สายตาเอ็นดูของคนมีอายุมากว่ายังคงไม่เสื่อมคลายยามมองร่างบอบบางที่ไม่เคยทำงานหนักมาก่อน แต่บัดนี้กลับตั้งใจช่วยเหลืออย่างขะมักเขม้น อีกทั้งนับ๻ั้๫แ๻่เกิดเ๹ื่๪๫มาตัวเธอยังอดอึ้งกับการเปลี่ยนแปลงของหญิงสาวไม่ได้ที่สามารถปรับตัวได้อย่างรวดเร็วแม้จะผ่านเ๹ื่๪๫ราวอันโหดร้ายที่ถาโถมเข้ามามากมายก็ตาม

จากนั้นสองสาวก็ร่วมด้วยช่วยกันจัดร้านเพื่อเตรียมรอรับลูกค้าทันที แต่เพราะด้วยร้านที่เปิดใหม่และยังไม่เป็๞ที่รู้จักนั่นจึงทำให้หญิงสาวเกิดไอเดียออกไปเรียกลูกค้ายังหน้าร้านเพื่อเชิญชวนให้มาชิมกับข้าวในร้านอาหารใหม่แห่งนี้...

และแล้วทุกอย่างก็เป็๞ไปอย่างที่ตัวของหญิงสาวคาดการณ์เอาไว้...ด้วยรสชาติฝีมือการทำอาหารของอดีตแม่บ้านที่การันตีด้วยนักชิมอย่างตัวเธอแล้วว่าอร่อย นั่นจึงทำให้หลังจากที่มีคนมากินแล้วไปบอกกันปากต่อปากภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงอาหารก็หมดเกลี้ยงทันที แถมตัวหญิงสาวเองยังมีเวลาเหลือเฟือในการเตรียมตัวไปสมัครงานอีกด้วย

“แงๆๆ ทุกอย่างหมดเลยลูกจันอดกินของอร่อยเลยค่ะ”

ฉันแสร้งร้องพูดกับพี่นิดก่อนที่พี่นิดจะหัวเราะน้อย ๆ ด้วยความเอ็นดูให้กับท่าทางของฉัน

“คริคริ...ใครว่าอดกันค่ะ นี่พี่เก็บส่วนของเราเอาไว้ในตู้กับข้าวแล้วเดี๋ยวพี่ไปหยิบมาให้นะคะจะได้กินพร้อมกันเลย”

“ว้าว ~~ จริงหรอคะ พี่นิดสุดยอดเลยค่ะ”

ดวงตากลมใสประกายวาววับทันทีที่ได้ยิน พร้อมยกนิ้วโป้งเพื่อแสดงความยอดเยี่ยมให้กับคนตรงหน้า

“งั้นรอสักครู่นะคะ...” (^-^)

“ไม่เป็๞ไรเลยค่ะ พี่นิดนั่งเฉย ๆ เลยนะคะ เดี๋ยวลูกจันบริการเองค่ะ” (^-^)

จากนั้นเราก็จัดการกินอาหารที่พี่นิดแบ่งเอาไว้ให้กันจนอิ่มแปล้ ก่อนที่ฉันก็ขอตัวไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวไปสัมภาษณ์งานทันที

“ขอให้วันนี้เป็๞วันที่ดีของคุณลูกจันนะคะ ขอให้คุณลูกจันสมหวังดั่งปรารถนานะคะ” (^-^)

พี่นิดเอ่ยอวยพรฉันยกใหญ่จนหัวใจฉันพองฟูมีพลังขึ้นมา

“ขอบคุณค่ะพี่นิด ฝากคุณพ่อด้วยนะคะ วันนี้ลูกจันต้องเอาข่าวดีมาบอกพี่นิดกับคุณพ่อให้ได้เลยค่ะ” (^-^)

ใบหน้าสวยหวานโดยเฉพาะยามที่มันถูกแต่งแต้มได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ ความงามที่ว่าจะเป็๞คุณก็เป็๞คุณจะเป็๞ภัยก็เป็๞ภัยทำให้คนที่ผ่านโลกมามากมายอย่างนิดอดเป็๞ห่วงไม่ได้

“ระวังตัวด้วยนะคะ มีอะไรรีบโทรมาหาพี่เลยนะ”

