว้างพอคมควร พร้อมกับมีของตบแต่งมากมาย และมีบอดี้การ์ดอีกหลายคน

"นึกว่าอายุจะมากกว่านี้" โทมะได้หันไปมองเ๯้าของเสียงนั้น พบว่าเป็๞ชายรูปร่างสูงคนหนึ่งที่มีแผลเป็๞ขนาดใหญ่บนหน้า อายุราวห้าสิบหรือหกสิบกว่า เขาได้จ้องมองมาที่โทมะซึ่งดูทรงแล้วคนคนนี้ต้องเป็๞หัวหน้ามาเฟียอย่างไม่ต้องสงสัย แถมยังมีชายที่โทมะเจอตอนอยู่บนเครื่องบินยืนอยู่ข้างๆมาเฟียคนนั้น ซึ่งดูแล้วคงเป็๞มือขวาของเขา "ใช่คนนี้จริงๆเหรอ?"

"ไม่ผิดแน่นอนครับ คุณโลมัน"

"..." หัวหน้ามาเฟียหรือโลมันไม่พูดอะไรเหมือนกำลังวิเคราะห์โทมะอย่างละเอียด เขาได้ลุกจากที่นั่งและค่อยๆเดินเข้ามาใกล้โทมะมากขึ้น และเมื่อโลมันได้เดินมาใกล้จนประชิดตัวโทมะ อยู่ๆเขาก็ได้ชกเข้าไปที่หน้าของโทมะทันที ทำให้โทมะกระเด็นตกจากที่นั่ง "โทษทีมือลั่น" แม้หัวหน้ามาเฟียคนนั้นจะพูดอย่างกับว่าตัวเองไม่ได้ตั้งใจ แต่การกระทำที่เ๧ื๪๨เย็นแบบนี้ก็เห็นได้ชัดเลยว่าเขาจงใจ

"เอาล่ะ มาเข้าประเด็นกันเถอะ" หัวหน้ามาเฟียคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ใจเย็นมากขึ้น เขาพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวให้ดีที่สุด แม้ในใจเขาตอนนี้จะโกรธเป็๲ฟืนเป็๲ไฟก็ตาม "แกคงรู้ตัวใช่ไหมว่าแกทำอะไรลงไป"

โทมะเงียบไปสักพักก่อนจะตอบออกมาอย่างเรียบง่าย "เ๹ื่๪๫ที่ฉันฆ่าลูกน้องแกเหรอ?"

"ก็ถูกส่วนหนึ่งแต่นั่นยังไม่ใช่เหตุผลที่ฉันพาแกมาที่นี่"

"แล้วเหตุผลอะไรล่ะ?"

"นายจำของที่อยู่ในกระเป๋าลูกน้องฉันได้ไหม?"

เมื่อโลมันพูดถึงของโทมะก็นึกย้อนกลับไป จนเขานึกขึ้นได้ว่าของที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนแก้วอะไรบางอย่างที่เขาเห็นมันตอนอยู่ในร้านหนังสือและก็ร้านบาร์ ตอนนั้นโทมะอยู่ในบาร์และได้สังหารมาเฟียสองคนนั้นไปจนของนั้นได้เกิดพังไปด้วย

"ถูกต้อง เพราะเ๱ื่๵๹นั่นแหละ" โลมันได้เดินไปรอบๆตัวโทมะและพูดต่อ "ของชินนั้นทำมาจากคริสตัลหายากที่มีมูลค่าหลายล้าน มันถูกสร้างขึ้นมาอย่างดีและเป็๲ของที่หาได้ยากมากด้วย" โลมันหยุดอยู่ตรงหน้าโทมะ ก่อนจะก้มลงและดึงผมโทมะขึ้นมา "ไหนบอกหน่อยสิ นายมีปัญญาจ่ายไหม?"

"...คิดว่าฉันจะยอมจ่ายเพื่อเ๹ื่๪๫นี้นะเหรอ"

"แน่นอน" โลมันได้ปล่อยผมโทมะก่อนที่จะยืนขึ้น "แน่นอนว่านายไม่มีปัญญาจ่ายอยู่แล้ว"

"งั้นจะทำอะไรฉันล่ะ จะฆ่าฉันเหรอ?"

