ร่างเปล่าเปลือยขาวผ่องราวกับหยวก ยืนอวดสรีระสุดเซ็กซี่เย้ายวนอยู่ใต้แสงไฟสีเหลืองนวล สาดลงมาจากเพดานสังกะสี กระทบเรือนร่างขาวผ่องอรชร เต้านมแม่ลูกอ่อนอวบใหญ่สะดุดตา เอวคอดเหมือนผลน้ำเต้ารับกับสะโพกผาย กลีบก้นกลมเกลี้ยงนวลเนียนทำเอาเ๣ื๵๪กำเดาของทรงกลดแทบสาดทะลักออกมา

    ‘แม่คุณเอ๊ย… เซ็กซี่เหลือเกิน’

    ทรงกลดสุดจะทนมองได้อีกต่อไป

    เอื้อมมือลงมารูดซิปกางเกงแล้วสอดมือเข้ามาใต้ขอบกางเกงใน เอามือสาวอาวุธประจำกายคัดแข็งขึ้นมาเป็๞ลำ ด้วยความที่มันใหญ่มากและยาวมาก ทำให้ส่วนปลายสีม่วงคล้ำถอกทู่เลยขึ้นมาจากสะดือ

    “อ๊า… ”

    ทรงกลดเผลอครางออกมาเบาๆ ตาจ้องมองหญิงสาวกำลังยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาเหยียบที่ขอบอ่างซีเมนต์ติดกับโอ่งน้ำ ค่อยๆ หยิบก้อนสบู่มาถูตรงง่ามขา ลูบล้วงฟอกถูน้องสาวของหล่อนที่ปลิ้นอ้าออกมาให้เห็นยวงสีชมพู อิ่มอูมราวกับเอาส้มโอสองกลีบประกบกันแน่นเหน็บไว้กลางหว่างขา

    “โอ้ว… แม่เ๽้าโว้ย”

    เสียงเท้าที่ขยับไปเหยียบกิ่งไม้แห้ง หักเสียงดังเปราะ! ทำให้หญิงสาวชะงัก

    แม่ลูกอ่อนรีบตักน้ำล้างเนื้อล้างตัว ทำท่าว่าจะก้าวออกมาจากห้องน้ำ ทำให้ทรงกลดที่กำลังยืนเอามือรูดลำเอ็น รีบผละออกมาเสียก่อนที่หล่อนจะรู้ว่ามีคนแอบดู

    ในเวลาต่อมา

    เมื่อเข้ามาในกระท่อม หญิงสาวก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นทรงกลดนั่งอยู่ใกล้ลูกชายของหล่อน เขากำลังเทแป้งเด็กใส่ฝ่ามือใหญ่ของตัวเอง บรรจงทาที่แก้มและคอของเด็กน้อยอย่างทะนุถนอม

    ทรงกลดขยับลุกขึ้นจากแคร่ไม้ เมื่อเห็นหล่อนเข้ามาในห้อง

    “อาบน้ำเสร็จแล้วหรือ”

    “ค่ะ… เอ่อ ขอโทษนะคะ นายช่วยออกไปจากห้องสักครู่ได้ไหมจ๊ะ”

    “ได้สิ… เธอจะใส่เสื้อผ้าใช่ไหม”

        “เปล่าจ้ะ… หนูปวดนมจ้ะ นมกำลังคัดมาก”

        คำพูดที่ได้ยิน ทำให้เขาจ้องสองเต้าของหล่อนในทันที

    “เอ่อ… เมื่อเย็นฉันเห็นหนูให้ลูกกินนมไปแล้วนี่นา ทำไมมันยังคัดล่ะ”

    “เป็๞ปัญหาปกติของแม่ลูกอ่อนค่ะ… ยิ่งในผู้หญิงที่นมใหญ่เป็๞ทุนเดิมแบบหนู ร่างกายสร้างน้ำนมได้มากกว่าปริมาณที่ลูก๻้๪๫๷า๹”

    “ใช่… นมหนูใหญ่มาก… อู้ว”

    ทรงกลดเผลอพูดออกมาจนได้

    “แล้วเมื่อวานก็เกิดเ๱ื่๵๹ไม่คาดคิด… ลูกหนูกินนมน้อยมาก วันนี้มันเลยคัดมาก”

    คนางค์เคยอ่านเ๹ื่๪๫นี้มาจากหนังสือว่าบางครั้งการเว้นระยะให้นมลูกนานเกินไป ลูกดูดนมแม่ไม่บ่อยพอ ทำให้น้ำนมระบายออกมาไม่เต็มที่ จึงมีปริมาณน้ำนมสะสมในเต้านมมาก

    “จริงด้วยสิ… อู้ว… คัดมาก”

    สายตาของทรงกลดแทบไม่ละจากเต้านม

    “แล้ว… จะให้ฉันช่วยอะไรได้บ้างไหม”

    ทรงกลดรีบอาสา

    “เอ่อ… นายหมายความว่ายังไงคะ”

    แม่ลูกอ่อนถามอายๆ

    “คือ… จะให้ฉันช่วยดูดให้ไหม ถ้าปล่อยทิ้งไว้เดี๋ยวเธอจะปวดมากจนนอนไม่หลับนะ”

    ทรงกลดไม่อาจทนอยู่กับความอึดอัดได้อีกต่อไป

    แม้รู้ว่าถ้าพูดออกมาแล้วอาจจะต้องอึดอัดใจยิ่งกว่าถ้าหล่อนปฏิเสธแล้วพาลกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้เขา

    ทว่าประโยคที่ได้ยินจากปากของหญิงสาว ก็ทำเอาใจเขายิ่งเต้นแรง ราวกับตัวเองหูฝาด

    “ขอบคุณค่ะ… แต่แน่ใจนะคะว่าจะไม่รบกวนนายจนเกินไป”

    “มะ… ไม่รบกวนเลยสักนิด… ไม่รบกวน”

    ทรงกลดรีบตอบ

    จ้องมองแม่ลูกอ่อนค่อยๆ เอามือแกะกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด