เย่เซินปล่อยให้ตัวเองดื่มด่ำกับความสุขเพียงครู่เดียว ก็รีบปิดฝาและล็อคกระปุกทั้งสองเข้าตู้ จากนั้นก็เปิดจดหมายฉบับนั้นออกมา

ตัวอักษรในจดหมายทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอย่างมาก ไม่ใช่ตัวพินอิน ทั้งยังไม่มีวงกลมหรือกากบาท ถึงแม้ลายมือจะไม่สวยนัก แต่กลับเรียบร้อยอย่างน่าประหลาด ไม่มีตัวใหญ่เล็กไม่เท่ากัน หรือเขียนเลยเส้น ดูแล้วสบายตาอย่างไม่น่าเชื่อ

เป็๲ระเบียบแบบที่เขาชอบ

แถมความไม่สวยของตัวอักษรทุกตัวก็เท่ากันหมด...ไม่มีตัวไหนที่เขียนแย่ลงกว่ากัน แสดงว่าเป็๞คนตั้งใจมาก

ลายมือบ่งบอกนิสัย.....

ทันใดนั้นเขาก็หวนนึกถึงค่ำคืนนั้น หญิงสาวคนนั้น ถึงแม้จะไม่สวยนัก แต่ก็พิเศษมาก....หยุด!

เย่เซินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติกลับมา อ่านเนื้อความในจดหมาย

*พี่เย่คะ สวัสดีค่ะ*

*ของที่ส่งไปถึงแล้วใช่ไหมคะ? หอมไหมเอ่ย? *

*ต้องหอมมากแน่ๆ เลยค่ะ! หนูทำเองเลยนะคะ~ หนูมั่นใจในฝีมือตัวเองมากค่ะ!*

*ไม่รู้ว่าพี่ทานเผ็ดได้ไหม หนูเลยทำไปสองแบบ แบบเผ็ดกับไม่เผ็ด ชอบแบบไหนก็เขียนบอกหนูมานะคะ ครั้งหน้าหนูจะส่งแบบที่พี่ชอบไปให้!~*

*หรือว่าพี่อยากทานอะไรก็บอกหนูได้เลยนะคะ ถ้ามีวัตถุดิบ หนูทำได้แน่นอนค่ะ!~ เชื่อใจฝีมือภรรยาพี่นะคะ~~*

*แล้วก็ ความหวังดีของพี่ หนูได้รับหมดแล้วค่ะ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ!~*

*ลงชื่อ: ภรรยาของคุณ, เสี่ยวฮวา~*

ท้ายจดหมายยังมีสัญลักษณ์รูปหน้ายิ้ม

เย่เซินมองจดหมายนั้นด้วยความงุนงง

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าจดหมายสามารถเขียนแบบนี้ได้ เขียนได้...น่ารักขนาดนี้?

เมื่อนึกถึงภาพร่างนั้นในหัว ภาพใบหน้าก็ค่อยๆ เลือนรางลง เหลือเพียงเสียงครางหวานที่ดังก้องอยู่ในหูในค่ำคืนนั้น ซึ่งทำให้เขาแทบคลั่ง...

หยุด หยุดๆๆๆ!

เย่เซินเปลี่ยนท่าทางไปสองสามครั้ง สุดท้ายก็นั่งไขว่ห้างอย่างไม่ค่อยทำ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไปคิดเ๹ื่๪๫อื่น แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เขาก็มักจะนึกถึงเสียงนั้น คำพูดที่น่ารัก....

เมื่อคิดไปคิดมา บุคลิกของฮวาเจาในความทรงจำของเขาก็ถูกกำหนดไว้ว่า: น่ารัก

หากคำพูดหรือจดหมายของคนๆ หนึ่งยังไม่สามารถเปิดเผยนิสัยของคนๆ นั้นได้ แล้วสิ่งใดจะทำได้?

ส่วนเ๱ื่๵๹ที่เธอทำเมื่อตอนนั้น....แผนการเ๮๣่า๲ั้๲...ล้วนเป็๲ฝีมือของฮวาเฉียงที่เจนจัด....ส่วนเจตนาแรกเริ่ม...ก็พอจะให้อภัยได้...

ท้ายที่สุดเธอก็กลับใจแล้วนี่นา!

ตอนนี้ยังรู้จักสำนึกบุญคุณ ขอบคุณเขาอีกด้วย

เย่เซินสูดลมหายใจเข้าลึก ลูบกระดาษจดหมายตรงที่วาดสัญลักษณ์รูปหน้ายิ้ม ดวงตาของเขาพลันโค้งงอด้วยความสุข เขาดีใจขนาดนี้เลยหรือ?

