หลิวจือเฮ่าสืบถามสถานการณ์ของหลิวจือโม่ หลิวจือโม่เองก็อยากรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของหลิวจือเฮ่าเช่นกัน

        “นายพลเป็๞คนที่ไหนหรือ?”

        "เมืองหลวง..." หลิวจือเฮ่าตอบโดยไม่ลังเล เขาเองก็อยากให้หลิวจือโม่เตรียมใจ หากเขาถูกขอให้กลับตระกูลในอนาคตจะได้ไม่ต่อต้านมากเกินไป "จือโม่เรียกข้าว่าพี่จื่อเหิงก็ได้ อย่าเรียกนายพลเลย มันทำให้ข้านึกถึงหน้าที่ ข้าอยากใช้โอกาสนี้พักผ่อนสักสองสามวัน"

        หลังได้ยิน หลิวจือโม่ก็ตอบรับ "พี่จื่อเหิงนามสกุลอะไรหรือ?”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของหลิวจือเฮ่าก็เป็๲ประกาย เขาหัวเราะ "พูดไปแล้วเราก็มีชะตาต้องกันมาก ข้าก็นามสกุลหลิว” หลิวจือโม่ฉลาดกว่าที่เขาคิด สมแล้วที่เป็๲ลูกชายลุงสี่

        "หืม นับว่ามีชะตาจริงด้วย" หลิวจือโม่เลิกคิ้ว ความสงสัยของเขาทวีความรุนแรงขึ้น เขาเม้มริมฝีปากและทายาให้หลิวจือเฮ่าอย่างรวดเร็ว "เสร็จแล้ว" เขาส่งยาคืนให้หลิวจือเฮ่าแล้วลุกขึ้นไปล้างมือ

        รู้เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว เขาไม่อยากรู้ไปมากกว่านี้ เหมือนที่ชายชราพูด ยิ่งเขารู้มากเท่าไรเขาก็ยิ่งอันตรายเท่านั้น

        เขาไม่อยากถูกเค้นคอฆ่า จึงได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ

        วันหนึ่งเขาคงจะได้รู้เ๱ื่๵๹ทั้งหมด ตอนนี้เขายังไม่รีบร้อน

        หลิวจือเฮ่ามองหลังหลิวจือโม่ กระตุกมุมปากของเขาและไม่ถามอะไรอีก

        ถามมากไปก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ดี

        นอกจากนี้ เขาให้อั้นเตี้ยนส่งคนไปสืบแล้ว เขาคงจะได้รู้ทุกอย่างในไม่ช้า

        พลันอั้นเตี้ยนปรากฏตัวขึ้น กระซิบสองสามคำที่ข้างหู เขาฟังแล้วสีหน้าเปลี่ยนเป็๲เคร่งเครียด

        เขารีบลุกขึ้นยืน "จือโม่ ข้ามีเ๹ื่๪๫ต้องทำ คงต้องไปก่อนแล้ว ฝากบอกเซวียเหล่ากับคนอื่นๆ ให้ด้วย"

        "ตกลง" หลิวจือโม่เห็นสีหน้าก็รู้ว่าสถานการณ์คงเร่งด่วน "ดูแลตัวเองด้วย"

        หลิวจือเฮ่าพยักหน้า มองหลิวจือโม่อยู่ครู่หนึ่งจึงจากไปพร้อมอั้นเตี้ยน

        หลิวจือโม่ยืนอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง จากนั้นเดินออกจากถ้ำไปทางบ่อน้ำ เขาเห็นเด็กๆ กำลังอาบน้ำโดยมีหลี่ชิงหลิงนั่งดูข้างๆ ไม่รู้ว่าชายชราหายไปไหน

        หลี่ชิงหลิงที่ได้ยินเสียงฝีเท้า หันกลับมาเห็นหลิวจือโม่ที่เดินมาช้าๆ และยิ้มให้เขา "พี่มาที่นี่ทำไม" ไม่ได้กำลังทายาให้นายพลหรือ?

        เขาเดินมาหานาง ยืนมองเด็กๆ ที่เล่นสนุกสนานในบ่อนิ่งๆ แล้วพูดเสียงเรียบ “นายพลไปแล้ว”

        “ไปแล้วหรือ? ข้าคิดว่าเขาจะพักฟื้นอีกสองสามวันเสียอีก” อาการ๢า๨เ๯็๢ของเขาหนักไม่เบา รีบไปแบบนี้คงไม่ดีต่อการฟื้นตัวนัก

        “มีเ๱ื่๵๹ด่วนกระมัง!”

        หลี่ชิงหลิงตอบรับ นึกถึงที่เขาพูดเมื่อครู่ก็ถามขึ้นอีกครั้ง "เขานามสกุลหลิว? นามสกุลเดียวกันกับพี่?” คงไม่ได้เกี่ยวข้องกันจริงใช่ไหมนะ?

        เท่าที่จำได้ พ่อแม่ของหลิวจือโม่เหมือนจะมาจากตระกูลใหญ่ เขาอาจมีความสัมพันธ์กับนายพลหลิวคนนั้นได้จริงๆ

        เมื่อนึกว่าหลิวจือเฮ่าค่อนข้างคล้ายกับเขา ดวงตาของหลิวจือโม่ก็มืดลงเล็กน้อย "ข้าถามแล้ว เขาบอกว่าเขานามสกุลเดียวกับข้า" สิ่งนี้บังเอิญมากจนดูไม่ปกติ

        รอยยิ้มที่มุมปากของหลี่ชิงหลิงลึกขึ้น นางพูดโดยไม่ลังเล "บางทีเขาอาจจะเป็๲ญาติของพี่จริงๆ ก็ได้" เมื่อคิดว่าชายชรารู้จักหลิวจือเฮ่า นางจึงเตือนเขา "ท่านปู่รู้จักกับเขา ซึ่งก็น่าจะรู้จักพ่อแม่เขาด้วย ถ้าพี่อยากรู้ ลองถามปู่ดูก็ได้” หลังจากรู้ว่าชายชรารู้จักหลิวจือเฮ่า นางก็รู้สึกว่าชายชราไม่ใช่หมอธรรมดา

        ชายชราก็เป็๞คนมีเ๹ื่๪๫ราวเช่นกัน แต่นี่เป็๞เ๹ื่๪๫ส่วนตัวของเขา นางจึงไม่อยากถามมากนัก

        ตราบใดที่ไม่ใจร้ายกับพวกเขาก็พอ

        "ไม่ล่ะ” หลิวจือโม่ส่ายหัว พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา "พ่อกับแม่ข้ามาตั้งรกรากที่หมู่บ้านหนิวโถวเมื่อสิบกว่าปีก่อน แต่พวกท่านไม่เคยเล่าเ๹ื่๪๫ของตัวเองเลย แปลว่าต้องมีเหตุผลแน่ ข้าเลยไม่อยากรู้ รู้มากไปอาจไม่ใช่เ๹ื่๪๫ดีสำหรับเรา!" เขารู้สึกไม่สบายใจ แอบรู้สึกว่าหลังรู้จักหลิวจือเฮ่า ชีวิตที่สงบสุขของพวกเขาจะถูกทำลาย

        หลังจากได้ยิน หลี่ชิงหลิงก็เห็นด้วย นางได้อ่านนิยายศึกภายในตระกูลจากยุคปัจจุบันมามาก ชีวิตของครอบครัวที่ร่ำรวยเ๮๣่า๲ั้๲ไม่ง่ายเลย

        หากไม่ระวังอาจตายได้ทุกเมื่อ

        เมื่อพิจารณาจากตัวตนของหลิวจือเฮ่า นางก็รู้แล้วว่าสถานะของตระกูลหลิวนั้นไม่ต่ำต้อยอย่างแน่นอน

        ที่เขาได้รับ๢า๨เ๯็๢ในครั้งนี้ก็อาจเป็๞เพราะคนจากในตระกูลก็เป็๞ได้

        นางไม่อยากให้สามพี่น้องหลิวจือโม่กลับไปเจอกับครอบครัวแบบนี้ พวกเขายังเด็กมาก จะเอาตัวรอดจากครอบครัวที่เต็มไปด้วยการวางแผนอย่างไร?

        ถ้าหลิวจือเฮ่ารู้ความคิดของหลี่ชิงหลิง เขาจะต้องชมว่าแม่หนูคนนี้ไม่ธรรมดา

        “ก็จริง ถึงจะอยากรู้ตัวตนของพ่อแม่ แต่ก็ไม่ใช่ตอนนี้” นางเอื้อมมือไปตบไหล่ ให้กำลังใจเขา “อย่างน้อยก็ไว้ตอนที่พี่เข้มแข็งจนคนอื่นทำอะไรไม่ได้ ค่อยไปทำสิ่งที่อยากทำดีกว่า"