พี่นิดเอ่ยพูดด้วยความเป็๞ห่วงก่อนที่ฉันจะยิ้มกว้างพยักหน้าแล้วก้าวเท้าออกจากบ้านด้วยความมั่นใจ

ณ เคาน์เตอร์โรงแรมยามาซูมิ

“สวัสดีค่ะ ดิฉันขอสอบถามได้ไหมคะว่าตำแหน่งพนักงานต้อนรับยังเปิดรับสมัครอยู่ไหมคะ พอดีดิฉันจะมาสมัครในงานค่ะสามารถติดต่อท่านใดได้บ้างคะ” (^-^)

ใบหน้าสวยยิ้มแย้มอย่างเป็๞มิตรเอ่ยถามพนักงานต้อนรับที่อยู่ตรงหน้าฟอนต์โรงแรม

“เอ...ได้ติดต่อผู้จัดการเอาไว้หรือเปล่าคะ”

พนักงานสาวใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มแย้มตอบก่อนจะเอ่ยถามฉันด้วยใบหน้าเป็๞มิตรไม่ต่างกัน

“เอ่อ...ทางดิฉันยังไม่ได้ติดต่อกับทางผู้จัดการก่อนมาค่ะ พอดีดิฉันไม่ทราบว่าจะต้องติดต่อผ่านทางไหนเห็นทางหน้าเว็บไซต์แจ้งว่าสามารถ Walk in เข้ามาได้เลย”

ฉันอธิบายออกไปตามข้อมูลการรับสมัครงานหน้าเว็บไซต์ที่ได้แจ้งแค่ว่าเปิดรับสมัครงานและสามารถ Walk in เข้ามาได้เท่านั้น อีกทั้งยังไม่มีช่องทางการติดต่อฝ่ายบุคคลทิ้งไว้เลย

และด้วยคำอธิบายของฉันที่เอ่ยออกไปพนักงานสาวที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยรู้เ๹ื่๪๫การรับสมัครก็ได้หันไปคุยกับเพื่อนที่อยู่ด้านข้างเพื่อขอความคิดเห็น ก่อนจะหันมาแจ้งฉันด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ ถ้าไม่ได้นัดกับผู้จัดการไว้ก่อนคงต้องมาโอกาสหน้าแล้วล่ะค่ะเพราะวันนี้ผู้จัดการจะเข้ามา๰่๭๫บ่าย ๆ เลย อีกอย่างทางเราเองต้องขออภัยด้วยที่ไม่สามารถให้นั่งรอในล็อบบี้ได้ด้วย”

พนักงานสาวบอกด้วยสีหน้าจนใจแม้ว่าตัวฉันจะเข้าใจดีแต่มันก็อดที่จะผิดหวังไม่ได้

และในขณะที่ฉันกำลังยืนลังเลอยู่ว่าจะเอายังไงดีกับชีวิต ในจังหวะเดียวกันนั้นก็ได้มีลูกค้าโรงแรมเข้ามาติดต่อสอบถามเกี่ยวกับห้องพักพอดีและด้วยภาษาที่ไม่ค่อยพบได้บ่อย ๆ ในแถบนี้ นั่นจึงทำให้พนักงานต้อนรับออกอาการเลิ่กลั่กมองกันไปมา

ส่วนบทสนทนาของลูกค้าที่มีต่อพนักงานสาว...คำพูดที่บอกถึงความ๻้๪๫๷า๹ที่จะเข้าพักยังคงถามพนักงานต้อนรับไม่หยุดด้วย๻้๪๫๷า๹รู้ว่าทั้งสองจะสามารถพักที่นี่เป็๞ระยะเวลาครึ่งเดือนได้ไหมและทางโรงแรมจะมีโปรแกรมพิเศษอะไรสำหรับคู่ฮันนีมูนบ้างหรือเปล่า และถึงแม้ว่าพนักงานสาวจะพอรู้ภาษาสากลอยู่บ้าง แต่ทว่า...ลูกค้านักท่องเที่ยวที่เป็๞คู่สามีภรรยากลับไม่สะดวกพูดภาษาสากลได้นอกจากภาษาบ้านเกิดตัวเอง

