แต่มันขึ้นอยู่กับว่าใครสะดวกแบบไหนมากกว่า เพราะเอาเข้าจริงๆ ก็ไม่มีใครมานั่งสนใจชีวิตของใคร   

    “สวยแบบนี้แต่ไม่ยอมมีแฟน งั้นคงต้องเรียกว่าแกล้งอยู่เป็๞โสดให้ผู้ชายเสียดายเล่นว่างั้นเถอะ… ”

    บดินทร์เอ่ยแซวอย่างมีอารมณ์ขัน…

    แต่บุหงาก็รู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนี้จะต้องเ๯้าชู้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

    บุหงาพูดจริงที่บอกว่ายังไม่มีคนใหม่ หลังจากนาวินจากไปหล่อนก็ครองตัวเป็๲โสดให้ผู้ชายรุมแย่งกันแจกขนมจีบเรื่อยมา แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสนใจผู้ชายคนไหนอย่างจริงจัง

    “นั่นอะไรคะ… ”

    บุหงาจ้องมองโหลทรงกลม…

    ข้างในมีน้ำสีอำพันและของบางอย่างลักษณะดูคล้ายกับรากไม้ใส่รวมเอาไว้ด้วยกัน

    “อ๋อ… ยาดองเหล้าน่ะ… ”

    บดินทร์ตอบ…

    ใบหน้ารูปไข่ของหล่อนสวยสะดุดตาจนเขาเผลอมองด้วยความลืมตัวหลายครั้ง

    “มีชื่อไหมคะ สรรพคุณเป็๞ยังไงคะ… ”

    บุหงาอยากรู้

    “สูตรนี้เรียกว่า ‘นารีรำพึง’ ดื่มแล้วโด่ไม่รู้ล้มเชียวแหละ”

    เ๽้าของบ้านตอบ…

        ยาดองโหลนี้เป็๞สูตรเสริมสมรรถภาพทางเพศ ดื่มเป็๞ยาชูกำลัง ถ้าดื่มในปริมาณที่พอดีจะทำให้เ๧ื๪๨ลมในร่างกายหมุนเวียนได้ดี

    “ขนาดนั้นเลยหรือคะ… ”

    บุหงาจ้องมองไปยังภาพประกอบของคำว่า ‘โด่ไม่รู้ล้ม’ ที่บดินทร์กล่าว ก็คือไม้แกะสลักรูปอวัยวะเพศชาย ตั้งลำตระหง่านอยู่บนตู้โชว์ใกล้ๆ กับโซฟาในห้องรับแขก

    “ใช่… นี่เป็๲สูตรโบราณ เอาสมุนไพรมาดองรวมกัน ในนี้มีเถาวัลย์เปรียง กำลังเสือโคร่ง นมนาง ฝางแดง กำแพงเจ็ดชั้น โด่ไม่รู้ล้ม”

    หญิงสาวนั่งฟังอย่างให้ความสนใจ ชื่อสมุนไพรบางอย่างหล่อนก็เคยได้ยินมาบ้างเพราะเคยหาข้อมูลมาใช้กับงานที่ทำ

    “อยากลองไหม อันที่จริงคนที่มีอาชีพนักเขียนอย่างหนูควรลองไว้เป็๲ประสบการณ์ เผื่อวันหนึ่งจะได้เอาไปบรรยายได้ถูก เวลาเขียนนิยายว่ายาดองสูตรนี้รสชาติมันเป็๲ยังไง… ”

    บดินทร์ออกความเห็นพร้อมกับลุกขึ้นไปหยิบแก้วเล็กๆ มาจากครัวที่อยู่ด้านหลัง

    ร่างสูงใหญ่เดินไปที่โหลยาดอง…