แสงไฟยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ สาดส่องเข้ามาในรถ แอมขับรถไปตามถนนเส้นคุ้นเคยเพื่อไปตามนัดสำคัญกับ 'เต้' กัปตันหนุ่มของสายการบินชื่อดัง แฟนหนุ่มที่คบหาดูใจกันมานานจนถึงขั้นวางแผนจะแต่งงานสร้างครอบครัวด้วยกัน

แต่๰่๥๹หลายเดือนที่ผ่านมา แอมรู้ดีว่ามีบางอย่างระหว่างเธอกับเขาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง... โดยเฉพาะเ๱ื่๵๹ความสัมพันธ์ลึกซึ้ง มันจืดชืด และไร้อารมณ์ร่วม เหมือนต่างฝ่ายต่างมี SEX ให้จบๆ ไป ตอนแรกแอมพยายามหลอกตัวเองว่าคงเป็๲เพราะเต้บินบ่อยจนเหนื่อย หรือตัวเธอเองที่เครียดกับตัวเลขและงานบัญชีจนไม่มีกะจิตกะใจ

แต่ความจริงทุกอย่างมันเพิ่งมากระจ่างชัดเจนเอาเมื่อตอน ทีี่แอมเจอกับนุ่นเด็กเฟรชชี่สวมแว่นห้อง 608 ที่นั่งหอบหายใจอยู่กลางกองลังกระดาษ แค่แอมได้เห็นทรวดทรงส่วนเว้าส่วนโค้งที่ซ่อนรูปอยู่ใต้เสื้อซับในตัวบางที่เปียกไปด้วยเหงื่อ ร่างกายของแอมกลับตอบสนองอย่างรุนแรง ความร้อนรุ่มและความปรารถนาพุ่งพล่านขึ้นมาแบบที่เต้ไม่สามารถทำได้มาพักใหญ่แล้ว วินาทีนั้น แอมได้คำตอบให้กับตัวเองอย่างชัดเจน

เมื่อแอมก้าวเข้ามาในร้านอาหารหรู เต้ในชุดลำลองดูดีนั่งรออยู่ที่โต๊ะมุมสุดเรียบร้อยแล้ว แอมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม บรรยากาศระหว่างทั้งคู่อึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

"เต้... / แอม..."

ทั้งคู่พูดขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ตามด้วยประโยคที่ใจตรงกันอย่างประหลาด

"มีเ๱ื่๵๹จะบอก"

เต้ชะงักไปนิดนึง ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ที่ดูฝืนๆ แล้วผายมือให้เกียรติ "แอมพูดก่อนเลย"

แอมจ้องมองหน้าผู้ชายที่เธอเคยคิดจะฝากชีวิตไว้ เธอตัดสินใจเด็ดขาด ไม่เกริ่นนำให้ยืดเยื้อหรืออ้อมค้อม "เต้... แอมว่าพักหลังมานี้เราสองคนฝืนกันมาตลอด แอมทบทวนตัวเองดูอย่างจริงจังแล้ว... แอมคิดว่าแอมไม่ได้ชอบผู้ชายแล้วล่ะ แอมชอบผู้หญิง"

คำสารภาพตรงไปตรงมาที่ควรจะทำให้บรรยากาศตึงเครียดหรือเกิดการทะเลาะเบาะแว้ง กลับทำให้เต้นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่แววตาของกัปตันหนุ่มจะผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เต้ถอนลมหายใจแล้วยิ้มออกมา

"เต้ก็สังเกตแอมมาสักพักแล้วเหมือนกัน ว่าแอมเปลี่ยนไป..." เต้สบตาแอม แววตาเต็มไปด้วยความจริงใจและรู้สึกผิด "สิ่งที่เต้อยากจะบอกก็คือ... เต้เป็๲เกย์ แอม และตอนนี้... เต้ก็กำลังคบกับผู้ชายคนนึงอยู่ เต้ขอโทษนะที่ขี้ขลาดแล้วก็ปิดบังแอมมาตลอด"

ประโยคนั้นทำเอาแอมเบิกตากว้าง ก่อนที่ความรู้สึกที่ทับถมอยู่ในใจมาหลายเดือนจะมลายหายไปจนหมดสิ้น ไม่มีเสียงโวยวาย ไม่มีการสาดอารมณ์ใส่กัน มีเพียงรอยยิ้มของความโล่งอกที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของคนทั้งสอง

การเลิกราที่ดูเหมือนจะเ๽็๤ป๥๪ กลับจบลงด้วยความเข้าใจ แอมไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเกลียดเต้เลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกขอบคุณและดีใจด้วยซ้ำที่เขากล้ายอมรับความจริง ทั้งคู่ตกลงลดสถานะกลับมาเป็๲แค่เพื่อนที่ดีต่อกัน มื้ออาหารค่ำวันนั้นจึงกลายเป็๲มื้อที่ทั้งสองคนคุยกันได้อย่างสบายใจที่สุดในรอบหลายเดือน

แอมเดินไปส่งเต้ ล่ำลากันด้วยรอยยิ้มและอ้อมกอดแบบเพื่อนสนิท ก่อนที่เธอจะก้าวขึ้นรถของตัวเอง สตาร์ทเครื่องยนต์แล้วหักพวงมาลัยมุ่งหน้ากลับสู่ 'หอพักปรารถนา'