อีกไม่กี่ปี วรยุทธ์ของลู่เพียวก็คงล้ำหน้าบิดาเช่นตนได้แล้ว แม้ลู่หนิงจะรู้สึกเคืองใจอยู่บ้าง ทว่าอย่างไรลู่เพียวก็คือบุตรชายของเขาเอง เขาย่อมต้องภาคภูมิใจอย่างยิ่ง        “ลู่เพียวเอ๋ย...” ลู่หนิงสะกดใจตนครู่หนึ่ง ในที่สุดจึงมีท่าทางฉันท์มิตร เ...