ตอนที่ 28
ภารกิจที่สาม: โรงแรมกินคน
“เหอะๆ น้องสาว เธอนี่เก่งจริงๆ นะ”
เวินอี้ที่เงียบมาตลอดจู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา
ชิงหลี่ถึงได้ย้ายสายตาไปมองผู้ชายคนนี้ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้หมอนี่จะมีหนังหน้าที่หล่อเหลาเอาการ แต่บนใบหน้ากลับอบอวลไปด้วยไอแห่งความซวย มีวิบากกรรมพันพัว เห็นชัดๆ ว่าไม่ใช่คนดี
โดยเฉพาะดวงตาจิ้งจอกคู่นั้นที่มองมาที่ชิงหลี่ด้วยสายตาคุกคามและจองหอง ทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบหน้าอย่างแรง
[ ยัยหนูบ้านนอกเห็นผู้ชายหล่อทีไรเป็ต้องเหม่อทุกที สงสัยจะเป็พวกบ้าคนหล่อขั้นหนัก ]
[ ผู้ชายคนนี้คือเวินอี้ อันดับ 14 เลยนะ ในบรรดาผู้เล่นชาย หมอนี่ติดท็อปเื่หน้าตาเลยล่ะ ]
[ ฉันว่าเขาดูหน้าหวานเกินไปสู้โม่ถิงอันดับ 6 ไม่ได้หรอก ]
[ ดูยังไงก็สู้หมอฉู่ไม่ได้สักคน อยากให้หมอฉู่ออกมาในภารกิจนี้จัง ]
[ ความสวยความหล่อคือยาพิษนะยัยหนู อย่าโดนหน้าตาหลอกล่อเชียว ไอ้หมอนี่มันตัวร้ายชัดๆ ชอบปั่นหัวผู้เล่นหญิงให้ตบตีแย่งชิงกันเอง ]
เวินอี้เห็นชิงหลี่จ้องหน้าเขาไม่วางตา รอยยิ้มที่มุมปากก็ยิ่งลึกขึ้น เขาจงใจขยับเข้าไปใกล้จนริมฝีปากอยู่ห่างจากหูของชิงหลี่เพียงไม่กี่เิเ แล้วเอ่ยเสียงกระซิบที่ชวนให้เคลิ้มว่า: “น้องสาว... ผมรู้ว่าผมหล่อ แต่ก็ไม่ต้องจ้องจนเคลิ้มขนาดนั้นก็ได้มั้ง!”
ผมชี้โด่เด่บนหัวชิงหลี่ตั้งชันทันที! เธอรีบขยับถอยห่างจากเวินอี้ด้วยความขยะแขยง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า: “คุณชายที่หลงตัวเองว่าหล่อ ่นี้คุณมักจะรู้สึกแน่นหน้าอกท้องอืด ลิ้นเป็ฝ้าสีเหลืองขมคอ แถมระบบย่อยอาหารมีปัญหาใช่ไหมคะ?”
เวินอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า: “พูดได้ถูกต้องเลยล่ะ”
จากนั้นเขาก็โปรยยิ้มที่คิดว่ามีเสน่ห์ที่สุดออกมา แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม
“น้องสาวเรียนหมอจีนมาเหรอครับเนี่ย ดูแม่นจัง เริ่มรู้สึกสนใจในตัวเธอมากขึ้นซะแล้วสิ”
“ฉันไม่ได้เรียนหมอมาค่ะ แต่พอดี ‘กลิ่นปาก’ ของคุณมันเหม็นโชยจนฉันทนไม่ไหวน่ะค่ะ” ชิงหลี่กะพริบตาปริบๆ พูดด้วยหน้าตาซื่อตรง