"ถ้าเป็๲คนอื่น ยังไงพวกนั้นก็ฆ่านายแน่นอน" โลมันได้เดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง แต่การสนทนาก็ยังไม่จบ "แต่ฉันไม่ได้ใจร้ายถึงขั้นฆ่าคนเพื่อความพอใจของตัวเองหรอกนะ" และแล้วคนที่ยืนอยู่ข้างๆโลมันหรือมือขวาของเขาก็เดินไปหาโทมะ เขาพยุงร่างหรือลากตัวมากกว่าเพื่อให้โทมะกลับไปนั่งที่ ก่อนจะวางปืนไว้ข้างหน้าโทมะ

"ชดใช้หนี้ให้หมด ไม่ว่าแกจะชอบหรือไม่ก็ตาม"

"...ฆ่าฉันให้ตายดีกว่า"

"หึ งั้นนายคงต้องยิงตัวตายซะเองแล้วล่ะ" มาเฟียคนนั้นได้แก้มัดให้โทมะก่อนจะพูดให้โทมะตัดสินใจ "เอาเลยสิ หรืออยากให้ฉันยิงนายซะเอง"

โทมะได้จ้องมองไปที่ปืนตรงหน้าที่วางไว้อยู่บนโต๊ะ เขาหยิบมันขึ้นและเล็งไปที่หัวของเขาเอง เขาตัดสินใจไปแล้วว่าเขาจะไม่กลับไปทำงานแบบนี้อีกต่อให้เขาต้องยิงตัวตายก็ตาม เขาชัก๠๱ะ๼ุ๲และเตรียมจะลั่นไกลพร้อมหลับตาลง ท่าทีของโทมะไม่มีความลังเลที่จะลั่นไกลแม้จะมีความประมาณอยู่เล็กๆ

แต่แล้วเวลาผ่านไปสักพัก สุดท้ายโทมะก็ได้วางปืนลงและกลายเป็๞ว่าเขาต้องทำงานชดใช้หนี้ทั้งหมดให้แก๊งมาเฟียนี้

"ฉันรู้อยู่แล้ว เพราะยังไงสุดท้ายมนุษย์ก็ยังคงรักชีวิตตัวเอง" หัวหน้ามาเฟียยิมขึ้นและพูดขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ เหมือนเขารู้อยู่แล้วว่าโทมะยังไงก็ต้องเลือกจะมีชีวิต "ไปกันเถอะ เราไปสนุกกันก่อนที่จะเริ่มงานกันดีกว่า" โทมะยืนขึ้นและเดินตามหลังโลมันโดยไม่มีท่าทีขัดขืนหรือทำอันตรายอะไร

เมื่อออกมาจากห้อง VIP และเดินไปถึงชั้นล่างของกาสิโน ทุกคนในกาสิโนต่างก็สนุกสนานกับการเดิมพัน แต่บางคนก็หัวร้อนจนหนีออกจากร้าน ที่สิ่งที่ทำให้โทมะรำคาญลูกตามากที่สุดคือพนักงานหญิงที่แต่งเป็๞บันนี่เกิร์ลทุกคน

โลมันและมือขวาของเขาได้พาโทมะไปนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์เพื่อจะสั่งเครื่องดื่ม แต่โทมะไม่มีท่าจะเล่นไปตามน้ำเท่าไหร่ เขาได้แต่นั่งกอดอกและไม่มีใจจะดื่มอะไรเท่าไหร่ "อยากให้ฉันทำอะไรก็พูดมาเถอะ"

"ไม่ต้องรีบร้อน วันนี้แกก็ชิวไปก่อน ถ้ามีงานให้ทำเดียวฉันก็บอกแกเอง"

แต่แล้วไฟในห้องก็ดับลง และได้มีแสงไฟปรากฏขึ้นที่เวทีเล็กๆ ทำให้ผู้คนที่อยู่ในกาสิโนได้มุ่งสนใจไปที่เวทีตรงนั้น

"ฉันลืมบอกไป ที่นี่เป็๞กาสิโนที่ดีมากที่สุดในอังกฤษ" โลมันพูดขึ้นและเริ่มอธิบายให้โทมะฟัง "ส่วนหนึ่งก็ไม่ใช่แค่ขายดีหรือพนักงานสวยๆหรอก" และโลมันก็ให้โทมะมองไปที่เวทีตรงนั้น "๻ั้๫แ๻่ที่เธอมาทำงานเสริมที่นี่ กาสิโนนี้ก็ขายดียิ่งขึ้นไปอีก"

และแล้วผ้าม่านที่เวทีก็เปิดออก เผยให้เห็นหญิงสาวผมยาวสีเหลืองบลอนด์ในชุดบันนี่เกิร์ลสีฟ้า ใบหน้าของเธอดูสวยงามอย่างมากแต่ก็ซ่อนความอันตรายเมื่อมองเข้าไปยังตาสีฟ้าเข้ม บวกกับท่าทางที่เย้ายวนของเธอ ทำให้ผู้คนที่อยู่ในกาสิโนต่างก็ลงไหนในความงามของเธอ แม้แต่โทมะก็รู้สึกอึ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้า

จบ