ความเ็ปรวดร้าวตรงดิ่งเข้ามายังศีรษะของเนี่ยเทียน ร่างของเขาสั่นเยือก กระแสจิตที่ปลดปล่อยออกไปพลันย้อนกลับคืนมา
ภูตผีปีศาจตนนั้นที่ถูกเขาหมายหัวเอาไว้เปลี่ยนทิศทางทันที เขาไม่แน่ใจว่าโครงกระดูกปีศาจเืตามหาภูตผีปีศาจตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่ตามจิตสังหารเมื่อครู่นี้ของเขาหรือไม่
กระแสจิตที่เย็นเยียบน่าสะพรึงกลัวระลอกหนึ่งถือโอกาสพุ่งเข้ามารุกรานสมองของเขาตามพลังจิตที่ถูกดึงกลับ
สะเก็ดดาวพริบพราวเจ็ดดวงพลันสาดแสงเจิดจ้าอยู่ในมหาสมุทรจิติญญาของเนี่ยเทียน
แสงดาวประดุจใบมีดที่แหลมคมฟาดฟันอยู่ในมหาสมุทรจิติญญาของเขาอย่างต่อเนื่อง เงาปีศาจสีม่วงเข้มมากมายจึงถูกสังหารไปทีละตัว
เมื่อเงาปีศาจเ่าั้หายไป ความรู้สึกปวดหัวรวดร้าวไม่สบายตัวของเนี่ยเทียนจึงค่อยๆ ถดถอยไปด้วย
เนี่ยเทียนเบิกตากว้าง จ้องเขม็งไปยังจุดที่ปราณปีศาจไหลกรากด้วยความหวาดกลัว ตวาดเสียงต่ำ “ภูตผีปีศาจตนนั้นไม่เหมือนกับหกตัวก่อนหน้านี้!”
“เ้าเป็ไรไหม?” ลี่ฝานเอ่ยถาม
เนี่ยเทียนส่ายหัว “ไม่เป็ไร”
หงช่านแห่งวังยมบาลมองเนี่ยเทียนอย่างระมัดระวังเล็กน้อย ทั้งยังแอบรับััอยู่เงียบๆ
จากนั้นเขาถึงได้พยักหน้าอย่างตกตะลึง กล่าวว่า “เ้านี่ช่างทำให้ข้าคาดไม่ถึงครั้งแล้วครั้งเล่าจริงๆ ภูตผีปีศาจระดับสูงตนนั้นไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง เ้ายังอยู่รอดปลอดภัยภายใต้การโจมตีทางพลังจิตของมัน ถือว่าน่าเหลือเชื่อไม่น้อย”
“ภูตผีปีศาจระดับสูง?” เนี่ยเทียนอึ้งตะลึง
สำหรับภูตผีปีศาจแล้ว ต่อให้อูจี้อาจารย์ของเขาก็ยังไม่รู้แน่ชัดเท่าวังยมบาล
ภูตผีปีศาจที่เป็ประชากรดั้งเดิมของอาณาจักรหลีเทียนเคยยึดครองฟ้าดินแห่งนี้ บงการประชาชน เป็พิษทำลายแผ่นดิน
กาลเวลาที่ภูตผีปีศาจอาละวาดอยู่ในอาณาจักรหลีเทียนห่างไกลจากปัจจุบันนี้ยาวนานเกินไป ห่างไกลจนเจ็ดสำนักของอาณาจักรหลีเทียนมีเพียงวังยมบาลที่ค่ายกลเผาโลกันตร์กักปีศาจเท่านั้นถึงจะพอรู้อยู่บ้าง
ที่เป็อย่างนี้ก็เพราะว่าปีนั้นวังยมบาล...ถูกก่อตั้งขึ้นโดยผู้ฝึกลมปราณที่แข็งแกร่งคนหนึ่งซึ่งเข้าร่วมการรบนองเืกับภูตผีปีศาจ
หลังจากที่ภูตผีปีศาจถูกสังหารและขับไล่ไปหมดสิ้นแล้ว อีกหกสำนักที่เหลือถึงได้เพิ่งทยอยมาถึงอาณาจักรหลีเทียนและแผ่ขยายอาณาจักรออกไปอย่างเจริญรุ่งเรือง
ทั้งหกสำนักจึงไม่มีความรู้ต่อเื่ของภูตผีปีศาจเท่าใดนัก
“ภูตผีปีศาจระดับสูงกับภูตผีปีศาจที่พวกเราเจอก่อนหน้านี้ไม่เหมือนกัน” หงช่านสีหน้าเคร่งขรึม “ขนาดรูปร่างของภูตผีปีศาจระดับสูงไม่ได้มีขนาดใหญ่ั์เท่าภูตผีปีศาจระดับต่ำ ทว่าพวกมันต่างหากถึงจะเป็ตระกูลสูงศักดิ์ของภูตผีปีศาจ และก็เป็นายของภูตผีปีศาจระดับต่ำ ความเฉลียวฉลาดของภูตผีปีศาจระดับสูงทุกตนต่างก็ไม่อ่อนด้อยไปกว่าเผ่ามนุษย์ของพวกเรา”
“นอกจากนี้ ภูตผีปีศาจระดับสูงเท่านั้นถึงจะมีสายเืที่แข็งแกร่ง ในสายเืของมันมีพลังงานและธาตุที่มหัศจรรย์ดำรงอยู่ั้แ่เกิด!”
