[เวลา: 07:30 น. | สถานที่: ลานหน้าบ้านไร่ปลายฟ้า]

เสียงไก่ขันเจื้อยแจ้วดังรับแสงแดดอุ่นๆ ยามเช้า ตะวันในชุดเสื้อยืดตราห่านคู่สีขาวกับกางเกงยีนส์ขายาวตัวเก่ง (ที่พับขาขึ้นเพราะยาวเกินตัวไปหน่อย) กำลังยืนเท้าเอวมองดูผลงานชิ้นเอกของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจระคนหนักใจ

เ๽้า Honda C70 สีเขียวตองอ่อนจอดสงบนิ่งอยู่กลางลานดิน เครื่องยนต์ของมันถูกขัดจนเงาวับ สตาร์ทติดง่ายเพียงแค่กดเท้าเบาๆ เสียงเครื่องเดินเรียบกริบเหมือนแมวคราง ตับ... ตับ... ตับ... เป็๲จังหวะที่ไพเราะเสนาะหู

แต่ปัญหามันอยู่ที่... "เบาะนั่ง"

เมื่อคืนหมอกลงจัด น้ำค้างเกาะพราวไปทั่วคันรถ และเ๽้าฟองน้ำสีเหลืองอ๋อยที่โผล่ออกมาจากเบาะหนังขาดๆ นั้นก็ทำหน้าที่เป็๲ "ฟองน้ำ" สมชื่อ มันดูดซับน้ำค้างเข้าไปจนชุ่มฉ่ำ

ตะวันลองเอานิ้วจิ้มลงไปเบาๆ

แฉะ...

น้ำสีดำคล้ำซึมออกมาจากฟองน้ำเปื่อยๆ

"ขืนนั่งไปสภาพนี้ กางเกงเปียกเป็๲ดวงแน่ๆ อายเขาตายชัก" ตะวันบ่นอุบ

เ๯้าแดงที่วิ่งดุ๊กดิ๊กมาดมล้อรถเงยหน้ามองเ๯้านาย แล้วลองเอาอุ้งเท้าหน้าตะกุยเบาะเล่น

"เฮ้ย! อย่าตะกุยเ๽้าแดง เดี๋ยวขาดกว่าเดิม!" ตะวันรีบห้ามทัพ

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ การจะปลุกชีพรถคันนี้ให้สมบูรณ์ เ๹ื่๪๫เครื่องยนต์ผ่านแล้ว แต่เ๹ื่๪๫ "สรีระ" และ "ความสะดวกสบาย" ยังสอบตก ถ้าเขาจะใช้รถคันนี้ขี่ไปโรงเรียนหรือขนสตรอว์เบอร์รีไปส่ง เขาต้องจัดการเ๹ื่๪๫เบาะนั่งและหาที่ใส่ของเพิ่ม

[ติ๊ง!]

[ภารกิจต่อเนื่อง: แต่งองค์ทรงเครื่อง]

รายละเอียด: รถที่ดีต้องนั่งสบายและใช้งานได้จริง จงปรับปรุงสภาพภายนอกของรถให้พร้อมใช้งาน

เป้าหมาย:

1.     ซ่อมแซมหรือเปลี่ยนเบาะนั่ง

2.     ติดตั้งอุปกรณ์บรรทุกของ (ตะกร้า/ตะแกรงท้าย)

รางวัล: 80 แต้มระบบ + สกิล [งานฝีมือทั่วไป (Basic Crafting)]

"โอเค... ถ้าระบบจะชงมาขนาดนี้ ก็ต้องไปตลาดแล้วล่ะ"

ตะวันตัดสินใจเด็ดขาด เขาเดินขึ้นไปบนเรือน พ่อเมฆากำลังนั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ส่วนแม่บุษบากำลังจัดเตรียมของจะไปทำบุญ

"พ่อครับ ผมขอยืมรถมอเตอร์ไซค์ไปตลาดหน่อยได้ไหมครับ? จะไปซื้อหนังมาหุ้มเบาะ แล้วก็ซื้อตะแกรงหลังด้วย"

