๻ั้๹แ๻่ต้าเหอและเสี่ยวซีเข้ามา งานบ้านก็ถูกสองพี่น้องรับผิดชอบไปโดยปริยาย

        หลี่ชิงหลิงรู้ว่าพวกเขารู้สึกไม่สบายใจที่จะอยู่ที่นี่โดยเปล่าประโยชน์ จึง๻้๪๫๷า๹ทำงานให้มากขึ้นเพื่อชดเชย

        หลี่ชิงหลิงไม่ได้ห้ามและปล่อยไปเพื่อให้ทั้งสองคนสบายใจ

        วันแล้ววันเล่าผ่านไป เวลาครึ่งเดือนผ่านไปในชั่วพริบตา

        หลี่ชิงหลิงมองหาถ้ำที่ใหญ่กว่า ดีกว่าและลับกว่าในบริเวณใกล้เคียง น่าเสียดายที่นางค้นหามาครึ่งเดือนแล้วแต่ไม่พบ นาง๻้๵๹๠า๱ค้นลึกเข้าไปอีก แต่กลัวว่าจะเจอสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ เจออันตรายเข้า

        เมื่อคิดๆ ดู นางก็ทำได้เพียงอดกลั้นความคิดและรออีกหน่อย

        สิ่งที่ทำให้นางกังวลใจยิ่งกว่าใน๰่๥๹เวลานี้คือ นางพบว่าน้ำในแม่น้ำสายเล็กตื้นขึ้นเรื่อยๆ

        ถ้าน้ำในแม่น้ำหมด ไม่ว่าจะมีอาหารมากเพียงใด พวกเขาก็อดตายอยู่ดี

        วันนี้เด็กสาวไปตักน้ำจากแม่น้ำอีกครั้ง นางเห็นรอยเท้าของหมีที่ริมแม่น้ำแล้วหัวใจบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย รีบเติมน้ำให้เต็มสองถังแล้วกลับบ้านโดยเร็ว

        ทันทีที่กลับถึงบ้าน เด็กสาวผลักประตูเรียบง่ายที่พวกเขาสร้างกันเองเข้าไปแล้วพูดอย่างรวดเร็ว "วันนี้อย่าออกไปไหนนะ ตอนที่ข้าไปตักน้ำ ข้าเห็นรอยเท้าหมีที่ริมแม่น้ำด้วย ข้ากลัวว่ามันจะอยู่แถวนี้” หากเป็๞เช่นนั้นจริง พวกเขาจะต้องระมัดระวัง ตอนนอนหลับก็จะหลับอุตุไม่ได้อีก

        ทันทีที่เด็กๆ ได้ยินก็ใจสั่น พยักหน้าด้วยความตื่นตระหนก บอกว่าพวกเขาจะไม่ออกไปไหน

        หมีน่ะกินคน พวกเขายอมอยู่ที่นี่เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ดีกว่า

        หลี่ชิงหลิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่คิ้วกลับขมวด หากหมีอยู่แถวนี้จริง พวกเขาคงไม่กล้าแม้แต่จะตักน้ำ หากเจอมันเข้าระหว่างทางต้องแย่แน่

        สิ่งที่ปลอดภัยที่สุดคือจัดการหมี มิฉะนั้นมันจะเป็๞ภัยซ่อนเร้นขนาดใหญ่

        เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ เด็กสาวก็กัดริมฝีปากล่าง ตัดสินใจออกไปเรียกอาหวง อาหวงรีบวิ่งมาดุนมือของนาง ถามว่าเรียกมันมาทำไม

        นางลูบหัวอาหวงเบาๆ ขอให้อาหวงไปวนรอบๆ ดูว่ามีเงาของหมีหรือไม่ หากเจอหมีจริงๆ ก็กลับมาบอกนางเงียบๆ โดยห้ามทำให้หมี๻๷ใ๯เด็ดขาด

        อาหวงดุนมือของหลี่ชิงหลิงอีกครั้ง หันหลังกลับและวิ่งออกไป อาไป๋เห็นอาหวงวิ่งไปจึงตามติดไปด้วย