“ในปีนั้นอาณาจักรหลีเทียนก็มีภูตผีปีศาจระดับสูงเป็ผู้นำของเหล่าภูตผีปีศาจระดับต่ำ ภูตผีปีศาจระดับสูงต่างหากถึงจะเป็ศัตรูตัวฉกาจที่สุดของผู้ฝึกลมปราณเผ่ามนุษย์”
“ก่อนหน้าที่อาณาจักรหลีเทียนจะเสียเมือง ภูตผีปีศาจระดับสูงทุกตนล้วนถอนทัพออกไปก่อนทั้งหมด เหลือแค่เพียงภูตผีปีศาจระดับต่ำที่ต่อสู้กับพวกเราต่อ เพื่อช่วยให้พวกเขาหนีเอาชีวิตรอด”
“ด้วยเหตุนี้ ในค่ายกลเผาโลกันตร์กักปีศาจของวังยมบาลเรา จึงไม่อาจกักขังได้แม้แต่ภูตผีปีศาจระดับสูงตนเดียว”
“ดังนั้น ไม่ว่าพวกเ้าคนใดก็ล้วนไม่เคยเจอกับปีศาจร้ายระดับสูงที่แท้จริงมาก่อน”
หงช่านสีหน้าเคร่งขรึม อธิบายให้ทุกคนฟังถึงความแตกต่างระหว่างภูตผีปีศาจระดับสูงและภูตผีปีศาจระดับต่ำ
แล้วจึงกล่าวอีกว่า “ข้าควรคิดได้ั้แ่แรกแล้วว่าที่ภูตผีปีศาจเ่าั้กล้าเหยียบเข้ามาในอาณาจักรหลีเทียนอีกครั้ง เื้ัย่อมมีภูตผีปีศาจระดับสูงคอยบงการพวกมันอยู่อย่างแน่นอน เพียงแต่ข้ากลับคาดไม่ถึงว่า ภูตผีปีศาจระดับสูงจะมาปรากฏตัวอยู่ที่สำนักโลหิต”
“ภูตผีปีศาจระดับสูง!” เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสีน้อยๆ
คนเจ็ดสำนักคนอื่นๆ ที่ได้ยินเื่ของภูตผีปีศาจระดับสูงต่างก็อารมณ์หนักอึ้ง คล้ายตระหนักได้ถึงความน่ากลัวของภูตผีปีศาจระดับสูง
“ภูตผีปีศาจระดับต่ำเพียงแค่เรือนกายใหญ่โต มีพละกำลังกายที่แข็งแกร่ง โดยทั่วไปแล้วแค่อาศัยสัญชาตญาณในการสังหารมาต่อสู้เท่านั้น ทว่าภูตผีปีศาจระดับสูงกลับไม่เหมือนกัน พวกเขาไม่เพียงแต่มีสติปัญญาที่มากเพียงพอ ยังมีพลังงานสายเืที่แข็งแกร่งมาั้แ่เกิด และยังเชี่ยวชาญกลยุทธ์การต่อสู้มากมายด้วย”
“นอกจากนี้ก็มีเพียงภูตผีปีศาจระดับสูงเท่านั้นถึงจะรู้จักใช้พลังจิติญญา!”
หงช่านสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง ใช้สีหน้ากระวนกระวายเล็กน้อยจ้องเขม็งไปยังพื้นที่ที่มีปราณปีศาจไหลเชี่ยว “นับแต่ตอนนี้เป็ต้นไป ทุกคนจงทำตัวให้พร้อมยิ่งกว่าเดิม! ความน่าหวาดกลัวของภูตผีปีศาจระดับสูงนั้นเหนือล้ำเกินกว่าภูตผีปีศาจระดับต่ำมากมายนัก นี่ไม่ใช่แค่ความต่างด้านความสามารถและพละกำลังเท่านั้น แต่เป็ความต่างทางด้านแก่นแท้ของรูปแบบชีวิต!”
“อู้!”