รอยยิ้มบนหน้าเวินอี้แข็งค้างไปทันที คาดไม่ถึงเลยว่าจะเจอคำตอบแบบนี้
บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ ผู้เล่นคนอื่นๆ ต่างเบิกตาค้างมองผู้หญิงที่กล้าพ่นคำพูดไม่เกรงใจฟ้าดินใส่ผู้เล่นระดับท็อป
ชิงหลี่ตบไหล่เวินอี้เบาๆ เมื่อเห็นเขาหน้าถอดสี จึงเอ่ยปลอบใจว่า: “พี่ชายไม่ต้องห่วงนะ ถึงคุณจะกลิ่นปากแรงมาก แต่คุณก็ยังหล่ออยู่ ตราบใดที่คุณหุบปากไม่พูดอะไรเลย ทำตัวเป็คนใบ้ไปซะ ก็ยังมีผู้หญิงอีกเยอะที่ชอบคุณค่ะ”
เวินอี้: “……” ฉันว่าเธอนั่นแหละควรหุบปากแล้วเป็ใบ้ไปซะ
ชายหนุ่มที่เคยกำชัยในสมรภูมิรักมาตลอด กลับต้องมาเสียหน้าให้ผู้หญิงเป็ครั้งแรก เขาหรี่ดวงตาจิ้งจอกลง แววตาแฝงไปด้วยอันตราย
ดีมาก... ยัยผู้หญิงที่ชื่อชิงหลี่ ฉันจะจำเธอไว้
[ ฮ่าๆๆๆ ยัยหนูบ้านนอกเรายังปากจัดฆ่าคนตายได้เหมือนเดิม ]
[ อย่าพูดงั้นสิ บางทีหมายเลข 14 อาจจะปากเหม็นจริงๆ ก็ได้นะ ยัยหนูเราน่ะทั้งสวยทั้งใจบุญ อุตส่าห์เตือนเขาด้วยความหวังดี ]
[ ใช่ๆ วันนี้ก็เป็อีกวันที่ยัยหนูสร้างกุศลจนไลฟ์สั่นะเื ]
[ ยัยหนูจิตใจดีเกินไป ยอมเสี่ยงผิดใจกับคนอื่นเพื่อชี้จุดบกพร่องของโรค สมกับเป็เ้าของโรงพยาบาลจริงๆ ห่วงใยคนไข้สุดๆ ]
ชิงหลี่เหลือบมองคอมเมนต์ในไลฟ์แล้วแอบกรอกตาในใจ พี่ๆ คะ... เล่นใหญ่เกินไปแล้วนะ
ทันใดนั้น บนกำแพงสีขาวก็เริ่มมีเืสีแดงสดซึมออกมา เรียกความสนใจจากทุกคนทันที
ภารกิจ... กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
เืเ่าั้ราวกับมีชีวิต มันรวมตัวกันเป็ข้อความที่น่าขนพองสยองเกล้า ผู้เล่นทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดและกังวลถึงชะตากรรมของตน
แสงไฟที่พร่ามัว ดวงตาคู่นั้นของเธอช่างมีเสน่ห์เหลือล้น จนผมอยากจะจมดิ่งอยู่ในความอ่อนโยนของเธอตลอดกาล...
คลอเคลียข้างหู ผมััได้ถึงลมหายใจอันอบอุ่นและริมฝีปากที่นุ่มนวล...
โอ้พระเ้า เพื่อเธอแล้ว ผมยอมสละได้ทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตของตัวเอง...
ผิวพรรณที่เรียบเนียนละเอียดอ่อน ใบหน้าที่หยาดเยิ้มพันประการ น้ำเสียงที่อ่อนหวานถึงกระดูก และเรือนร่างที่โค้งเว้าได้รูป...
ผมถูกเธอโอบรัดไว้อย่างแแ่ จะไม่พรากจากกันไปชั่วชีวิต...
ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีนะ
เมื่อข้อความเืสิ้นสุดลง เืจำนวนมหาศาลก็ย้อมกำแพงจนแดงฉาน วินาทีถัดมา ทุกคนก็มาปรากฏตัวอยู่ที่หน้าอาคารเก่าแก่หลังหนึ่ง
ชิงหลี่เงยหน้ามองอาคารตรงหน้า ผนังภายนอกแตกร้าว สีขาวลอกร่อนจนเห็นเนื้อปูนสีเทา ที่ยอดตึกมีป้ายไฟ LED นีออนที่สายไฟขาดๆ หายๆ จากเดิมที่ควรจะเป็คำว่า โรงแรมเกาะทองตอนนี้มันกลับกลายเป็คำว่า “โรงแรมกินคน”
หน้าประตูโรงแรมมีสระน้ำร้างที่เต็มไปด้วยโคลนแห้งกรัง มีซากปลาคาร์ปตากแห้งหงายท้องพุงป่อง ดวงตาโปนออกมาเหมือนตายตาไม่หลับ รอบข้างเงียบสงัดและรกร้าง แม้แสงแดดจะส่องสว่าง แต่โรงแรมแห่งนี้กลับให้กลิ่นอายที่เย็นะเืและพิลึกพิลั่น
“ตื้ด ตื้ด ตื้ด—”
นาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์ที่ข้อมือสั่น ชิงหลี่ยกขึ้นมาดูภารกิจครั้งนี้
ชื่อเกม: โรงแรมกินคน
สถานที่: โรงแรมเกาะทอง
ระดับความอันตราย: 4 ดาว
ภารกิจ: ให้ผู้เล่นเข้าพักในโรงแรมเป็เวลา 3 คืน
คำใบ้ 1: ที่นี่เป็โรงแรมธีมรัก โรงแรมจะรับเฉพาะแขกที่เข้าพักเป็คู่ชาย-หญิงเท่านั้น พักคนเดียวไม่ได้นะ
คำใบ้ 2: [เข้ารหัส - ใช้คะแนนความนิยม 50,000 เพื่อปลดล็อก]
คำใบ้ 3: [เข้ารหัส - ใช้คะแนนความนิยม 100,000 เพื่อปลดล็อก]
“โรงแรมกินคน” ชื่อภารกิจครั้งนี้ทำเอาหลายคนเสียวสันหลังวาบ
“พี่เวินอี้เก่งจริงๆ ค่ะ เป็อย่างที่คุณเดาไว้เลย ภารกิจนี้ต้องจับคู่ชายหญิงจริงๆ ด้วย”
หวงลี่น่าขยับเข้าไปใกล้เวินอี้ เธอมีหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่ดูฉ่ำน้ำเหมือนตาน้ำพุ ชวนให้ผู้ชายรู้สึกอยากปกป้อง
“แต่พวกเรามีกัน 7 คน แล้วคนที่เกินมาจะทำยังไงล่ะ?” หวังถิงถิงเอ่ยขึ้น พลางปรายตาไปมองทางชิงหลี่
เพราะในห้องสีขาวพวกเขาแบ่งทีมกันเสร็จแล้ว และชิงหลี่ที่เพิ่งโผล่มาทีหลังจึงกลายเป็ส่วนเกินที่ไม่มีใคร้า
เฉินต้าเหล่ยถอยหลังหนีไปก้าวหนึ่ง เขายอมตายในเกมดีกว่าต้องจับคู่กับยัยปีศาจจอมรุนแรงคนนี้
หม่าเยว่หนุ่มหัวสีรุ้งมองชิงหลี่อย่างลังเลใจ การได้นอนโรงแรมกับผู้เล่นหญิงนี่มันเหมือนระบบแจกโบนัสชัดๆ เขาไม่ได้อยากเปิดห้องนอนกับโจวย่าที่หน้าตาธรรมดาๆ คนนั้นเลย เมื่อเทียบกันแล้ว ยัยเด็กสาวหน้าซื่อในชุดนอนคนนี้ดู "น่าหม่ำ" กว่าเยอะ
โจวย่าสังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของหม่าเยว่ ก็เริ่มรู้สึกไม่ดี ถ้าหม่าเยว่ไปจับคู่กับชิงหลี่ แล้วเธอจะทำยังไง? การฝ่าฝืนกฎของไลฟ์สดหมายถึงความล้มเหลว และความตาย... เธอไม่อยากตาย
“ชิงหลี่ พวกเราจับคู่กันไว้ล่วงหน้าแล้ว เธอมาสายเกินไป ดูท่าเธอคงต้องหาทางเข้าพักคนเดียวแล้วล่ะ” โจวย่ารีบชิงพูดตัดหน้า ไม่เปิดโอกาสให้หม่าเยว่ได้อ้าปาก
“ที่จับคู่กันก่อนหน้านี้เพราะไม่รู้ว่าจะมีผู้เล่นคนที่ 7 ผมว่าเราสามารถเลือกกันใหม่ได้นะ” ทันใดนั้น เวินอี้ก็พูดแทรกขึ้นมา
ชายหนุ่มหรี่ตาลงเหมือนจิ้งจอกเ้าเล่ห์ เขามองสำรวจชิงหลี่อย่างจาบจ้วง แววตาแฝงไปด้วยความรู้สึกอยากเอาชนะและครอบงำ
ราวกับจะเตือนเธอว่า: ชะตากรรมของเธออยู่ในมือฉันแล้ว ถ้าฉลาดพอก็ทำตัวว่าง่ายซะ อย่าหาเื่ใส่ตัวเลย