เขาก็เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

คิ้วเข้มใต้ดวงตาดุจดวงดาวเปล่งประกายไร้ความเ๶็๞๰าดั่งเคย กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ไม่เคยมีมาก่อน

เฉินเฟิงที่คว้าชัยชนะแล้ว ถือส่วนของตัวเองเดินผ่านหน้าประตูของเขาไป ก็เห็นเข้าพอดี

เฉินเฟิงชะงัก ขมวดคิ้วมุ่น ใครกันนะ หญิงสาวบ้านไหนกัน ที่สามารถเข้ามาในสายตาของเย่เซินได้?

"เหอหลานหลานหรือหม่าเจี้ยนกั๋ว?" เฉินเฟิงยืนอยู่ที่หน้าประตูถาม

รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่เซินหายวับไป เขามองเฉินเฟิงแล้วพูดว่า "ไม่ใช่ทั้งคู่"

"ไม่ใช่?" เฉินเฟิงประหลาดใจมาก แล้วจะเป็๲ใครกัน? แล้วจะมีใครที่สามารถหลบการปิดกั้นของตระกูลเหอและตระกูลหม่า แล้ว "ขโมย" เย่เซินไปได้สำเร็จ?

แม้แต่ตระกูลเฉินของพวกเขายังไม่สำเร็จเลย!

เขาตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ ให้ส่งน้องสาวมาเยี่ยมญาติ เพื่อแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน...

เย่เซินมองเฉินเฟิงด้วยสายตาเ๶็๞๰า "ก็แค่เด็กผู้หญิงบ้านธรรมดา ไม่ได้เกี่ยวข้องกับใครทั้งนั้น"

แรงกดดันที่มองไม่เห็นครอบคลุมร่างของเขา

"อ้อ" เฉินเฟิงพยายามหันหน้าไปทางอื่นอย่างเป็๞ธรรมชาติ ไม่ยอมให้เสียเหลี่ยม เขายืดอกเดินผ่านประตูแล้วรีบกลับห้อง

จวงหยวนอู่ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู มือถือช้อนคอยเลียอยู่ตลอดเวลา

ดวงตาของเขาเหลือบมองไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ตู้สองสามวินาที ก่อนจะหันไปมองเย่เซิน

"พี่เย่ครับ แล้วพี่สะใภ้เป็๲ใครมาจากไหนครับ?" จวงหยวนอู่ถาม

ทันใดนั้นเขาก็พุ่งตัวเข้ามาในห้อง หลบการเตะที่พุ่งเข้ามา จ้าวหยงเดินเข้ามา "ยังไหวไหมเนี่ย? เพื่อของกินถึงกับไม่เอาหน้าเลยเหรอ? นายแก่กว่าเย่เซินตั้งปี ทำไมถึงเรียกเขาว่าพี่?"

จวงหยวนอู่เลียช้อนแล้วพูดว่า "หน้าเหรอ? เมื่อวานก็เสียไปแล้ว สามกระบวนท่าก็แพ้แล้ว จะเอาหน้าอะไร? พวกเราตกลงกันแล้วว่าใครชนะก็เป็๲พี่! ไม่เกี่ยวกับอายุ ถ้าแกแพ้แล้วไม่ยอมรับ นั่นแหละคือไม่เอาหน้า"

แต่ในใจเขารู้ว่าสิ่งที่ทำให้เขาไม่เอาหน้าจริงๆ ก็คือน้ำพริกกระปุกนี้นี่เอง เดิมทีเขาคิดไว้แล้วว่าจะเก็บคำว่าพี่เอาไว้ในใจ!

"พี่ครับ เขาไม่เอาหน้า ต่อไปพี่สะใภ้มีของอร่อยอะไร อย่าแบ่งให้เขา!" จวงหยวนอู่หันไปพูดกับเย่เซิน

หน้าของจ้าวหยงเปลี่ยนเป็๞ดำแดง หายใจฮึดฮัดพักใหญ่ แล้วก็พูดออกมาคำหนึ่งว่า "พี่!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!" จวงหยวนอู่หัวเราะทันที

จริงๆ แล้วเขาแก่กว่าเย่เซินแค่ไม่กี่เดือน แต่จ้าวหยงนั้นแก่กว่าตั้ง 4 ปี

"หัวเราะๆๆ หัวเราะอะไรกัน! หุบปากไปเลย! ฟังพี่เล่าเ๱ื่๵๹พี่สะใภ้!" จ้าวหยงเตะจวงหยวนอู่อีกที

รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเย่เซินหายไปในทันที

เ๱ื่๵๹ของพวกเขามันเล่าไม่ได้...

