เมื่อเหล่าขุมอำนาจมากมายในอาณาจักรฉีซานเห็นภาพเบื้องหน้า พวกเขาก็แทบจะคลุ้มคลั่ง
"เป็เขาจริงๆ น่ะหรือ? ทารกที่อยู่ในครรภ์มานานกว่าร้อยปี!"
"ข้าจำได้ว่าเด็กคนนี้ชื่อหลินเสวียนใช่ไหม? ดูเหมือนว่างานเลี้ยงครบเดือนนี้จะถูกจัดขึ้นเพื่อเขา!"
"หลินเสวียน… หลินเสวียน… ถ้าข้าจำไม่ผิด เขาน่าจะเป็บุตรชายของหลินฮ่าวกับเสวียนอวี่ไม่ใช่หรือ? เขาไม่ควรจะเป็เด็กที่ตายั้แ่ในครรภ์หรือ?"
"ไม่ใช่ว่าเสวียนอวี่ตั้งครรภ์มานานกว่าร้อยปีโดยไม่ให้กำเนิดเด็กคนนั้นหรอกหรือ? แต่นางกลับให้กำเนิดเขาได้จริงๆ!"
"ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! เมื่อครั้นนั้น พลังปราณม่วงพวยพุ่งจากทิศตะวันออกเป็ระยะทางสามหมื่นลี้ในเมืองต้าเยียนและ เสียงแห่งมหาเต๋ากึกก้องไปทั่วเก้า์ ทุกคนต่างคิดว่าคงเป็เพราะบุตรศักสิทธิ์ของตระกูลหลินทะลวงระดับ หรือไม่ก็เป็บรรพชนของตระกูลหลินที่ทะลวงผ่านขอบเขต แต่ไม่มีใครคิดได้เลยว่าวันนั้นแท้จริงแล้วคือวันที่หลินเสวียนถือกำเนิด!"
ขุมอำนาจทั้งหลายของเมืองฉีซานเพิ่งจะเข้าใจความจริงของเื่นี้ พวกเขามองหลินเสวียนด้วยความตื่นตะลึง!
อัจฉริยะของตระกูลหลิน หรือบุตรศักสิทธิ์รุ่นเยาว์ของตระกูลหลินก็ตาม ล้วนเป็เื่เหลวไหลทั้งสิ้น!
เพราะบุตรศักสิทธิ์ของตระกูลหลิน ได้ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาอย่างเปิดเผยตั้งนานแล้ว นั่นก็คือทารกน้อยที่อยู่ตรงหน้านี้เอง!
"เป็เช่นนี้จริงๆ หรือ!"
ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ!
ชายวัยกลางคนในชุดคลุมดำบนท้องฟ้านั้นทรงพลังถึงเพียงไหนกัน? เพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่น ก็มองเห็นถึงรัศมีของจักรพรรดิ!
หรือว่านี่คือรูปลักษณ์ของทารกคนนั้นเมื่อเติบโตขึ้นถึงวัยกลางคน? กลิ่นอายที่ทรงพลัง ความเย่อหยิ่งที่สะท้อนก้องไปทั่วหล้า เืลมและพลังปราณิญญาที่เดือดพล่านราวกับมหาสมุทร สามารถะเืฟ้าสะท้านดิน เพียงปลายนิ้วก็สามารถบดขยี้พลังปราณปีศาจอันไร้ที่สิ้นสุดให้สลายไป!
ทุกการเคลื่อนไหวของเขา ราวกับสอดคล้องไปกับ์และเต๋า เพียงแค่ความคิดเดียวก็สามารถนำพายุคสมัยไปสู่จุดจบได้!
ขณะนั้น สายลมพัดผ่าน ปรากฏการณ์บนท้องฟ้ากำลังค่อยๆ จางหายไป
แม้ว่านี่จะเป็ปรากฏการณ์โจมตีที่หาได้ยากในโลก แต่เมื่อเขาชี้นิ้วออกไปเพียงครึ่งเดียว พลังของมันก็ดูเหมือนจะจางหายไป ราวกับหมอกควันที่สลายไปในอากาศ!
ขนสีขาวโปรยปรายลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนที่ร่างเงาของชายชุดดำที่ยืนอยู่ในอากาศจะเลือนหายไป ทันใดนั้น เขากลับหมุนตัวกลับมา
เส้นผมสีดำสนิทพลิ้วไหวไปตามสายลม ดวงตาของเขาสงบนิ่ง ทว่ากลับซ่อนเร้นความเฉยเมยเอาไว้ลึกๆ และในชั่วพริบตา ปรากฏการณ์ก็เปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง!
ร่างเงาของชายชุดดำพลันเปล่งแสงสีขาวอันเจิดจ้าไปทั่วร่าง ราวกับเป็แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่กำลังลุกไหม้!