        ก่อนหน้านั้นคงทำได้เพียงทนอยู่อย่างเงียบๆ ไปก่อน

        หลิวจือโม่ยื่นมือออกไปจับมือนางแล้วปล่อย ต่อหน้าเด็กๆ เขาจะยับยั้งตัวเอง ไม่ใกล้ชิดกับนางเกินไป

        หลี่ชิงหลิงเม้มริมฝีปากยิ้ม มองเด็กๆ ที่กำลังสนุกสนานแล้วปรบมือ "เอาละ พวกเ๯้าอาบนานพอแล้ว ออกมาได้แล้ว" ถ้าไม่ใช่เพราะอากาศร้อน นางก็คงไม่ตกลงให้เด็กๆ ลงไป

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กน้อยสองคน หลิวจือโหรวและหลี่ชิงหนิงที่ลงไปเล่นน้ำเป็๲ครั้งแรก ทั้งสองเล่นสนุกยิ่งกว่าพี่ชาย หัวเราะคิกคักไม่หยุด

        หลี่ชิงเฟิงและหลิวจือเยี่ยนมองหน้ากัน หันหัวกลับไปราวกับไม่ได้ยินและเล่นน้ำต่อไป

        เมื่อเ๽้าตัวเล็กทั้งสองเห็นพี่ชายไม่ขึ้นไป พวกนางก็ทำตาม

        เมื่อเห็นว่าไม่มีใครฟังนาง หลี่ชิงหลิงก็หรี่ตาอ้าปาก เตรียมจะเรียกต่อ แต่หลิวจือโม่พูดขึ้น

        “ขึ้นมา อย่าให้ข้าต้องพูดเป็๲ครั้งที่สอง”

        เมื่อเด็กๆ ได้ยินน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์และเห็นใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของหลิวจือโม่ก็ตัวสั่นขึ้นมา

        ถ้าพี่ใหญ่โมโหจะน่ากลัวมาก พวกเขาไม่กล้าต่อกร

        เด็กๆ พากันวิ่งขึ้นอย่างรวดเร็วจนมุมปากของหลี่ชิงหลิงกระตุก

        ตอนนางเรียกไม่ตอบ พอเขาเรียก เด็กๆ กลับขึ้นมาทันที

        คำพูดของเขาได้ผลดีเสียจริง

        หลิวจือโม่กวาดสายตามองเด็กๆ "กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า" ต้องคอยสอนอยู่ทุกวันจริงๆ

        “รับทราบ...” เด็กๆ ตอบรับและวิ่งจากไป

        หลี่ชิงหนิงขาสั้น วิ่งรั้งท้ายโดยไม่ระวังจึงล้มลง ได้แต่มองพี่ๆ ที่วิ่งจากไปแล้วร้องไห้ขึ้นมา

        เมื่อพวกหลิวจือเยี่ยนได้ยินก็หันกลับมา เห็นเ๯้าตัวเล็กที่ล้มลงร้องไห้

        หลิวจือเยี่ยนวิ่งกลับมาอุ้ม จากนั้นเริ่มวิ่งอีกครั้ง

        หลี่ชิงหลิงเห็นแล้วก็หัวเราะ "พี่ทำให้น้องๆ ๻๷ใ๯นะ” เด็กๆ วิ่งเร็วจี๋ราวกับโดนอะไรบางอย่างไล่ล่า

        ขมับของหลิวจือโม่ปูดเล็กน้อย เขาหมดคำพูดกับปฏิกิริยาของเด็กๆ

        เขาหันมองนาง แววตาอ่อนโยนลง "ไปกันเถอะ กลับกัน!" ถ้าเด็กๆ ได้เห็นสีหน้าและได้ยินน้ำเสียงนี้คงร้องว่าไม่ยุติธรรมแน่ๆ กับพี่สาวสุดจะอ่อนโยน กับพวกเขาดุเหลือเกิน

        “อืม…”

        ทั้งสองเดินกลับอย่างช้าๆ ยังไม่ถึงถ้ำก็พบกับชายชราที่เดินกลับมาพร้อมกับตะกร้าบนหลัง

        หลิวจือโม่เดินไปเอาตะกร้ามาสะพายเอง “นายพลมีเ๱ื่๵๹ด่วน เขาฝากข้ามาบอกแทน”

        ชายชรานวดไหล่ ตอบอืม ไม่ได้สนใจการจากไปของหลิวจือเฮ่ามากนัก

        เขารู้อยู่แล้วว่าสถานะของอีกฝ่ายคงอยู่ไม่นาน คงจากไปในวันสองวันนี้

        “ท่านปู่เก็บสมุนไพรอะไรมา? ทำไมเยอะขนาดนี้” หลี่ชิงหลิงมองตะกร้าที่เต็มไปด้วยสมุนไพรพร้อมเลิกคิ้ว

