“กูว่า ดื่มฉลองความสำเร็จล่วงหน้าของไอ้เกมส์กันดีกว่า กูเชื่อว่ามันทำได้” ตรีชาติยื่นแก้วเหล้าไปตรงหน้า เพื่อนอีกสองคนนำแก้วของตนมาชนกับแก้วตรีชาติ สามเพื่อนรักนั่งดื่มกันต่อราวสี่สิบห้านาทีจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน ก่อนเขมนัทต์กลับบ้าน เขาได้แวะรับดอกไม้ร้านของนันทินี แม้ว่าราคาค่าดอกไม้จะสูงถึงเจ็ดพันบาท และมีค่าพิเศษอีกห้าพัน เขมนัทต์ไม่ใส่ใจเพราะเป้าหมายนั้นสำคัญกว่า
เอมิกานั่งเหงาๆ อยู่ในห้อง เพราะปกติจะมีเขมนัทต์อยู่ด้วย หลังกินข้าวเย็นก็จะขึ้นมาบนห้อง นั่งดูทีวี ดูบอลทีมโปรดของเขา ดูกีฬาที่ชอบ รวมถึงดูซีรีส์เกาหลีเื่ที่เอมิกาอยากดู จากนั้นก็พากันไปบนเตียง ร่วมรักกันอย่างมีความสุข สิบห้าวันที่ผ่านมาเป็่เวลาที่เธอมีความสุขมาก ได้ใกล้ชิดชายหนุ่มที่ตนรัก ได้เอาใจใส่เขาเสมือนเป็ภรรยาคนหนึ่ง ดูเหมือนเป็ความเคยชินไปเสียแล้ว เวลานี้เธอจึงดูเหงาๆ ใจพิกลที่เขาไม่อยู่ข้างกาย
คำแนะนำของโมนิก้าวนเวียนในหัวตลอดเวลา เอมิกาทำตามที่พี่สาวบอกทุกอย่าง เอาอกเอาใจเขมนัทต์สารพัด ดูแลเขาไม่ต่างกับภรรยาดูแลสามี เธอทำด้วยความจริงใจ แต่ไม่รู้ว่า ทุกเื่ที่ทำให้เขานั้น เขมนัทต์จะซึมซับไปมากน้อยแค่ไหน เพราะท่าทีของเขาไม่ยินดียินร้ายกับเื่ที่เธอทำให้ ส่งผลให้เธอรู้สึกท้อและสิ้นหวังที่จะได้หัวใจเขมนัทต์มาครอง แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังทำเช่นเดิมต่อไปจนกว่าจะครบเวลาหกเดือน
มีเื่หนึ่งที่เอมิกาไม่คิดว่า การเปลี่ยนแปลงของเขมนัทต์ในหลายๆ อย่างมีสาเหตุมาจากตน เธอกลับคิดว่า ที่เขากลับบ้านเร็ว ไม่ออกไปไหน คลอเคลียกับเธอไม่ห่าง เป็เพราะ้าทำความหวังของสร้อยระย้าให้เป็จริง เขมนัทต์ไม่มีจิตพิศวาสตนสักนิดเดียว
บานประตูห้องนอนถูกเปิดออกในเวลาเกือบห้าทุ่ม คนที่นั่งดูทีวีบนเตียงหันมามองคนที่เดินเข้ามาในห้อง แต่เขาไม่ได้เดินมาแบบปกติเช่นทุกครั้ง แขนข้างขวาไขว้อยู่ด้านหลัง ราวกับมีอะไรซ่อนอยู่ ความที่ช่อดอกไม้ใหญ่ เธอจึงเห็นกระดาษห่อช่อดอกไม้ แต่ก็ไม่แน่ใจว่า ด้านหลังเขาคืออะไร
“เอม พี่มีอะไรจะให้” เขมนัทต์ชักแขนขวาที่ไขว้อยู้ข้างหลัง ทำให้เธอเห็นช่อดอกกุหลาบสิบเก้าดอกถูกจัดช่ออย่างสวยหรู “ดอกไม้สวยก็ต้องคู่กับสาวสวย”
เอมิกามองช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่ด้วยความตื่นเต้นดีใจ เธอเคยได้รับดอกไม้จากหนุ่มๆ มาหลายครั้ง เธอรับไว้ตามมารยาท แต่ไม่คิดสานต่อความสัมพันธ์ เพราะหัวใจเธอมีเพียงเขมนัทต์คนเดียว ช่อดอกไม้ช่อนี้เป็ช่อแรกที่เธอยื่นมือไปรับได้วยความเต็มใจ และสุขใจในฐานะผู้รับ เนื่องจากคนให้เป็ชายหนุ่มที่ตนหลงรักมานานหลายปี
เหมือนฝัน...
“ให้เอมจริงๆ หรือคะ” เธอถามเพื่อความมั่นใจว่า ตนไม่ได้ฝัน
“ให้จริงสิครับ ให้จากใจพี่เลยนะ” มือเล็กสั่นเทายื่นไปรับช่อดอกกุหลาบ เธอชื่นชมความสวยงามของมันด้วยรอยยิ้มและความดีใจที่เปี่ยมล้นในหัวใจ “ชอบไหมเอม”
คนถามทรุดกายลงนั่งข้างร่างเล็ก โอบเอวเล็ก วางคงบนบ่าสาว หอมแก้มเธอหนึ่งฟอด
“ชอบค่ะ ชอบมากที่สุดในโลก” เธอถือว่าเป็ของขวัญสุดพิเศษ
“พี่ดีใจจังที่เอมชอบ พี่จะให้เอมทุกวันนะ”
“มันสิ้นเปลืองนะคะ ช่อนี้เอมคิดว่าคงหลายพัน นานๆ ทีให้ทีดีกว่าค่ะ”
“แต่พี่อยากให้นะ พี่อยากเห็นรอยยิ้มเอมเวลาได้รับดอกไม้จากพี่ พี่ชื่นใจมากเลยรู้ไหม” เขาป้อนคำหวาน หอมแก้มสาวอีกครั้ง “รอยยิ้มเอมสวยกว่าผู้หญิงทุกคนในโลก ยิ้มสวยจนพี่ไม่คิดมองยิ้มของใคร”
เอมิกายิ้มเขิน หัวใจเธอเต้นแรงมากกับคำหวานของเขมนัทต์ หัวใจเต้นแรงมาก อีกทั้งยังรู้สึกว่า หัวใจพองฟูอีกด้วย
“เอมไม่ได้ยิ้มสวยขนาดนั้นค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบา
“สวยสิ สวยจนใจพี่สั่น พี่ต้องประคองหัวใจไม่ให้มันเต้นแรงเมื่อเห็นรอยยิ้มเอม และตรึงใจพี่ไม่ให้เห็นคุณค่าของรอยยิ้มสาวอื่น ั์ตาพี่มองยิ้มของเอมคนเดียว”
โอ้...น้ำเน่ามาก เขมนัทต์คิดในใจหลังพูดจบ
แต่สำหรับคนที่ได้รับฟัง ไม่คิดว่าเป็คำพูดน้ำเน่า ที่พระเอกมักพูดหลอกล่อสาวๆ ให้ติดกับ เป็คำพูดที่เรียกรอยยิ้ม ความขวยเขินได้อย่างมากมาย เพราะความหมายชวนให้คิดว่า เธอคือคนสำคัญ เธออยากร้องกรี๊ดออกมาดังๆ แต่ก็ต้องระงับไว้
“พี่เกมส์พูดอะไรก็ไม่รู้” พูดไปแก้มเห่อร้อนไป และตอนนี้ร่างกายเธอเริ่มร้อนจากมือซุกซน ริมฝีปากได้รูปจูบบ่าไล่ไปถึงลำคอ
“พูดจากใจครับ เอมไม่ได้สวยแค่รอยยิ้มนะ สวยไปทั้งตัวเลย สวยจนพี่คลั่ง” ขณะพูดหวาน มือใหญ่ดึงช่อดอกไม้ออกจากมือเอมิกา วางมันลงบนเตียงใกล้ร่างสาว ก่อนจัดการกับชุดนอนตัวสวยให้หลุดออกไปจากกายเอมิกา เอนตัวเธอลงบนที่นอนโดยมีร่างหนาเกยก่าย
“ไม่อาบน้ำก่อนหรือคะ”
“เดี๋ยวค่อยอาบพร้อมกัน” พูดแค่นี้เอมิกาก็รู้ความหมาย เธอยิ้มให้เขา เปิดปากรับจุมพิตหวานซาบซ่าน แล้วบทรักบทสวาทอันเร่าร้อนก็เกิดขึ้น ท่ามกลางเสียงหัวใจอิ่มเอมด้วยความสุขของทั้งคู่