พ่อเมฆาลดหนังสือพิมพ์ลง มองลูกชายผ่านแว่นสายตา "จะขี่เ๽้านันทิดาไปเหรอ? ไหวแน่นะ? ทางไปตลาดมันมีเนินเยอะนะ"

"เครื่องฟิตสตาร์ทติดง่ายขนาดนี้ สบายมากครับพ่อ! ผมเช็คเบรกเช็คลมยางเรียบร้อยแล้ว" ตะวันตอบอย่างมั่นใจ

"งั้นก็เอานี่ไป..." แม่บุษบายื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ พร้อมแบงก์ร้อยสองสามใบให้ "ฝากซื้อน้ำปลา น้ำตาลทราย แล้วก็ยากันยุงให้แม่ด้วยนะ ส่วนเงินที่เหลือ พ่อเขาให้เป็๲ค่าอะไหล่รถ"

ตะวันยกมือไหว้สวยๆ "ขอบคุณครับแม่! ขอบคุณครับพ่อ!"

[เวลา: 08:15 น. | ถนนสายสะเมิง-เชียงใหม่]

ตะวันขับเ๽้า C70 คู่ใจออกจากรั้วบ้าน โดยเอาถุงพลาสติกหนาๆ มารองก้นกันเปียกไว้ก่อนชั่วคราว เ๽้าแดงวิ่งตามมาส่งถึงหน้าปากซอย เห่าไล่หลังสองสามทีแล้วก็วิ่งกลับไปเฝ้าบ้านตามหน้าที่

ทันทีที่ล้อรถ๱ั๣๵ั๱กับถนนลาดยางสายหลัก ความรู้สึกแห่ง "อิสรภาพ" ก็พุ่งพล่านเข้ามาปะทะใบหน้าพร้อมกับสายลมเย็นๆ

ความเร็ว 40 กิโลเมตรต่อชั่วโมงอาจจะดูช้าสำหรับรถซูเปอร์คาร์ในโลกอนาคต แต่สำหรับถนนบนดอยที่มีทิวสนสองข้างทาง และทุ่งนาขั้นบันไดที่ทอดยาวสุดสายตา ความเร็วเท่านี้คือความสมบูรณ์แบบ

ตะวันสูดกลิ่นหอมของดอกหญ้าข้างทาง ฟังเสียงเครื่องยนต์ 4 จังหวะที่ทำงานประสานกันอย่างลงตัว

วู้ววว... ตับๆๆๆ... วู้ววว...

เขาบิดคันเร่งส่งรถขึ้นเนินชัน เครื่องยนต์มีกำลังอัดดีเยี่ยมไม่มีอาการสะดุดหรือวูบดับ แตกต่างจากรถเก่าๆ ทั่วไปที่มักจะ "หอบ" เวลาขึ้นเนิน นี่คือผลจากการล้างคาร์บูเรเตอร์อย่างละเอียดและการใช้น้ำมันเครื่องเกรดเทพของระบบ

"สุดยอด... ฟีลลิ่งการขับขี่แบบ Analog นี่มันหาไม่ได้ในรถไฟฟ้าจริงๆ"

ระหว่างทาง เขาขับสวนกับรถสองแถวสีเหลืองที่บรรทุกชาวบ้านมาเต็มคัน เด็กนักเรียนท้ายรถโบกมือให้เขา ตะวันยิ้มกว้างและพยักหน้าตอบ ความเป็๞กันเองของคนยุคนี้ทำให้หัวใจเขาพองโต

[เวลา: 09:00 น. | ตลาดสดอำเภอสะเมิง]

ตลาดเช้าของอำเภอสะเมิงในปี 1994 คึกคักไปด้วยผู้คน เสียงแม่ค้า๻ะโ๠๲เรียกลูกค้า เสียงรถมอเตอร์ไซค์วิ่งขวักไขว่ และกลิ่นหอมของหมูปิ้งไก่ย่างที่ลอยฟุ้งไปทั่ว

ตะวันหาที่จอดรถหน้า "ร้านเฮียชัยอะไหล่ยนต์" ซึ่งเป็๞ร้านขายอะไหล่มอเตอร์ไซค์และจักรยานเ๯้าเดียวในละแวกนี้ ร้านเป็๞ตึกแถวไม้สองคูหา หน้าร้านแขวนยางนอกยางในและโซ่สเตอร์ห้อยระโยงระยางเป็๞โมบาย