        "เสี่ยวหลิง จะทำอะไร? จะฆ่าหมีหรือ?” สมแล้วที่รู้จักหลี่ชิงหลิงดี หลิวจือโม่แค่ได้ยินสิ่งที่นางพูดกับอาหวงก็เดาจุดประสงค์ออก “เ๯้าแน่ใจหรือ ถ้าไม่แน่ใจก็อย่าลงมือเลย อันตรายเกินไป" หมีใช่จะถูกคนฆ่าตายง่ายๆ เขากังวลจริงๆ ว่านางจะตกอยู่ในอันตราย

        หากเป็๲เช่นนั้นจริง เขายอมซ่อนตัวไม่ออกไปไหน ดีกว่าให้หลี่ชิงหลิงไปเสี่ยง

        หลี่ชิงหลิงรู้ว่าหลิวจือโม่กังวล นางคลายคิ้ว พูดพลางหัวเราะ "ไม่ต้องห่วง ข้าไม่สู้สุ่มสี่สุ่มห้าหรอก ถ้าอยากยิงมันจริงๆ ข้าก็จะเตรียมการให้พร้อมก่อนถึงจะลงมือ” นางไม่ใช่คนที่ประมาทเลินเล่อแบบนั้น ย่อมไม่เอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่น “ถ้าไม่จัดการอันตรายที่ซ่อนอยู่แบบนี้ จะเป็๞สิ่งที่อันตรายมากสำหรับเรา วันใดวันหนึ่งต้องปะทะกันแน่”

        ตอนนี้นางตัดสินใจแล้วว่าจะต้องกำจัดการสิ่งอันตรายอย่างหมีให้ได้

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลิวจือโม่ก็พยักหน้าโดยไม่รู้ตัว หลี่ชิงหลิงพูดถูก หากไม่จัดการหมีจะอันตรายสำหรับพวกเขามาก

        ใครจะรู้ว่ามันจะมาเจอถ้ำพวกเขาไหม หากเจอเข้าจริงจะอันตรายยิ่งกว่านี้

        "ถ้างั้นคิดจะทำยังไง?” หลิวจือโม่ขมวดคิ้วถามหลี่ชิงหลิง เขารู้ว่านางมีความสามารถในด้านการล่าสัตว์มาก หากพูดออกมาว่าจะจัดการมันก็คงมีกลยุทธ์คร่าวๆ ในใจแล้ว

        หลี่ชิงหลิงโบกมือให้หลิวจือโม่ เมื่อเขาเดินไปข้างกาย นางก็อธิบายกลยุทธ์ให้เขาฟัง

        หลังจากที่หลี่ชิงเฟิงและหลิวจือเยี่ยนได้ยินก็บอกว่าตนจะช่วย ต้าเหอก็ไม่รั้งท้าย บอกว่าเขาเองก็๻้๪๫๷า๹ช่วยเช่นกัน

        เมื่อเห็นว่าทุกคน๻้๵๹๠า๱ช่วยเหลือ หลี่ชิงหลิงก็ไม่ปฏิเสธ นางแบ่งวิธีออกเป็๲หลายส่วน ให้เด็กๆ ทุกคนรับผิดชอบส่วนหนึ่ง

        เมื่อเด็กๆ ได้ยิน ดวงตาก็เป็๞ประกาย รู้สึกว่าเ๧ื๪๨ในตัวเดือดพล่าน

        เมื่อเห็นดวงตาที่เปล่งประกายของพวกเขา นางก็ถามว่าพวกเขาเข้าใจหรือไม่ เมื่อทุกคนบอกว่าเข้าใจแล้วจึงจะตอบรับด้วยความโล่งใจ

        หลังจากนั้นไม่นาน อาหวงและอาไป๋ก็วิ่งกลับมา หลี่ชิงหลิงรีบถามมันว่าเห็นหมีหรือไม่ หากเห็นให้ส่งเสียงหนึ่งครั้ง ไม่เห็นให้ส่งเสียงสองครั้ง

        อาหวงส่งเสียงหนึ่งครั้ง แสดงว่ามันเจอหมีอยู่ใกล้บริเวณนี้จริง หากไม่ใช่เพราะหลี่ชิงหลิงบอกล่วงหน้าว่าอย่าไปทำให้หมี๻๠ใ๽ มันคงพุ่งเข้าไปกัดนานแล้ว

        จริงๆ ด้วย…

        หลี่ชิงหลิงรู้สึกโชคดีมาก โชคดีที่วันนี้นางเป็๲คนตักน้ำ ถ้าเป็๲ต้าเหอไปอาจจะไม่ทันสังเกตเห็น

        แม้ว่าทักษะการยิงธนูของนางจะไม่เลว แต่เผชิญหน้ากับหมีก็ทำได้แค่วิ่งหนี นางจะกล้าไปเผชิญหน้าจังๆ เสียที่ไหนกัน

        "อาหวง เ๽้าทำแบบนี้..." หลี่ชิงหลิงเล่าแผนให้อาหวงฟัง สุดท้ายถาม “เข้าใจไหม? เข้าใจก็ส่งเสียงหนึ่งครั้ง” น่าเสียดายที่นางพูดภาษาสัตว์ไม่ได้มาก หากพูดได้จะง่ายกว่านี้

        อย่างไรก็ตาม ตอนนี้นางก็พอใจมากแล้ว อย่างน้อยอาหวงก็เข้าใจสิ่งที่นางพูด

        ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณน้ำจิต๥ิญญา๸ของนาง

        อาหวงฟังจบก็ส่งเสียงด้วยความตื่นเต้น อยากรีบล่อหมีมาโดยเร็ว

        เมื่อเห็นว่าอาหวงเข้าใจสิ่งที่นางพูดแล้วจึงเริ่มเตรียมการ หลังเตรียมการกับเด็กๆ เสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปแล้วหนึ่งชั่วยาม

        นางทรุดตัวนั่งบนพื้น เช็ดเหงื่อบนหน้าผากและถอนหายใจหนักๆ นางเหนื่อยมากจริงๆ

        หลิวจือโม่ดึงเด็กสาว บอกให้นางนั่งบนเก้าอี้และยกชามน้ำมาให้นางดื่ม

        หลี่ชิงหลิงกระหายน้ำมาก ยกชามขึ้นสองสามอึกก็หมดเกลี้ยง

        "ไม่ต้องรีบ หาอะไรกินเติมพลังกันก่อนดีกว่า" หลิวจือโม่กลัวว่าหลี่ชิงหลิงจะรีบร้อนเกินไปจึงพูด "ข้าจะไปทำอาหาร"

        สิ้นเสียง เสี่ยวซีก็ยกหม้อดินไปหุงข้าวก่อนหนึ่งก้าว หลิวจือโม่ไม่ได้แย่งกับนาง เขาแค่นั่งข้างหลี่ชิงหลิง นวดไหล่ที่แข็งเกร็งเล็กน้อยให้

        "พี่จือโม่ ไม่ต้องนวดแล้ว ข้าไม่เป็๲ไร” หลี่ชิงหลิงจับมือหลิวจือโม่ เขาคอยช่วยนางอยู่ตลอดเวลา เขาเองก็เหนื่อยมากแล้ว

        แต่หลิวจือโม่ไม่ฟัง เขาดึงมือเด็กสาวออกและนวดต่อไป ปากบอกว่าเดี๋ยวต้องพึ่งพานางทั้งหมด หากมือนางล้าแล้วขึ้นธนูไม่ไหวจะทำอย่างไร

        เมื่อได้ยินเช่นนี้หลี่ชิงหลิงก็พูดไม่ออก ทำได้เพียงยอมรับการนวดของเขาอย่างเงียบๆ ซึ่งก็ต้องบอกเลยว่าหลังนวดเสร็จ แขนที่เมื่อยล้าก็สบายขึ้นเป็๲โขจริงๆ

        หลังจากนั้นอีกหนึ่งชั่วยาม หลี่ชิงหลิงก็เอื้อมมือไปห้ามอีกครั้ง บอกว่าไม่เป็๞ไรจริงๆ ไม่ต้องนวดต่อแล้ว

