บทที่ 15:หนี้ชีวิตและรุ่งอรุณแห่งอำนาจวินาทีนั้น...วินาทีที่ปลายนิ้วของ เฉินจื่อ กระดิก...มันคือสัญญาณที่แผ่วเบาราวกับปีกผีเสื้อขยับ แต่กลับทรงพลังราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของทุกคนในห้อง!"เฉินจื่อ! ลูกแม่!" ลู่เซี่ยหลิง กรีดร้องออกมา... แต่มันไม่ใช่...