บทที่ 215 โดนเข้าแล้ว        ซูมู่ทอดสายตามองไปทางเขาเทียนเจี้ยนตลอดเวลา ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเขาคิดอะไร แต่ก็ไม่มีผู้ใดสามารถมองข้ามเขาได้ แม้เขาจะยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังก็ตาม        นี่คือความน่าเกรงขาม         เมื่อมีพลังและความสามารถที่สูงพอ...