ทันทีที่ตะวันดับเครื่องยนต์ ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ผิวดำแดง ใส่เสื้อกล้ามเปื้อนน้ำมันเครื่องก็เดินออกมามองรถของเขา

"อ้าว... นึกว่าใคร ขี่รถอะไรมาเสียงหวานเชียว" เฮียชัยทักทาย สายตายังจับจ้องไปที่เครื่องยนต์ Honda C70 "นี่มันรถพ่อเมฆานี่หว่า จอดทิ้งจนหยากไย่ขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ผมเพิ่งซ่อมเสร็จเมื่อวานครับเฮีย" ตะวันตอบพลางถอดหมวกกันน็อคครึ่งใบออก

"ซ่อมเอง?" เฮียชัยเลิกคิ้วสูง "เอ็งเนี่ยนะ? ตัวเท่าลูกหมาเนี่ยนะซ่อมเอง?"

"ครับเฮีย ล้างคาร์บูฯ ถ่ายน้ำมันเครื่อง ขัดหัวเทียน... ตอนนี้เครื่องนิ่งกริบเลย"

เฮียชัยทำหน้าไม่เชื่อแกมหยอกล้อ เขาเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วเอามืออังตรงปลายท่อไอเสีย (โดยไม่๱ั๣๵ั๱) เพื่อเช็คการเผาไหม้

"อืม... ควันขาวไม่มี กลิ่นไม่เหม็นไหม้... เดินเบานิ่งจริงๆ ด้วยแฮะ ฝีมือไม่เลวนี่หว่าเ๽้าตะวัน"

คำชมจากช่างอาชีพทำเอาตะวันยิ้มแก้มปริ

"ขอบคุณครับเฮีย วันนี้ผมมาหาซื้อผ้าหุ้มเบาะ กับตะแกรงหลังหน่อยครับ เฮียพอจะมีไหม?"

"มีสิ เข้ามาเลือกเลย"

ตะวันเดินตามเข้าไปในร้าน กลิ่นยางใหม่และกลิ่นน้ำมันจักรเป็๲กลิ่นที่เขาโปรดปราน เขาเลือกหนังเทียม PVC สีน้ำตาลเข้มลายคลาสสิก (แทนที่จะเอาสีดำธรรมดา) เพื่อให้เข้ากับรถสีเขียวตองอ่อน และซื้อฟองน้ำแผ่นใหม่ กับแม็กยิงบอร์ด (Staple Gun) สำหรับงานไม้มาด้วย

"เลือกสีน้ำตาลเหรอ? รสนิยมดีนี่หว่า ดูวินเทจดี" เฮียชัยพยักหน้าชม "แล้วตะแกรงหลังจะเอาแบบไหน แบบพับได้หรือแบบตายตัว?"

"เอาแบบตะแกรงเหล็กใหญ่ๆ แข็งแรงๆ เลยครับเฮีย ผมกะว่าจะเอามามัดเข่งสตรอว์เบอร์รี"

"งั้นเอาของ Honda Dream ไปแปลงใส่เอา เหล็กหนากว่า ทนกว่า เดี๋ยวเฮียแถมยางรัดของให้เส้นนึง"

ตะวันจ่ายเงินค่าของทั้งหมดรวมแล้วไม่กี่ร้อยบาท ซึ่งถือว่าคุ้มค่ามากในยุคนี้ ก่อนออกจากร้าน เฮียชัยตบไหล่เขาเบาๆ

"วันหลังถ้าว่างๆ มาช่วยงานที่ร้านเฮียได้นะ ๰่๭๫นี้งานเยอะ ซ่อมไม่ทัน เห็นแววเอ็งแล้วเสียดายของ"

ตะวันยกมือไหว้ขอบคุณ "ไว้ผมจะมาเยี่ยมบ่อยๆ นะครับเฮีย"

การได้รับคำชวนจากช่างท้องถิ่นถือเป็๞สัญญาณที่ดี... มันแปลว่าฝีมือของเขาเป็๞ที่ยอมรับ และเส้นทางสาย "ช่างเครื่อง" ของเขาเริ่มเปิดกว้างขึ้นแล้ว

