บทที่ 78:ท่วงทำนองแห่งความโศกเศร้าภายในห้องหนังสืออันเงียบสงบของจวนสกุลซู... เวลาพลันหยุดนิ่ง...ผืนผ้าปักลายดวงดาวอันงดงามถูกคลี่ออกจนเต็มผืนโต๊ะ... มันไม่ใช่แค่ผลงานศิลปะ... แต่มันคืออนุสรณ์... คือพินัยกรรม... คือเสียงกรีดร้องที่ไร้สุรเสียงของสตรีผู...