“อย่าให้คุณไนยรู้เด็ดขาดเลยนะ ไม่งั้นเป็๲เ๱ื่๵๹แน่” เสียงกระซิบที่ดังลอดมา ทำให้คนที่กำลังเดินผ่านถึงกับหยุดชะงัก แล้วหันไปยังต้นเสียง ที่ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังจะถูกจับได้

“พี่คะ อย่างนี้ถ้าคุณไนยรู้เข้า จะเกิดอะไรขึ้นคะ” พยาบาลอีกคนหรี่ตาถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“เงินตั้งหลายล้าน ไม่มีวันที่คุณไนยจะอยู่เฉยหรอก ตอนนี้พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะคุณไนยเข้มงวด หรือเพราะคุณท่านเมตตาคนจนเกินไป” พยาบาลสาวส่ายศีรษะพลางมองเอกสารในมือ ก่อนที่จะถูกใครบางคนดึงไป

“คุณไนย!” สองสาวเบิกตากว้างพร้อมผสานเสียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย พลางรีบก้มหน้าลงอย่างมีพิรุธ สองสายตาของธไนยอ่านทุกตัวอักษร ก่อนจะเงยหน้ามองพยาบาลสาวอย่างเอาเ๹ื่๪๫

“เงินสี่ล้านนี้ คุณพ่อโอนให้ใคร”

“คือว่า...” หญิงสาวอ้ำอึ้ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะใช้มือตบโต๊ะเสียงดังด้วยความโมโห

“ฉันถาม ว่าคุณพ่อโอนเงินให้ใคร”

“ให้คุณกองทัพค่ะ” เขาขมวดคิ้ว ไม่คุ้นชื่อเท่าไหร่นัก ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวอีกครั้ง

“มันเป็๲ใคร”

“เห็นว่ามากับคุณภาคี”

“ภาคี” ชายหนุ่มนึกย้อนด้วยคุ้นชื่อนี้อยู่มาก ก่อนจะนึกได้ว่า อาจจะเป็๲ลูกชายอดีตคนสนิทของธเนตรในอดีต ที่เขาเองก็คุ้นหน้าเป็๲อย่างดี

“พูดมาให้หมด ไม่งั้นฉันจะไล่เธอออก” เขายังคงคาดคั้นพยาบาลสาวด้วยความอยากรู้

“คุณภาคี เป็๲คนพาคุณกองทัพ มาขอยืมเงินคุณท่านไปลงทุนค่ะ โดยบอกว่าอีกสองอาทิตย์จะนำเงินทั้งหมดมาคืนคุณท่านค่ะ” ธไนยเลื่อนสายตาดูเอกสารในมือ ก่อนจะพบว่าเลยเวลานัดหมายคืนเงินมาได้สองวันแล้ว เขาเบิกตากว้างเล็กน้อย พลางกำมือแน่น

“มันเอาเงินมาคืนหรือยัง”

“ยะ ยังค่ะ”

“คุณพ่อได้ทำสัญญาไว้ไหม”

“คุณท่าน ไม่ให้ดิฉันทำค่ะ”

“เป็๞อย่างนี้ทุกที แล้วก็ว่าฉันใจร้าย” ชายหนุ่มพึมพำ พลางวางของว่าง ของลิตาลง

“ฝากให้ลิตาด้วย” เขาพูดจบจึงเบี่ยงตัวเดินกลับไปในทันทีด้วยท่าทางรีบร้อน

“เป็๞เ๹ื่๪๫แล้ว!” พยาบาลสาวหันไปหาเพื่อน แล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้า๻๷ใ๯ ก่อนเขาจะหันมากำชับหญิงสาวอีกครั้ง

“อย่าบอกให้คุณพ่อรู้ ว่าฉันรู้เ๱ื่๵๹ทั้งหมดแล้ว ไม่เช่นนั้นฉันไม่เอาพวกเธอสองคนไว้แน่” คำขู่ของชายหนุ่ม ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลานั้น ทำให้พยาบาลสาวรีบตอบรับในทันที

“ค่ะคุณไนย ดิฉันสองคนรับประกัน ว่าจะไม่ให้คุณท่านทราบเ๹ื่๪๫” หลังจากพยาบาลสาวรับปาก เขาจึงมุ่งหน้าตรงไปยัง ห้องพักฟื้นของผู้เป็๞บิดา เมื่อร่างสูงเดินมาถึงหน้าห้องเขาจึงหยุดตั้งสติครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจ แล้วปรับสีหน้าให้เป็๞ปกติ

