เช้าวันรุ่งขึ้นเทวทิณณ์ลืมตามา พร้อมกับร่างเล็กนอนขดกลมอยู่ภายใต้อ้อมกอด เขาเผลอยิ้มแล้วก้มลงหอมศีรษะเธออย่างถนอม ก่อนเธอจะสะดุ้งรู้สึกตัว พลันรีบลุกขึ้นแล้วห่อตัวด้วยผ้าห่มทันที

“ทำไม” เทวทิณณ์เลิกคิ้วถาม

“วันนี้พิมพ์มีเรียนเช้าค่ะ ต้องรีบไป” เขาทอดสายตามองร่างของหญิงสาวที่เดินเข้าห้องน้ำไป พร้อมรอยยิ้ม ความจริงแล้วพิมพ์มาดาเป็๲เด็กหน้าตาน่ารัก กิริยารน ๆ ยิ่งทำให้เขาพอใจอย่างมากที่ได้จ้องมอง

ภายใต้สายน้ำที่รดลงร่างของเธอ หญิงสาวรับรู้แล้วว่าความสะอาดของเธอ ได้หลุดลอยหายไปพร้อมกับการกระทำของเขาเมื่อคืนที่ผ่านมา ความจริงแล้วเพียงแค่เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างก็จะเป็๞เ๹ื่๪๫ปกติ หญิงสาวพยายามเชื่อมั่นและปลอบใจตัวเอง ก่อนจะปิดน้ำแล้วเดินออกมา ทว่าร่างของเทวทิณณ์รอเธออยู่หน้าประตู เขาคว้าร่างเล็กเข้าหาตัว แล้วเตรียมจะรวบรัดเธออีกครั้ง

“พี่ทิณณ์คะ จะทำอะไร” หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมทำตาแป๋วไม่เข้าใจ

“พี่จ่ายสามแสน ไม่ใช่เพื่อแค่นอนกับเธอ เพียงครั้งเดียวหรอกนะ” เขาพูดจบก่อนจะก้มลงซุกไซร้เธอ พร้อมกับสูดกลิ่นสบู่ ก่อนที่พิมพ์มาดาจะตั้งสติแล้วรั้งตัวออก

“พี่ทิณณ์คะ พิมพ์...”

“ขัดคำสั่ง?” เขาเลิกคิ้วถาม ก่อนที่เธอจะอ้ำอึ้ง

“เปล่าค่ะ แต่ว่า...” ยังไม่ทันที่หญิงสาวพูดจบ เขาก็ลากร่างของเธอ เข้าไปในห้องน้ำแล้วปิดประตูทันที

ภายในรถคันหรูของเทวทิณณ์ หญิงสาวเลื่อนสายตามองทุกอย่างอย่างเงียบ ๆ วันนี้เป็๞วันแรกที่พิมพ์มาดารู้สึกเหมือนตัวเองเป็๞คนใหม่ที่ไม่สะอาดเหมือนเดิม เธอพยายามปลอบตัวเองซ้ำ ๆ ว่าให้ทำตัวปกติไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนสายตาสั่นระริกเมื่อเห็นตึกของมหาวิทยาลัยอยู่ด้านหน้า พร้อมกับรถของเทวทิณณ์จะค่อย ๆ จอดเทียบริมถนน

“พี่จอดให้ลงตรงนี้นะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมสายตาของพิมพ์มาดา จะฉายแววแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจในเวลาไม่นาน ว่าเ๱ื่๵๹ระหว่างเธอกับเขาเป็๲ความลับ เธอเป็๲เพียงผู้หญิงที่ขายศักดิ์ศรีเพื่อแลกเงินกับเขาเท่านั้น ไม่มีความจำเป็๲ที่เทวทิณณ์จะต้องประกาศให้ใครรับรู้ว่าเธอกับเขาเป็๲อะไรกัน

“ค่ะ” พิมพ์มาดาตอบรับแล้วเตรียมเปิดประตู

“เดี๋ยวก่อน” เขาเอ่ยรั้งขึ้น

“ตอนเย็นมารอตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่แวะมารับ”

“ไม่เป็๲ไรค่ะ พิมพ์กลับเองได้”

“พี่บอกให้เธอรอ เธอต้องรอ”

“งั้นก็ได้ค่ะ” พิมพ์มาดายอมเชื่อฟังเขาแต่โดยดี ก่อนที่รอยยิ้มของเทวทิณณ์จะเผยออกมาอย่างพอใจ พลันเปิดไฟเลี้ยวรถออกในทัน ปล่อยให้หญิงสาวทอดสายตามองรถคันหรูแล่นห่างออกไป สองเท้าเล็กเดินไปตามทางเรื่อย ๆ พร้อมความคิดมากมายหลั่งไหลออกมา

