ตอนใกล้ค่ำ ที่บ้านหลังใหญ่ราวกับคฤหาสน์ของคุณนายมุกดา
เสียงรถตู้สีขาวคันใหญ่ที่เพิ่งกลับมาจากสนามกอล์ฟส่งเสียงดังอยู่หน้าบ้าน ทำให้มุกดาต้องลุกขึ้นจากเก้าอี้หวายสีขาวในมุมเดิมบนเทอเรสหน้าบ้าน ซึ่งหล่อนมักจะออกมานั่งอยู่เป็ประจำทุกวัน
มุกดาเดินเข้ามาใกล้รถที่แล่นเข้ามาจอด
“เสี่ยคะ… วันนี้มุกได้คนสวนแล้วนะคะ”
มุกดากล่าวกับเสี่ยโชคผู้เป็สามีในทันทีที่เห็นเขาก้าวลงมาจากรถ
เสี่ยโชคอยู่ในชุดเสื้อโปโลแขนสั้นสีกากีมีปก สวมรองเท้ากอล์ฟและหมวกสีเขียวบนศีรษะ
อันที่จริงเื่นี้เสี่ยโชคได้รู้มาบ้างแล้ว เพราะเคยคุยกันมาตลอดั้แ่ตอนที่มุกดาสั่งกุหลาบหลายพันต้นมาปลูกที่สวนหลังบ้าน
จึงต้องหาคนสวนมาดูแลงานอย่างจริงจังเพราะบ้านหลังนี้เนื้อที่กว้างขวางเกินกว่ากำลังคนใช้ที่มีจะดูแลได้อย่างทั่วถึง
“เป็ไงบ้างล่ะ… โอเคไหม… ”
เสี่ยโชคถามถึงคนสวนพร้อมกับโอบเอวของมุกดา ดึงเข้ามาหอมแก้มแสดงความรัก
“ท่าทางแข็งแรงดีค่ะ… ชื่อลุงดินน์”
มุกดาตอบ…
คำว่า ‘ลุง’ ที่ได้ยินทำให้เสี่ยโชคถามต่อ
“เรียกว่าลุงแสดงว่าแก่มากแล้วใช่ไหม… แล้วทำไมไม่หาคนหนุ่มๆ… ”
เสี่ยโชคสงสัย
“อ๋อ… อายุห้าสิบแล้วค่ะแต่ยังแข็งแรงมาก… คิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาในการทำงาน”
มุกดาตอบไปตามความจริง…
ถ้าเสี่ยโชคได้เห็นลุงดินน์ก็จะรู้เองว่าเพราะเหตุใดผู้ชายวัยลุงคนนี้จึงถูกเลือก
อีกสัปดาห์ต่อมา
ลุงดินน์เริ่มงานได้หลายวันแล้ว…
แกปรับตัวได้ดีกับที่อยู่และสภาพแวดล้อมใหม่ แม้ที่พักจะเป็เพียงเรือนไม้หลังน้อย มีขนาดใหญ่กว่ากระท่อมเล็กน้อยแต่ลุงดินน์ก็อยู่ได้ ดีกว่าต้องไปเช่าห้องอยู่เอง และที่สำคัญที่นี่มีอาหารให้ทุกมื้อ
ลุงดินน์เริ่มลงมือยกร่องเพื่อปลูกกุหลาบ งานง่ายกว่าที่คิดเอาไว้ เพราะว่าคุณนายจ้างรถไถมาช่วยยกร่องทำแปลงปลูกกุหลาบ ใช้เวลาไม่กี่วันก็เสร็จ เหลืองานปลูกไว้ให้ลุงดินน์ทำ
“ใกล้เสร็จแล้วนี่นา… ”
เสียงของคุณนายที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังร่างสูงใหญ่ ทำเอาลุงดินน์ใ รีบเหลียวหลังกลับมามองที่มาของเสียง
“กำลังยกร่องแถวสุดท้ายแล้วครับ… ”
ลุงดินน์ตอบ…
ดวงตาคมกริบเผลอจ้องมองคุณนาย เพราะทรวงอกของหล่อนช่างเอิบอิ่ม อวดสองเต้าอะร้าอร่ามตึงแน่นจนแทบจะล้นออกมา
เสื้อคอกว้างอวดร่องเต้าเบียดชิด เผยหนั่นเนื้อขาวจั๊วะ ทำเอาลุงดินน์จ้องมองแล้วเผลอกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื๊อก
“ฉันเอาน้ำมาให้ลุงจ้ะ… ”
คุณนายยื่นถุงพลาสติกที่ข้างในมีขวดน้ำเย็น
“ขอบคุณครับ… ”
ลุงดินเอื้อมมือรับ…