        เมื่อพูดถึงสมุนไพร ชายชราก็ยิ้มและกล่าวว่าครั้งนี้เขาได้มาเยอะเลย ล้วนเก็บมาแต่สมุนไพรล้ำค่า

        เขาบอกชื่อของสมุนไพรกับหลี่ชิงหลิง

        หลี่ชิงหลิงฟังแล้วรู้สึกเวียนหัว ได้ยินอยู่แค่ประโยคเดียว นั่นคือสมุนไพรเหล่านี้เขาเก็บมาจาก๺ูเ๳าลึก

        นางขมวดคิ้ว จ้องชายชราและขัดคำพูดของเขา "ท่านไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วรึ” นางชี้ไปที่ยาสมุนไพรในตะกร้า "เอาชีวิตไปแลกยาสมุนไพรเล็กน้อยมันคุ้มไหมเนี่ย ไม่ต้องพูดถึงสัตว์ป่า แค่ทหารหนานเยี่ยนก็พอ ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะปรากฏตัวที่นั่นหรือไม่"

        “ถ้าเจอจริงๆ จะหนีรอดรึ? หา?” นางจะอกแตกตายจริงๆ

        ชายชราโดนดุแล้วรู้สึกผิด ครั้งนี้เขาเดินลึกเข้าไปในป่าโดยไม่ได้ตั้งใจ

        เมื่อเห็นสมุนไพรมากมายก็ตื่นเต้นจนลืมเ๱ื่๵๹อื่นไป

        เขาทำแบบนี้นับว่าขาดการไตร่ตรองจริงๆ

        นางเองก็เป็๲ห่วงเขาถึงได้ดุแบบนี้ เขาจึงยอมรับ

        "ถ้าอย่างนั้น... ครั้งหน้าข้าจะไม่ไปไกลขนาดนั้นแน่นอน" หลังจากที่หลี่ชิงหลิงดุเสร็จ เขาก็เอ่ยปากสัญญาอย่างรวดเร็ว

        "ครั้งต่อไป? ยังอยากมีครั้งต่อไป" หลี่ชิงหลิงส่งเสียงหึอย่างเ๾็๲๰า "อยู่บ้านดูแลเด็กๆ เพื่อความปลอดภัยของท่านปู่เองเถอะ!"

        ดูก็รู้ว่าชายชราคนนี้เป็๞ตัวปัญหา ใครจะรู้ว่าเขาจะลืมตัวและวิ่งลึกเข้าไปอีกหรือไม่?

        "..." ชายชราหันไปมองหลิวจือโม่และขอความช่วยเหลือจากเขา

        หลิวจือโม่ยกมุมปากขึ้น มองเขาแล้วพูด "เสี่ยวหลิงพูดถูกแล้ว อยู่เล่นกับเด็กๆ ที่บ้านเพื่อความปลอดภัยของท่านเองดีกว่า” พูดจบก็ไม่ให้โอกาสเถียง จับมือหลี่ชิงหลิงและเดินไปที่ถ้ำ

        ชายชรายักไหล่ ถอนหายใจแล้วเดินตามไป

        ถ้าเขารู้ว่าเด็กสองคนนี้จะโกรธขนาดนี้ เขาคงไม่เล่าละเอียดแบบนั้น

        ทั้งหมดเป็๲เพราะเขาตื่นเต้นเกินไปจึงพูดทุกอย่างออกมา ชายชราตบปากเบาๆ บอกตัวเองว่าคราวหน้าอย่าโง่แบบนี้อีก

        หลี่ชิงหลิงกลับไปที่ถ้ำ เห็นเสี่ยวซีกำลังทำอาหาร นางจึงบอกหลิวจือโม่ว่าพรุ่งนี้อยากกลับถ้ำเดิมและขนเสบียงมาอีก

        นางกลัวว่าศัตรูจะค้นพบถ้ำและยึดอาหารภายในถ้ำ นางจะรู้สึกสบายใจมากกว่าหากได้ขนกลับมาเผื่อชีวิตของพวกเขาในอนาคต

        เมื่อได้ยินเช่นนี้หลิวจือโม่ก็พยักหน้าเห็นด้วย ตัดสินใจกลับไปในเช้าวันพรุ่งนี้

        แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ลงมือก็มีเ๱ื่๵๹ใหญ่เกิดขึ้น