เขายกมือขึ้นอย่างช้าๆ แล้วกดลงไปยังจ้าวหุบเหวมืดที่อยู่ไกลออกไป!
กระบวนท่าที่สองของ ดัชนีสยบ์—เขย่าจักรวาลด้วยปลายนิ้ว!
ทั่วทั้งโลกพลันล่มสลาย! หมอกะสีขาวนับไม่ถ้วนโปรยลงมาจากท้องฟ้า นิ้วสีทองขนาดมหึมาปรากฏขึ้นราวกับเป็เสาค้ำยันฟ้า กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวและครอบงำทุกสรรพสิ่งแผ่กระจายออกไป พื้นที่รอบๆ นิ้วนั้นถึงกับพังทลายลง ูเาและสายน้ำมายาปรากฏขึ้นรอบด้าน ราวกับว่ากาลเวลาได้ถูกผนึกไว้!
"ฮ่าๆๆ! ดี! ดีมาก! นี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ!"
จ้าวหุบเหวมืดถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ! พลังปีศาจสีดำสนิทที่ปกคลุมร่างของเขาพลันเดือดพล่าน กลิ่นอายอันแข็งแกร่งและหยิ่งผยองกวาดซัดออกไป ทั่วทั้งร่างของเขาปลดปล่อยแสงดำมืดอันไร้ที่สิ้นสุด ราวกับว่าท้องฟ้ากำลังร่วงหล่นลงมา!
แล้วอย่างไรเล่า หากนี่เป็ปรากฏการณ์ที่หาได้ยาก? ั้แ่เมื่อใดกันที่เด็กทารกตัวเล็กๆ จะสามารถพึ่งพาปรากฏการณ์ไร้ประโยชน์เช่นนี้มาต่อกรกับเขาได้!
แม้ว่าจ้าวหุบเหวมืดจะทรงพลังอย่างล้นเหลือ แต่บุคลิกของเขากลับหยิ่งทะนงถึงขีดสุด เขาคือบุคคลที่อยู่บนจุดสูงสุดของโลก และความเป็หนึ่งเพียงผู้เดียว!
จ้าวแห่งหุบเหวมืดคำราม ร่างกายของเขาที่แผ่กลิ่นอายความเสื่อมโทรมออกมา ส่งเสียงหึ่ง ๆ น่าสะพรึงกลัว!
แม้ว่าต้นกำเนิดของจ้าวแห่งหุบเหวมืดในตอนนี้จะได้รับาเ็ และเขาไม่ได้อยู่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุดอีกต่อไป แต่พลังอำนาจของเขาก็ยังคงดุร้ายและเกรี้ยวกราด!
ทั่วร่างของเขามีโซ่สีดำอมม่วงพุ่งออกมาจากจุดลมปราณทุกแห่ง บนศีรษะของเขามีเมฆแห่งความตายลอยรวมตัวกัน และเื้ัของเขาปรากฏเงาร่างิญญาที่เลือนรางยิ่งนัก!
ขณะนั้นเอง ฟ้าดินสั่นะเื กฎเกณฑ์คล้ายจะล่มสลาย!
"ข้าจะฆ่าเ้า! ศักดิ์ศรีของจักรพรรดิ์ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะลบหลู่ได้!"
จ้าวแห่งหุบเหวมืดกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า เขาก้าวเข้าไปในห้วงมิติโดยตรง และใช้มือข้างหนึ่งคว้าจับนิ้วขนาดมหึมาไว้!
ไม่เพียงแต่เขา้าทำลายกระบวนท่านี้ แต่เขายัง้าสังหารทุกชีวิตของตระกูลหลินในเมืองต้าเยียนให้สิ้นซาก!
ภาพนิมิตนี้กำลังจะปะทะอย่างรุนแรงกับจ้าวแห่งหุบเหวมืดอีกครั้ง!
พริบตานั้นเอง คลื่นพลังปราณิญญาและปราณปีศาจปะทะกันอย่างรุนแรง ณ จุดที่ทั้งสองปะทะกัน!
ัสายฟ้านับไม่ถ้วนคำรามก้อง พื้นที่โดยรอบแตกร้าวราวกระจก!
"ถอยไป!!!"
ท่ามกลางฝูงอสูรร้ายมากมาย เสือดำสามเศียรคำรามออกมาอย่างหวาดกลัวและรีบถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว เมื่อมันหันกลับไปมองยังใจกลางสนามรบ ก็แทบจะขวัญหนีดีฝ่อ!
พลังอำนาจเช่นนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวเพียงใด! แม้แต่ห้วงมิติโดยรอบก็แทบจะแตกเป็เสี่ยง ๆ!