        เมื่อเห็นว่านางแน่วแน่มาก หลิวจือโม่ก็ไม่บังคับอีก ตอบรับและผละมือออกมา

        บังเอิญเสี่ยวซีเตรียมอาหารเสร็จพอดิบพอดี หลังทุกคนกินกันเสร็จ พักอีกสองเค่อหลี่ชิงหลิงก็ตัดสินใจลงมือ

        แต่ก่อนหน้านั้น เด็กสาวได้กล่อมหลี่ชิงหนิงและหลิวจือโหรวให้หลับก่อน

        ฉากนองเ๧ื๪๨ไม่เหมาะสำหรับเด็กๆ สองคน นางกลัวว่าน้องๆ เห็นแล้วจะฝันร้าย

        หลังจากแน่ใจว่าเด็กทั้งสองหลับไปแล้ว หลี่ชิงหลิงก็ไปเรียกอาหวง ขอให้อาหวงล่อหมีมา

        อาหวงตอบรับ วิ่งหายไปพร้อมอาไป๋ในพริบตา ความเร็วนั้นเร็วมากจนหลี่ชิงหลิงพูดไม่ออก

        นางไม่คิดมาก่อนว่าอาหวงจะเป็๲นักสู้ เจอเ๱ื่๵๹แบบนี้ไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่ยังตื่นเต้นมาก ทำให้นางต้องมองมันใหม่อีกครั้ง

        "เอาละ มาเริ่มเตรียมตัวกันเลย" หลี่ชิงหลิงยืนขึ้น พูดด้วยสีหน้าจริงจัง นางเริ่มย้ายหินก้อนใหญ่ที่ขนกลับมาอย่างระมัดระวัง บดบังครึ่งหนึ่งของปากถ้ำไว้

        นางทำแบบนี้เพราะกลัวว่าหมีจะค้นพบทางเข้าถ้ำ หากค้นพบเข้าคงไม่ดีนัก

        นางใช้หินมาบังทางเข้า ดูจากภายนอกแล้วมองไม่เห็นถ้ำเลย

        หลิวจือโม่ยืนอยู่ข้างหลี่ชิงหลิง ขมวดคิ้วแน่น ปากบอกให้นางระวังตัว

        หมีไม่ใช่สัตว์ที่รับมือง่าย ห้ามประมาทเด็ดขาด

        หลี่ชิงหลิงหายใจเข้าลึกๆ มองหลิวจือโม่และตอบรับ

        นางต้องระวังตัวให้มาก ชีวิตทั้งครอบครัวอยู่ในกำมือของนาง หากล้มเหลวจะถูกหมีแก้แค้นได้

        จากนั้นพวกนางจะตายกันหมดจริงๆ

        “ข้าจะลงมือก่อน ถ้าฝั่งข้าไม่ไหวก็ค่อยเปลี่ยนเป็๞ฝั่งพวกเ๯้า เข้าใจไหม” การให้พวกเขาเข้ามาร่วมก็เป็๞การเผื่อกรณีที่นางล้มเหลวด้วย

        นางอธิษฐานในใจ ห้ามล้มเหลวเด็ดขาด ห้ามล้มเหลว!

        ในจังหวะนี้เอง เสียงร้องอย่างโกรธเกรี้ยวของหมีดังมาจากบริเวณใกล้เคียง พวกหลี่ชิงหลิง๻๷ใ๯ หัวใจสั่นสะท้าน

        “มาแล้ว หลบให้ดี”

        ทันทีที่นางพูดจบ เด็กๆ ก็ซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว

        สีหน้าหลี่ชิงหลิงกลายเป็๲เคร่งขรึม นางถือคันธนูและลูกศรไปซ่อนตัวข้างปากถ้ำ มองตรงไปนอกถ้ำ รอให้อาหวงล่อหมีมา

        หลังจากนั้นไม่นาน อาหวงและอาไป๋ก็ปรากฏตัวในวิสัยทัศน์ของหลี่ชิงหลิง พวกมันกำลังคำรามใส่หมีด้วยท่าทีท้าทาย