......

เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยที่อยู่ห่างไกลนับพันลี้ ฮวาเจาไม่รู้เลยสักนิด เธอกำลังได้รับข่าวที่ไม่ค่อยดีนัก

ธุรกิจถั่วงอกต้องหยุดชะงักแล้ว

หน่วยงานติดอาวุธจริงๆ แล้วมีบุคลากรประจำไม่มากนัก หน่วยงานติดอาวุธในหุบเขาของพวกเขายิ่งมีน้อยกว่า มีแค่ 10 คน การฝึกทหารกองหนุนเป็๲เวลาครึ่งเดือนจบลงแล้ว ก็เลยไม่มีใครกินถั่วงอกอีก

บรรดาผู้มีอิทธิพลที่สั่งซื้อถั่วงอกก็เป็๞เช่นเดียวกัน ตอนนี้ไม่๻้๪๫๷า๹แล้ว

เสี่ยวจ้าวส่งเงินค่าถั่วงอกงวดสุดท้าย 1,778 หยวนให้ฮวาเจา

"หัวหน้าบอกว่า เขาติดต่อกับคนของสหกรณ์การค้าไว้แล้ว พวกเขาก็บอกว่าชอบถั่วงอกของคุณมาก แต่ไม่เคยขายมาก่อน ครั้งแรกจึงกล้าสั่งแค่ 200 ชั่ง"

200 ชั่งนี้ ครึ่งหนึ่งก็ยังเป็๲การบริโภคภายใน

เมืองเล็กๆ ในชนบทที่ยากจน สหกรณ์การค้ามีพนักงานแค่ 10 คน แต่ละคนก็กิน 10 ชั่ง

"ไม่ต้องกังวล ที่ป่าไม้ติดต่อไว้แล้ว บอกว่าจะสั่งเยอะมาก แต่ผู้จัดการโรงงานของพวกเขาเพิ่งออกไปประชุม รอเขากลับมา พวกเขาก็ต้องสั่งวันละหลายร้อยชั่งแน่นอน" เสี่ยวจ้าวบอก

เมืองเล็กๆ ของพวกเขาไม่มีบริษัทอะไร มีแค่ป่าไม้แห่งเดียว มีคนราวๆ ร้อยกว่าคน ถือว่าใหญ่พอสมควร

ยังมีโรงงานแปรรูปไม้ มีคนหลายสิบคน

นอกจากนี้ก็มีหน่วยงานราชการต่างๆ ซึ่งรวมๆ กันแล้วไม่ถึงร้อยคน

แต่มีหน่วยงานเยอะ กฎระเบียบก็เยอะ แต่ละวันจะสั่งถั่วงอกในจำนวนที่แน่นอน ซึ่งหน่วยงานส่วนใหญ่ก็บอกว่ายุ่งยาก ไม่ชอบ พวกเขาชอบไปซื้อที่ร้านขายของชำ หรือไม่ก็ไปซื้อที่สหกรณ์การค้า

แบบนั้นมีเอกสารเบิกจ่ายได้ง่าย

ซึ่งแตกต่างจากสิ่งที่ฮวาเจาคิดไว้ตอนแรก

เป็๞เพราะเธอไม่เข้าใจสถานการณ์ คิดเอาเอง

นี่เป็๲การสอนบทเรียนให้ฮวาเจา

แต่เธอไม่ได้ท้อแท้ใจเลยสักนิด

พูดตามตรง การมีรายได้วันละกว่า 1,000 หยวน ทำให้เธอรู้สึกหวาดระแวงไม่น้อย! นี่คือปี 1976 ไม่ใช่ปี 1986 หรือปี 1996

1,000 กว่าหยวน มันเยอะเกินไป ในเวลาแค่ครึ่งเดือน เธอเก็บเงินได้ถึง 20,000 หยวน!

คนที่เกี่ยวข้องก็เยอะแยะ เธอเลยกลัวว่าจะมีใครคิดอะไรแปลกๆ และเกิดอิจฉา

ถึงเวลาที่ต้องหยุดแล้ว

และก็ถึงเวลาที่จะต้องประกาศข่าวการตั้งครรภ์ของเธอแล้วด้วย