แสงแดดอุ่นส่องลงมาบนเรือนเล็ก เสียงนกร้องประสานกับกลิ่นสมุนไพรอบอวลในอากาศ รูริ กำลังนั่งบดใบไม้แห้งลงในครกหิน จังหวะมือสม่ำเสมอ ดวงตาจดจ่ออยู่กับตำราสูตรยาที่เปิดกางอยู่บนโต๊ะ

ประตูบ้านถูกเคาะเบา ๆ ก่อนจะเปิดออกโดยไม่รอคำเชื้อเชิญมากนัก นิค ก้าวเข้ามา ใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อน ๆ ที่ดูเหมือนธรรมดา แต่แฝงเจตนาเ๽้าเล่ห์อย่างแ๲๤เ๲ี๾๲

“ยังทำงานแต่เช้าเลยนะ รูริจัง” 

เขาเอ่ยพลางโน้มตัวเล็กน้อย มองโต๊ะที่เต็มไปด้วยขวดน้ำยาและสมุนไพรตากแห้ง

รูริสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ เพื่อตอบ 

“ค่ะ…” 

เสียงเบาจนแทบกลืนไปกับบรรยากาศ เธอก้มหน้ากลับไปที่งานทันที

นิคหัวเราะเบา ๆ เดินเข้ามาใกล้โดยรักษาระยะ ไม่แตะต้อง แต่เอียงตัวมองผงสมุนไพรที่เธอบดอยู่ 

“กลิ่นหอมใช้ได้เลย แต่ถ้าเพิ่มรากเฟินธาตุไฟอีกสักนิด จะช่วยเร่งประสิทธิภาพได้มากขึ้นนะ”

คำพูดนั้นไม่ใช่แค่คำชม แต่เป็๲การแสดงความรู้ที่ทำให้ดูน่าเชื่อถือไปในตัว

รูริหยุดชั่วครู่ ยกสายตามองเขาอย่างลังเล ก่อนพยักหน้าน้อย ๆ เป็๲การยอมรับ เธอไม่ได้เอ่ยปฏิเสธ แต่ใบหน้าแฝงความเกร็งเล็ก ๆ ราวกับไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไร

ลุค ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล สายตาจับจ้องทั้งคู่ ความกังวลพุ่งพล่านในใจ เขามองเห็นชัดว่าทุกคำพูด ทุกรอยยิ้มของนิค ล้วนแฝงการจีบที่แ๲๤เ๲ี๾๲เกินไป

แต่เขากลับทำได้เพียงเม้มปากแน่น เพราะถ้าพูดขัดขึ้นมาตรง ๆ อาจกลายเป็๲การลบหลู่ผู้กล้า

นิคไม่หยุดแค่นั้น เขามองไปรอบ ๆ บ้าน สายตาเหมือนกำลังประเมิน แต่ทุกครั้งที่หันกลับมา เขาจะหยุดที่ใบหน้าของรูริเสมอ

“บ้านอบอุ่นดีนะ… คงเพราะมีเ๽้าคอยดูแลนี่แหละ” 

เสียงนุ่ม แต่มีแววเ๽้าเสน่ห์แฝงอยู่

รูริสะดุ้งเล็กน้อย แก้มขึ้นสีแดงบาง ๆ ก่อนจะรีบก้มหน้าลงบดสมุนไพรต่อ

 “ขอบคุณค่ะ…”

นิคยิ้มมุมปาก เห็นชัดว่าเขาพอใจกับปฏิกิริยานั้น แม้รูริจะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่แค่การที่เธอไม่ปฏิเสธ ก็เพียงพอสำหรับเขา

ลุคยิ่งเห็นก็ยิ่งใจสั่น เขารู้ว่ารูริกำลังพยายามรักษามารยาท แต่สายตาของนิค…มันไม่ใช่สายตาที่ควรจ้องน้องสาวของเขาเลย

เวลาผ่านไปสักพัก นิคลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันมามองรูริอีกครั้ง

“วันนี้ข้ารบกวนมากแล้ว ไว้วันหลังจะมาช่วยเ๽้าปรุงยาบ้างนะ”

 เขายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ดวงตาวูบวาบ

รูริชะงัก เธอไม่กล้าปฏิเสธตรง ๆ ได้แต่ก้มหน้ารับเบา ๆ

 “ค่ะ…”

และนั่นเพียงพอที่จะทำให้หัวใจของผู้กล้าหนุ่มเต้นแรงด้วยความพึงพอใจ

นิคเดินออกไปจากบ้าน ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศเงียบกดดันในห้อง

ลุคหันไปมองรูริทันที 

“รูริ… เธอคงรู้ใช่ไหม ว่าเขา…หมายความว่ายังไง” 

น้ำเสียงเขาสั่นเล็กน้อย

รูริก้มหน้าลง มือเล็กกำชายกระโปรงแน่น 

“รูริรู้ค่ะพี่… แต่เขาเป็๲ผู้กล้า…”

คำตอบนั้นเหมือนมีดกรีดลงกลางอกลุค เขารู้ดี ไม่ว่าเขาจะพยายามห้ามแค่ไหน สุดท้ายแล้วอำนาจของผู้กล้าก็มีน้ำหนักกว่าคำพูดของคนธรรมดาอย่างเขา