เสียงกรี๊ดของบรรดานักศึกษาหญิง พากันรุมล้อมเทวทิณณ์ ขณะที่เขาเดินผ่าน บ้างขอถ่ายรูป บ้างมีของขวัญติดไม้ติดมือไปมอบให้ ขนาดว่าเขาไม่ได้เป็๞ดารายังมีแฟนคลับมากมายถึงเพียงนั้น พิมพ์มาดาทำได้เดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนที่แววดาวจะยกมือเรียกเธอ

“พิมพ์ทางนี้” พิมพ์มาดาหันกลับไปสบตากับเทวทิณณ์ครั้งสุดท้าย ก่อนจะเบี่ยงตัวเดินไปหาเพื่อนรักที่ยืนเรียกอยู่ไม่ห่าง

“มาอยู่กับฉันตรงนี้ดีกว่า ขืนเธอยืนอยู่ตรงนั้น มีหวังโดนแฟนคลับพี่เทวทิณณ์ทับตายพอดี”

“ทำไมวันนี้นักศึกษาพวกนั้น ถึงเข้าไปรุมขอถ่ายรูปและให้ของขวัญพี่เขามากมายอย่างนั้นล่ะ” พิมพ์มาดาย่อตัวลงนั่ง แล้วหันมองตรงไปยังฝูงชนด้วยความแปลกใจ

“ได้ยินว่าวันนี้เป็๞วันเกิดของพี่เทวทิณณ์อะ คนก็เลยแสดงความยินดีเยอะมั้ง นั่นไง พี่ปุยนุ่นมาแล้ว” สิ้นเสียงของแววดาว ร่างของนักแสดงสาวก็เดินฝ่าฝูงชนเข้ามา พร้อมทุกคนหลีกทางให้ เธอเดินมาพร้อมกับดอกไม้สีขาวช่อใหญ่ แล้วยื่นให้เทวทิณณ์ด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน

“สุขสันต์วันเกิดนะคะทิณณ์”

“ขอบใจนะนุ่น” เขาตอบรับดอกไม้ของหญิงสาว แล้วพากันเดินไปทางอื่น พิมพ์มาดาทอดสายตามองทุกอย่าง อย่างเงียบ ๆ เธอรู้สึกเหมือนจุกอยู่ในอก พูดอะไรไม่ออก เป็๞ครั้งแรกที่รู้สึกขยะแขยงตัวเองขึ้นมาอย่างนั้น

“เป็๲อะไรหรือเปล่า ทำหน้าซึม ๆ แบบนี้อีกแล้ว” แววดาวสะกิดพร้อมกับเอ่ยทัก ให้พิมพ์มาดารู้สึกตัว

“เปล่า ไม่มีอะไร”

“จะไม่มีอะไรได้ไง ปกติเธอแค่เห็นพี่ปุยนุ่น ดวงตาเธอก็เป็๲ประกาย จนแทบหลุดออกจากเบ้า แต่วันนี้ สายตาที่เธอมองพี่ปุยนุ่นดูเปลี่ยนไปนะ”

“ก็แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง ถ่ายรูปกับพี่เขาก็ถ่ายไปแล้ว แค่มองห่าง ๆ ก็พอแล้วล่ะ”

“แน่ใจนะว่าไม่ได้ตัวร้อน” แววดาวขมวดคิ้ว พลางยกมือขึ้นวัดอุณหภูมิเพื่อนรัก ก่อนที่พิมพ์มาดาจะรีบลุกขึ้น แล้ววิ่งออกไป เมื่อเห็นชนกันต์เดินผ่านมา

“พี่กันต์คะ”

“อ้าวพิมพ์” เขาเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนเคย

“คุณพ่อกับคุณแม่เป็๞ไงบ้างคะ”

“เอ่อ...” ชนกันต์อ้ำอึ้งหาทางลงให้กับตัวเอง

“อ่อ...ตอนนี้คุณป้ากับคุณลุงปลอดภัยแล้วนะ เพื่อนของท่านหางานที่ถูกกฎหมายให้ทำแล้วล่ะ แต่ว่าเงินก็น้อยตามลงไปด้วย ส่วนเ๹ื่๪๫ที่พิมพ์หาเงินสามแสนไปให้ท่านอะ พี่ไม่ได้บอกหรอกนะว่าพิมพ์เอาเงินมาจากไหน พี่บอกกับคุณลุงกับคุณป้าว่าเป็๞เงินเก็บของพี่เอง”

“ขอบคุณมากนะคะพี่กันต์ ที่ช่วยปิดบังเ๱ื่๵๹นี้ ถ้าคุณพ่อกับคุณแม่รู้ พวกท่านคงไม่สบายใจแน่ ๆ ที่พิมพ์เลือกใช้วิธีขายศักดิ์ศรีตัวเองแบบนั้น” พิมพ์มาดาพูดพร้อมใบหน้าเศร้า ก่อนจะนึกบางอย่างได้จึงเงยหน้าสบตาชนกันต์อย่างมีความหมาย