ในยามที่สายลมพัดโชยอ่อนโยนราวกับปีกนกกระเรียน หลี่ชิงหลิงพยักหน้า ก่อนจะสั่งให้คนพยุงหลิวจือโม่กลับไปพักผ่อนบนเตียง        เมื่อไร้เงาคนนอกแล้ว หลี่ชิงหลิงก็เผยแววสงสารออกมา แล้วเอ่ยถามหลิวจือโม่ที่นอนอยู่ว่าเขาจะต้องนอนอยู่อย่างนี้อีกนานแค่ไหน ...