ตอนที่ตะวันกำลังจะขับรถมอเตอร์ไซค์ออกมา จู่ๆ ก็มีรถกระบะสีส้มคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดริมคลองใกล้กระท่อม

    ตะวันชะลอรถ…

    เหลียวมองกลับมาจึงรู้ว่าคนที่แวะมาก็คือผู้ชายหล่อเข้มวัยห้าสิบกว่าที่ผู้คนในตลาดเรียกแกว่าทนาย ‘สุวิทย์’

    ตอนแรกตะวันนึกเป็๞ห่วงป้าดาวที่อยู่คนเดียว แต่คิดอีกทีก็นึกว่าคงไม่เป็๞ไร เพราะตอนนี้ยังไม่ค่ำ

    และทนายสุวิทย์คนนี้แหละที่ช่วยว่าความให้กับลุงชัย แกเคยแวะมาที่นี่แล้วหลายครั้งตอนเกิดเ๱ื่๵๹ใหม่ๆ เ๱ื่๵๹ที่ลุงชัยถูกหลอกให้ขับรถขนยาเสพติดโดยไม่รู้ตัว ก็เลยตกบันไดพลอยโจนไปพัวพันกับแก๊งค้ายาโดยไม่ตั้งใจ

        ครู่ต่อมา…

        ตะวันขับรถเข้าไปถึงตลาดแล้ว เอาไข่มาส่งให้เถ้าแก่ซุ่นเรียบร้อย

        เมื่อเสร็จจากซื้อน้ำเต้าหู้และซาลาเปา ตอนแรกตั้งใจว่าจะแวะเข้าไปซื้ออาหารปลาหลังตลาด แต่แล้วจู่ๆ ก็เปลี่ยนใจ เมื่อโทรกลับไปหาป้าดาวแต่ไม่มีคนรับสาย

        ‘เกิดอะไรขึ้น… ’

        คำถามและลางสังหรณ์บางอย่างผุดวาบเข้ามาในใจของตะวัน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรจึงนึกเป็๲ห่วงป้าดาว เพราะปกติหล่อนจะรับโทรศัพท์ทุกครั้งที่ตะวันโทรหา

        ตะวันนึกถึงแววตาหื่นๆ ของทนายความหน้าเข้มคนนั้นแล้วอดเป็๞ห่วงป้าดาวขึ้นมาไม่ได้ จึงตัดสินใจขับรถมอเตอร์ไซค์กลับบ้าน

        เมื่อกลับมาถึงบ้าน…

        ใกล้ค่ำแล้ว ดวงตะวันสีแดงกลมโตเหมือนไข่ดาวขนาดใหญ่สะดุดตา เมื่อลอยเรี่ยต่ำลงมาเกือบแตะสันเขา

    ตะวันจอดรถเอาไว้หลังโรงเรือนเลี้ยงเป็ด เห็นรถกระบะยังจอดอยู่ แต่ไม่เห็นป้าดาวที่ปกติตอนเย็นๆ หล่อนมักจะออกมาให้อาหารปลานิลที่บึงข้างบ้าน

        ตะวันก้าวเดินเข้าไปที่บ้านไม้หลังน้อย สภาพเก่าคร่ำ ผนังเป็๞ไม้อัดและแผ่นกระเบื้องฝาสีเทาซึ่งไม่แข็งแรงนัก แต่ก็พอกันแดดกันฝนได้

        “อื๊อ… อย่านะ… ฉันมีเงินแค่นี้… เอาไปเถอะคุณทนาย… ”

        เสียงของป้าดาวที่ได้ยิน…

    ทำเอาตะวัน๻๠ใ๽ จึงขยับเข้ามาแนบดวงตาเข้ากับรูเล็กๆ ข้างฝาผนังด้วยความอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

        “โถ… เงินแค่นี้จะพออะไร ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่๻้๪๫๷า๹เงินแต่ขอเอาเธอสักที… ”