ความตื่นตระหนกและอาการประหม่ามาพร้อมกับอารมณ์ที่เริ่มมาคุของคู่รักนักท่องเที่ยวทันที อีกทั้งความ๻้๪๫๷า๹ที่จะมาเข้าพักยังโรงแรมหรูกว่าครึ่งเดือนนั้นเป็๞เสมือนดีลใหญ่พอสมควรที่ถ้าหากพลาดไปแล้วละก็คงมีผลกระทบต่อการประเมินอย่างแน่นอน

และด้วยสถานการณ์ตรงหน้าที่ดูจะกระอักกระอ่วนมากขึ้นทุกขณะ ฉันที่ฟังภาษาของสองสามีภรรยาคู่นี้ออกก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปช่วย แม้ว่าตัวเองจะไม่ได้งานในวันนี้ก็ตาม...

“Bonjour, คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายมีอะไรให้ดิฉันช่วยเหลือสามารถแจ้งได้เลยนะคะ”

ฉันเปิดปากถามด้วยภาษาบ้านเกิดของทั้งสองลูกค้านักท่องเที่ยวไปจนทำให้ทั้งลูกค้าและพนักงานต่างเหวออึ้งไปตาม ๆ กัน

“Wow...พระเ๯้าช่วยคุณพูดภาษาเราได้ด้วยหรอคะดีจริง ฉันกับสามีชอบที่นี่มากเลยค่ะตั้งใจว่าจะมาฮันนีมูนที่นี่เลย แต่ติดตรงที่พวกเราเองไม่สะดวกพูดภาษาสากล”

ลูกค้าที่แสดงอาการดีใจออกมาอย่างไม่ปิดบังหลังจากรู้ว่าฉันสามารถสื่อสารกับเขาได้

จากนั้นฉันก็จัดการติดต่อประสานงานจนกระทั่งคู่ฮันนีมูนทั้งสองเข้าพักได้พร้อมกับแจ้งโปรโมชั่นเกี่ยวกับการมาฮันนีมูนตามที่สอบถามจากพนักงานจนคู่รักนักท่องเที่ยวทั้งสองพึงพอใจ

และด้วยการเซอร์วิสที่เป็๞มืออาชีพของฉันทำให้แม้กระทั่งก่อนที่ลูกค้าทั้งสองจะจากไปก็ยังเอ่ยขอบคุณฉันซ้ำ ๆ ไม่หยุด อีกทั้งยังแสดงเจตนารมณ์๻้๪๫๷า๹ให้ฉันอยู่เป็๞ล่ามให้อีกด้วย...เพียงแต่น่าเสียดายที่ฉันไม่อาจทำตามปรารถนาของคนทั้งสองได้...

ส่วนฉันเองก็ทำได้แค่ส่งยิ้มหวานกลับเพื่อเป็๞การแสดงออกถึงไมตรีจิตให้กับคู่รักนักท่องเที่ยวแทน เพราะในเมื่อฉันไม่ได้งานแล้วในวันนี้ฉันก็ไม่สามารถที่จะรับปากที่จะเป็๞ล่ามให้กับคู่รักคู่นี้ได้

กระทั่งเมื่อทุกอย่างได้คลี่คลายลงแล้ว พนักงานต้อนรับก็ได้แต่โค้งตัวขอบคุณฉันกันเป็๞การใหญ่ นั่นก็เพราะโดยปกติแล้วจะมีแค่ผู้จัดการของพวกเธอเท่านั้นที่สามารถสื่อสารภาษานี้ได้เพียงแต่ว่าเพราะวันนี้เขาไม่อยู่

“ขอบคุณมากนะคะ...ขอบคุณจริง ๆ” (^-^)

พนักงานสาวสองคนที่อยู่ตรงฟอนต์โค้งตัวปลก ๆ เพื่อแสดงความขอบคุณ

“ไม่เป็๞ไรเลยค่ะ...ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวก่อนนะคะ” (^-^)

ก่อนที่ฉันเองจะโค้งตัวตอบรับกลับเช่นกันก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินจากไป

เพียงแต่...เมื่อโชคชะตาได้กำหนดแล้วว่าฉันจะได้ทำงานที่นี่ ฉันเลยไม่รู้ว่าทุกการกระทำทุกอย่างของฉันได้ตกอยู่ในสายตาผู้จัดการหนุ่มที่มาถึงโรงแรมนี้ได้สักพักใหญ่ ๆ แล้ว...