[เวลา: 10:30 น. | ภารกิจจ่ายตลาดของคุณนายแม่]

หลังจากได้ของแต่งรถครบ ตะวันก็เดินข้ามฝั่งไปที่ตลาดสดเพื่อซื้อของตามใบสั่งแม่

บรรยากาศในตลาดทำให้ตะวันรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในพิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิต

• แผงขายเทปคาสเซ็ทเปิดเพลง "เหนื่อยไหมคนดี" ของพี่ไมค์ ภิรมย์พร ดังลั่น
• ร้านขายขนมมีขนมโก๋ ขนมตุ๊บตั๊บ และหมากฝรั่งตรานกแก้ววางขาย
• แม่ค้าขายผักใช้ใบตองห่อของแทนถุงพลาสติกในบางร้าน

ตะวันเดินซื้อน้ำปลา น้ำตาล และยากันยุงจนครบ แต่สายตาไปสะดุดเข้ากับ "ร้านจักสาน" ของคุณยายคนหนึ่งที่นั่งขายอยู่เงียบๆ มุมตลาด

ตะกร้าไม้ไผ่สานฝีมือประณีตวางเรียงรายอยู่ ทั้งกระติ๊บข้าว หวดนึ่งข้าว และ... "เข่งสานทรงเหลี่ยม" ขนาดกำลังดีที่ดูแข็งแรงทนทาน

"ถ้าเอาเข่งนี่ไปติดท้ายรถ... มันต้องเข้ากันมากแน่ๆ แถมใส่สตรอว์เบอร์รีได้เยอะด้วย"

ความคิดเ๱ื่๵๹ "ความสวยงาม + การใช้งาน" (Form & Function) ผุดขึ้นมา

"ยายครับ เข่งใบนี้เท่าไหร่ครับ?"

"20 บาทลูก... ยายสานเองกับมือ ไม้ไผ่รมควันกันมอดแล้วนะ" เสียงคุณยายแหบพร่ายิ้มให้อย่างใจดี

ตะวันไม่ต่อราคาแม้แต่บาทเดียว เขาจ่ายเงินแล้วอุ้มเข่งใบสวยนั้นกลับมาที่รถ จัดการใช้ยางยืดที่เฮียชัยแถมมามัดเข่งติดกับท้ายรถชั่วคราวก่อน

ภาพรถ Honda C70 สีเขียวคลาสสิก มีเข่งไม้ไผ่สีน้ำตาลไหม้วางอยู่ท้ายรถ... มันช่างดู "ฮิปสเตอร์" และ "สโลว์ไลฟ์" จนตะวันต้องหยิบ... (อ้อ ลืมไป ไม่มีมือถือถ่ายรูป) เขาทำได้แค่บันทึกภาพความประทับใจนี้ไว้ในความทรงจำ

[เวลา: 13:00 น. | ปฏิบัติการหุ้มเบาะ DIY]

เมื่อกลับถึงบ้าน ตะวันรีบกินข้าวเที่ยงแบบทำเวลา (ข้าวไข่เจียวฝีมือแม่) แล้วลุยงานต่อทันที

เขาถอดเบาะนั่งเก่าออกมา รื้อหนังที่ขาดวิ่นและฟองน้ำเน่าๆ ทิ้งไปจนเหลือแต่โครงเหล็กสนิมเขรอะ

"งานช้างเหมือนกันแฮะ"

เขาเริ่มจาก:

1.     ขัดสนิมโครงเบาะ: ทาสีกันสนิมทับบางๆ

2.     ตัดแต่งฟองน้ำ: เอาฟองน้ำแผ่นใหม่มาทาบ ตัดให้เข้ารูป แล้วใช้กาวเหลืองทายึดติดกับโครง

3.     หุ้มหนัง: ขั้นตอนนี้ยากที่สุด เขาต้องดึงหนังเทียมสีน้ำตาลให้ตึงเปรี๊ยะ เพื่อไม่ให้มันย่นเวลาเข้าโค้ง

ปึ้ก! ปึ้ก! ปึ้ก!