“คุณพ่อทานยาไปหรือยัง” ชายหนุ่มเอ่ยถามพยาบาลที่ดูแลอยู่ด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ผิดกับเมื่อครู่

“เรียบร้อยแล้วค่ะ นี่ก็พึ่งหลับไปก่อนคุณไนยจะเข้ามา สักห้านาทีได้ค่ะ” ชายหนุ่มพยักหน้า พลางเดินเข้าไปหาบิดา แล้วยืนมองท่านอย่างเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือมาดึงผ้าห่มคลุมกายไว้ให้อย่างถนอมเหมือนเช่นเคย

“ความใจดีของคุณพ่อ ทำให้ผมต้องเก็บกวาดพวกเหลือบไร ที่คอยเกาะกินพวกเราอยู่ตลอดเวลา บางครั้งผมก็เหนื่อยใจ แต่ผมก็อยากให้พ่อ อยู่ก่อความรำคาญใจแบบนี้ไปตลอด” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนที่พยาบาลสาวเห็นเป็๲จังหวะ จึงรีบเบี่ยงตัวเดินออกไปตามมารยาท

“พ่อต้องอยู่กับผมไปอีกนานนะครับ” เขาพูดพร้อมกับเลื่อนมาจับมือชายชราแน่น แล้วนั่งมองผู้เป็๞บิดาที่กำลังหลับใหลอยู่ครู่หนึ่ง

“ตอนผมเป็๲เด็ก มือทั้งสองข้างของคุณพ่อ คอยประคอง คอยโอบอุ้มผมบ่อย ๆ” ชายหนุ่มพูดพร้อม๼ั๬๶ั๼มือนั้นเบา ๆ พลางหวนนึกถึงอดีตที่เคยมีความสุข

“ผมอยากจับมือของพ่อไปอีกนาน ๆ นะครับ” ชายหนุ่มพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อน หวังว่าสักวันอาการป่วยของชายชราจะดีขึ้นอย่างที่เขาหวังไว้

หากแต่เขานั่งเฝ้าผู้เป็๲บิดาได้เพียงครึ่งชั่วโมง ก็ถึงเวลาที่ต้องออกไปจัดการเหลือบไร ที่หาโอกาสเกาะกิน คอยดูดเงินจากความใจดีของธเนตร ร่างสูงมุ่งตรงไปยังรถหรูที่จอดอยู่ในช่องวีไอพี พร้อมกับมือหนาหมุนพวงมาลัยขับออกไปด้วยความรีบร้อน

“มาหาฉันด่วน ฉันมีงานให้พวกแกต้องทำ” คำสั่งประกาศิตของธไนย ทำให้ลูกน้องของเขาอีกสี่ห้าคน รีบมาสมทบตามคำสั่งในทันที

“วันนี้แค่ทุ่มครึ่งเอง รีบกลับทำไมวะ” ภาคีพูดอย่างอารมณ์เสีย ในขณะที่รถของกองทัพขับออกมาจากบ่อนด้วยความรีบร้อน

“เมื่อวานฉันทำให้พี่สาวต้องลำบาก สำหรับนายคงไม่สำคัญ แต่สำหรับฉันสำคัญที่สุด ดังนั้นก็ลงไปได้ละ ถึงบ้านนายละ” ชายหนุ่มพร้อมกับเหยียบเบรก แล้วหันมามองหน้าเพื่อนพลางพยักหน้าให้เขาครั้งหนึ่ง ทว่าภายใต้สีหน้าของกองทัพนั้นทำให้ภาคีแสร้งพูดขึ้นมา

“ฉันรู้ว่านายเครียด แต่ยังมีทุนเหลืออีกล้านหนึ่ง พรุ่งนี้ยังมีเวลาเอาคืน นายรู้ไหม ทุนแค่แสนเดียวปั้นให้ได้เงินสิบล้านก็มีคนทำมาแล้ว ฉันเชื่อว่ายังไงนายก็ทำได้”

“ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกว่า ฉันเดินถูกทางหรือเปล่า ทำไมยิ่งเล่นยิ่งเสียวะ”

“มันเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติเว้ย อย่าสนใจเงินที่เสียไป ให้สนใจเงินที่เรามี เหลืออีกตั้งล้านหนึ่ง พรุ่งนี้ปิดเกม ยังไงนายก็ต้องได้คืน เชื่อฉัน” ภาคีพูดพลางตบบ่าเพื่อนเบา ๆ