‘เจ๊อ้อย’ สาวใหญ่ผิวขาวรูปร่างอวบอัดผู้เป็เ้ารองร้านอาหาร รีบเดินออกมาทักทายผู้มาเยือน
เมื่อเห็นว่าลูกค้าคนนี้คือเสี่ยพจน์ผู้กว้างขวางและเป็ที่ยำเกรงเพราะเล่นการเมืองท้องถิ่นมานานจนกลายเป็ผู้มีอิทธิพลในย่านนี้
“นั่งก่อนค่ะเสี่ย… วันนี้เหล้าหรือเบียร์ดีจ๊ะ”
เจ๊อ้อยถาม
“เห็นนักร้องบนเวทีแล้วผมไม่อยากกินทั้งเหล้าทั้งเบียร์… แต่อยากกินนมจากเต้า… ”
ขณะกล่าว…
สายตาของเสี่ยพจน์จับจ้องมองขึ้นไปบนเวที ตอนนั้นเดือนวาดกำลังร้องเพลงอยู่พอดี เสื้อเกาะอกอวดร่องเต้ามหึมาและหัวไหล่กลมกลึง ผิวเนียนขาวออร่าสะดุดตาและทรวงอกใหญ่มหึมาทำเอาเสี่ยพจน์จ้องมองตาไม่กะพริบ
“อุ๊ย… มาถึงก็หื่นเลยนะคะเสี่ย ถ้าอยากกินนมเดี๋ยวเจ๊เรียกเด็กมาให้ดีไหมคะ… ”
แม้ฉากหน้าคือเ้าของร้านอาหาร แต่เื้ัของเจ๊อ้อยมีอีกบทบาทคือ ‘แม่เล้า’ ที่คอยหาเด็กสาวส่งสังเวยกามให้กับบรรดาเสี่ยเงินหนาทั้งหลาย
“ไม่ต้อง… ผมชอบคนนี้… ”
เสี่ยพจน์ส่ายหน้า ตายังจ้องมองเดือนวาด นาทีนี้เขามองไม่เห็นว่าจะมีผู้หญิงคนไหนน่ากินเท่าหล่อน
“วันนี้เดือนวาดมาทำงานวันสุดท้ายแล้วค่ะ”
เจ๊อ้อยกล่าว
“อ้าว… จะไปไหนรึ… ”
หัวคิ้วของเสี่ยพจน์ชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย
“เดือนวาดลาออกแล้วค่ะเสี่ย… เห็นว่าจะไปอยู่ต่างจังหวัด… ”
เจ๊อ้อยกล่าวไปตามที่รู้
“น่าเสียดายจัง… ”
เสี่ยพจน์ใเล็กน้อยกับเื่ที่ได้รู้ จากนั้นก็หันไปกระซิบกระซาบกับเจ๊อ้อย
ในเวลาต่อมา
เสียงเพลงท่อนสุดท้ายที่เดือนวาดกำลังร้องจบลงพร้อมกับเสียงปรบมือดังเกรียวกราวไปทั้งร้านอาหาร เจ๊อ้อยที่รอจังหวะ รีบเดินอ้อมมาทางด้านหลังเวทีแล้วะโเรียก
“เดือน… ”
เจ๊อ้อยเรียกชื่อเดือนวาดว่า ‘เดือน’ จนติดปาก
“มีอะไรคะเจ๊… ”
เดือนวาดลงเวทีเดินตรงมาหาเ้าของร้าน
“เสี่ยพจน์ขอเชิญนั่งดริ้งค์สักครู่… ดื่มสักแก้วสองแก้วก่อนกลับคงไม่เป็ไร… ”
เจ๊อ้อยบอกธุระที่ทำให้ต้องเดินมาด้วยตัวเอง
“เสี่ยพจน์… อ๋อ… ได้ค่ะ… ”