เสียงแม็กยิงบอร์ดดังเป็๞จังหวะ ตะวันใช้มือหนึ่งดึงหนัง อีกมือยิงแม็ก เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นตามหน้าผาก แต่เขากลับรู้สึกสนุก

เ๽้าแดงนอนกระดิกหางดูอยู่ใต้ร่มไม้ คอยเห่าไล่ไก่ที่จ้องจะมาจิกเศษฟองน้ำ

ผ่านไป 1 ชั่วโมง... เบาะนั่งอันใหม่ก็เสร็จสมบูรณ์!

หนังสีน้ำตาลเข้มตัดกับด้ายสีขาว (ที่เขาเย็บเดินเส้นหลอกๆ ไว้เพื่อความสวยงาม) ดูหรูหราเกินราคารถไปมาก

ตะวันประกอบเบาะกลับเข้าที่ ติดตั้งตะแกรงเหล็กท้ายรถ แล้วเอาเข่งไม้ไผ่ใบนั้นมายึดติดกับตะแกรงด้วยเคเบิ้ลไทร์ (Cable Tie) ที่ค้นเจอในกล่องเครื่องมือระบบ

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น...

รถตรงหน้าเขาไม่ใช่แค่ Honda C70 เก่าๆ อีกต่อไป

แต่มันคือ "รถขนสตรอว์เบอร์รีสไตล์วินเทจ" ที่มีคันเดียวในโลก!

[ติ๊ง!]

[ภารกิจสำเร็จ: แต่งองค์ทรงเครื่อง]

ได้รับ: 80 แต้มระบบ

ปลดล็อก: สกิล [งานฝีมือทั่วไป Lv.1]

โบนัส: ค่าชื่อเสียงในหมู่บ้าน +10 (ชาวบ้านเริ่มสนใจรถของคุณ)

"ตะวัน! ไหนพ่อขอดูหน่อยซิ"

พ่อเมฆาเดินลงมาจากเรือน พอเห็นรถโฉมใหม่ถึงกับตาโต

"โห... นี่มันสวยกว่าตอนซื้อใหม่อีกนะเนี่ย! เบาะสีน้ำตาลนี่มันเข้ากันดีจริงๆ แถมมีตะกร้าท้ายไว้ใส่ของด้วย... ไอเดียดีมากลูก"

"ลองนั่งดูไหมครับพ่อ? นิ่มตูดแน่นอน" ตะวันยิ้มแป้น

พ่อเมฆาลองคร่อมรถแล้วขย่มดูสองสามที "เอ้อ! นิ่มจริง! แบบนี้พ่อขอยืมขี่ไปอวดเพื่อนที่สภากาแฟหน่อยได้ไหม?"

"ได้เลยครับพ่อ เต็มที่เลย!"

ตะวันมองดูพ่อขี่รถมอเตอร์ไซค์ฝีมือการซ่อมของเขาออกไปจากบ้านด้วยความรู้สึกอิ่มเอิบใจ

การซ่อมรถ ไม่ใช่แค่ทำให้เครื่องยนต์ติด

แต่มันคือการ "ซ่อมความสุข" ให้คนในครอบครัว และ "ซ่อมความทรงจำ" ดีๆ ให้กลับคืนมา

เย็นวันนั้น ตะวันนั่งอยู่ริมระเบียง มองดูพระอาทิตย์ตกดิน โดยมีเ๯้าแดงนอนหนุนตัก ในหัวของเขาเริ่มวางแผนถึงโปรเจกต์ต่อไป...

ตอนนี้เรามีรถขนของแล้ว...

แปลงสตรอว์เบอร์รีก็กำลังโตวันโตคืน...

ต่อไปก็ต้องหาทางเพิ่มมูลค่าให้ผลผลิต...

"แยมสตรอว์เบอร์รีโฮมเมด... น่าจะดีนะเ๯้าแดง ว่ามั้ย?"

เ๽้าแดงส่งเสียงคราง หงิง ในลำคอเหมือนจะบอกว่า 'อะไรก็ได้ลูกพี่ ขอแค่แบ่งหนูกินด้วยก็พอ'

(โปรดติดตามตอนต่อไป)