สองพลังมหาศาลปะทะกันจนพลังปราณิญญาเดือดพล่านและลุกไหม้! คลื่นพลังที่แผ่ออกมาจากการปะทะกันเพียงเสี้ยวเดียวก็เพียงพอจะพลิกคว่ำท้องฟ้าทั้งผืน!
ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้าเผชิญหน้ากับเหตุการณ์นี้โดยตรง พวกมันทำได้เพียงก้มศีรษะลงต่ำ!
แต่เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสงบลง ทุกคนกลับพบเห็นบางสิ่งที่ไม่อยากเชื่อสายตา—
จ้าวแห่งหุบเหวมืดถูกบีบให้ถอยหลัง!
ร่างของเขาก้าวถอยไปหลายก้าว แต่ละก้าวทำให้อากาศเกิดเป็ระลอกคลื่น และเสียงะเิของอากาศก็ดังก้องกังวานราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หรือราชสีห์!
โลหิตสีดำข้นที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความเน่าเปื่อยหยดลงมาจากหมอกดำที่ปกคลุมร่างของเขา!
ไม่เพียงแต่เขาถูกบังคับให้ถอย แต่เขายังได้รับาเ็อีกด้วย!
หมอกปีศาจดำมืดที่ห่อหุ้มร่างของจ้าวแห่งหุบเหวมืดก็จางหายไปไม่น้อย เผยให้เห็นร่างกายของเขาที่เน่าเปื่อยและเต็มไปด้วยาแ!
โดยพลัน บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดราวป่าช้า!
เมื่อทุกชีวิตเห็นฉากนี้ พวกเขาต่างตะลึงงันและไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง!
ในขณะนั้นเอง ภาพนิมิตที่ใช้พลังทั้งหมดไปก็แปรเปลี่ยนเป็ขนนกสีทองและขาว ก่อนจะแตกกระจายไปทั่วฟ้าดิน!
"แค่นี้งั้นหรือ? เอาล่ะ เ้าสมควรเดินทางไปพบความตายได้แล้ว!"
เสียงอันเ็าแว่วก้องไปทั่วห้วงอากาศ ราวกับบทเพลงมรณะที่ขับขานโดยปีศาจ!
จ้าวแห่งหุบเหวมืดเงยหน้าขึ้น เดินไปข้างหน้าทีละก้าว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร!
"หากเ้าสลายไป ตระกูลหลินทั้งหมดก็ต้องตาย! ไม่มีผู้ใดรอดชีวิต! ข้าคิดว่าเ้าเป็เด็กทารกนั่นสินะ? เ้าไม่คิดจะอยู่ที่นี่และตายไปพร้อมกับบิดามารดาและญาติของเ้าหรือ?"
น้ำเสียงของจ้าวแห่งหุบเหวมืดเย็นะเืถึงขีดสุด แสดงให้เห็นว่าเขาโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุดแล้ว!
ก่อนหน้านี้ เขายัง้าเล่นสนุกกับตระกูลหลิน ทำให้พวกเขาต้องใช้ชีวิตเยี่ยงหนูและตายอย่างน่าเวทนา
แต่ตอนนี้ เขาไม่คิดจะปล่อยให้ตระกูลหลินมีชีวิตอยู่อีกต่อไป!
เขา้ากวาดล้างพวกมันให้หมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว!
"อีกไม่นานเ้าก็จะได้กลายเป็ิญญาอาฆาตไปพร้อมกับพวกมัน! ข้าจะตัดศีรษะของทุกคนในตระกูลหลินมากองรวมกันให้เป็ูเา!
ไม่เพียงแค่นั้น ข้ายังจะดึงิญญาของพวกมันออกมา แล้วใช้เปลวไฟเก้าอเวจีเผาพวกมันเป็เวลานับพันปี จนกว่าิญญาของพวกมันจะสลายไปตลอดกาล!"
จ้าวแห่งหุบเหวมืดกล่าวด้วยน้ำเสียงอำมหิต หมอกปีศาจสีดำพุ่งกระจายออกไป ราวกับ้าย้อมทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็สีดำ!
แม้ว่าร่างของชายวัยกลางคนในชุดดำกำลังจะสลายไป แต่วาจาของจ้าวแห่งหุบเหวมืดกลับไปกระตุ้นบางอย่างที่เป็สิ่งต้องห้าม!
สายลมแ่เบาคล้ายพัดผ่านท้องฟ้าอีกครั้ง
ภาพเงาลางเลือนของบุรุษวัยกลางคนในชุดดำปรากฏขึ้นอีกครั้ง ดวงตาที่เคยว่างเปล่าและสับสนของเขา ทันใดนั้นก็ฉายแววอารมณ์ความรู้สึก
ประกายแห่งชีวิตกลับคืนมาในดวงตาคู่นั้น มันลึกซึ้ง เปี่ยมไปด้วยจิติญญา!
