บทที่ 544 ผาศิลาภูต        พลบค่ำ พระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน เปรียบเสมือนเตาหลอมที่พลิกคว่ำ ทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า ทำให้ท้องฟ้าสาดแสงสีแดงออกมา ดูลึกลับ ชื่นตา        “แม่ทัพเฉิน ข้าต้องลาแล้วขอรับ หากภายหน้ามีโอกาส ย่อมต้องไปร่วมดื่มกับท่านแม่ทัพอีกแน่นอน...