เงาปีศาจร่างหนึ่งผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ท่ามกลางปราณปีศาจที่ไหลเชี่ยว
เงาปีศาจนั้นคล้ายกำลังหลบเลี่ยงการไล่โจมตีจากโครงกระดูกปีศาจเื ขยับจากจุดลึกของปราณปีศาจเข้ามาใกล้ขอบนอกซึ่งเป็จุดที่ทุกคนยืนอยู่
เงาปีศาจค่อยๆ เดินออกมาจากปราณปีศาจทีละก้าว แล้วก็หลุดพ้นจากปราณปีศาจอย่างสมบูรณ์แบบ มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าทุกคน
นั่นคือชายหนุ่มคนหนึ่งที่สูงประมาณสองเมตร ิัเป็สีม่วงเข้ม ใบหน้าค่อนข้างหล่อเหลา
ชายหนุ่มร่างกายหนาบึกบึน สวมเกราะงดงาม มุมปากยกยิ้มเ็า มองปราดแรกไม่ค่อยมีอะไรแตกต่างจากเผ่ามนุษย์เท่าไหร่นัก
ทว่าหากมองอย่างละเอียดถึงจะพบว่าดวงตาของเขา เส้นผมของเขาล้วนเป็สีม่วงเข้ม บนศีรษะมีเขาโค้งงองอกขึ้นมาสองข้าง
ตรงด้านหลัง่เอวของเขามีหางยาวสองเมตรกว่า เมื่อเคลื่อนไหว หางนั่นก็สะบัดระพื้นดินตามไปด้วย
“คนของเผ่าโครงกระดูก สำนักโลหิตของพวกเ้าเป็คนหลอมขึ้นมาอย่างนั้นรึ?” เขาเอ่ยปากกะทันหัน ใช้น้ำเสียงที่ค่อนข้างติดๆ ขัดๆ แปร่งหูเอ่ยถามทุกคน
แม้ว่าจะพูดจาติดๆ ขัดๆ แต่กลับพูดภาษาของเผ่ามนุษย์ได้เป็อย่างดี
“เขาพูดภาษามนุษย์ได้ด้วย!” เจียงหลิงจูหน้าถอดสีทันใด
ไม่เพียงแค่นาง ทุกคนนอกจากหงช่านล้วนตะลึงพรึงเพริด ใช้สายตาคาดไม่ถึงมองมายังภูตผีปีศาจระดับสูงตนนั้น
การปรากฏตัวของภูตผีปีศาจระดับสูงตนนี้โค่นล้มความเข้าใจของพวกเขาก่อนหน้านั้นที่มีต่อภูตผีปีศาจ ทำให้พวกเขาเข้าใจว่าผู้สูงศักดิ์ของเผ่าภูตผีปีศาจ แตกต่างไปจากภูตผีปีศาจที่พวกเขาเคยพบเจอมาอย่างสิ้นเชิง
“สวบ สวบ!”
เสียงกระดูกเสียบเข้าไปในพื้นดินดังลอยมาจากด้านหลังของภูตผีปีศาจระดับสูงตนนั้น แล้วร่างของโครงกระดูกปีศาจเืก็ปรากฏตัวอย่างรวดเร็ว
พอเห็นโครงกระดูกปีศาจเืเดินออกมาจากปราณปีศาจด้านหลังของภูตผีปีศาจระดับสูง ใจที่กระวนกระวายไม่เป็สุขของเนี่ยเทียนจึงพลันคลายลง
“ฆ่าเขาซะ!” หงช่านะโก้อง
เห็นได้ชัดว่าการปรากฏตัวของภูตผีปีศาจระดับสูงทำให้หงช่านลนลานทำอะไรไม่ถูก ดูเหมือนเขาจะหวาดกลัวภูตผีปีศาจระดับสูงตนนั้นจากใจจริง
เขาจึงไม่อยากเสียเวลาเปลืองน้ำลายกับภูตผีปีศาจระดับสูง
“เ้าสินะ?” ภูตผีปีศาจระดับสูงตนนั้นหัวเราะเบาๆ หนึ่งครั้ง สายตาพลันกวาดมาที่ร่างของเนี่ยเทียน แล้วกล่าวว่า “ปีศาจเืที่หลอมมาจากเผ่าโครงกระดูกถูกเ้าควบคุม?”
“ใช่” เนี่ยเทียนตอบรับ
“ดี” ภูตผีปีศาจระดับสูงพยักหน้า รอยยิ้มยิ่งสดใส “ซึ่งก็หมายความว่าขอแค่ฆ่าเ้าได้ ปีศาจเืตนนั้นก็จะไม่น่าหวาดกลัวอีก”
เมื่อพูดจบ เขาก็เดินเข้ามาใกล้เนี่ยเทียนทันที
มีดปีศาจหนากว้างสีม่วงเข้มหนึ่งเล่มพลันปรากฏขึ้นบนมือขวาที่เรียวยาวของเขา เมื่อมีดปีศาจปรากฏ ปราณปีศาจที่ล่องลอยอยู่บนฟ้า และปราณปีศาจที่อยู่ด้านหลังของเขาต่างก็ถูกเขาชักนำควบคุมให้มาล้อมรอบกายเขาทันใด
เดิมทีเขายังอยู่นอกปราณปีศาจ ทว่าวินาทีที่มีดปีศาจเผยตัว เรือนกายของเขาก็ถูกปราณปีศาจปกคลุมอีกครั้ง
เนี่ยเทียนมิอาจหาตัวเขาได้อีก
เนี่ยเทียนเห็นเพียงว่าเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ ปราณปีศาจที่เชี่ยวกรากก็พุ่งเข้ามาล้อมวนพวกเขาอย่างบ้าคลั่งทันที
“เนี่ยเทียน!” เฟิงหลัวะโก้อง
“พลังจิตของข้ามิอาจเล็งตัวเขาได้!” เนี่ยเทียนกล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจ
-----
