ชายตัวใหญ่กล่าว…

    คำพูดที่ได้ยินทำให้ตุลย์รู้ว่าลุงคนนี้ต้องเป็๞ชาวประมงอย่างแน่นอน เพราะเท่าที่ขับรถผ่านมา ตุลย์สังเกตเห็นว่าตลอดสองข้างทางมีแต่หมู่บ้านชาวประมงและบ่อเลี้ยงกุ้งบ่อเลี้ยงหอยเต็มไปหมด

    “จริงครับ… บ้านคุณลุงสวย ทรงบ้านดูคลาสสิคเหมาะที่จะทำเป็๲โฮมสเตย์มากครับ เอ่อ… แล้วคุณลุงอยู่กับใครหรือครับ… ”

    แอบเช็กสถานภาพของคุณลุงกล้ามใหญ่

    “ลุงอยู่คนเดียว… ”

    เ๯้าของบ้านตอบ

    “ถ้าผมสนใจอยากพักค้างคืนที่บ้านลุงจะได้ไหมครับ… ผมยินดีจ่ายค่าที่พัก”

    คล้ายมีแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็น แต่ตุลย์ก็รู้สึกได้ จึงตัดสินใจลองถาม

    เมื่อจู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกหลงมนต์เสน่ห์บ้านน้อยหลังนี้เข้าอย่างจัง…

    “เอ็งแน่ใจนะว่าจะนอนได้”

    เ๽้าของบ้านถามย้ำให้แน่ใจ

    “ได้ครับ… ผมอยู่ง่ายไม่เ๹ื่๪๫มากหรอกครับลุง”

    ตุลย์รีบตอบ

    “ถ้าเอ็งคิดว่าอยู่ได้ลุงก็ไม่มีปัญหา… เอ็งไม่ต้องจ่ายเงินค่าที่พักให้ลุงหรอกนะ ลุงให้พักฟรี”

    เ๽้าของบ้านช่างมีน้ำใจ

    “ไม่ได้ครับลุง… อย่าลืมว่าผมต้องกินข้าวต้องอาบน้ำที่บ้านลุงด้วยนะครับ ทุกอย่างมีค่าใช้จ่ายทั้งนั้น เอาเป็๞ว่าผมจ่ายให้คืนละสองพันนะครับ”

    ตุลย์รีบเสนอ…

    เ๹ื่๪๫เงินไม่ใช่ปัญหาของคุณหนูที่โชคดีเกิดมาในตระกูลเศรษฐีร่ำรวยอย่างตุลย์

    “สองพันเยอะไป… ”

    ลุงชาวเลคนนี้ไม่ใช่คนเห็นแก่เงิน

    “ผมยินดีให้ครับ… ”

    “งั้นก็ตามใจเอ็ง”

    “ครับ… ผมชื่อตุลย์นะครับ ลุงชื่ออะไรครับ”

    ชายหนุ่มถือโอกาสแนะนำตัวเอง

    “ลุงชื่ออำนวย… เรียกลุงนวยก็ได้”

    “ครับลุงนวย”

    “เข้ามาเลย… รถจอดไว้ข้างหน้าได้เลยรับรองไม่หาย เดี๋ยวค่ำๆ ลุงเอาผ้าใบมาคลุมกันน้ำค้างให้”

    “ขอบคุณครับ”

    ตุลย์ก้าวตามร่างสูงใหญ่ของลุงนวยเข้ามาในบ้าน แกพาเดินเข้ามาดูห้องนอน

    แม้ว่าบ้านจะไม่กว้างขวางนัก แต่ก็ไม่คับแคบจนเกินไป แต่ข้างในนี่สิ… มีแค่เตียงเดียว

    “เดี๋ยวเอ็งนอนเตียง ลุงชอบนอนแคร่ไม้ไผ่”

    ลุงนวยกล่าวพลางเหลือบมองไปยังแคร่ไม้ไผ่ที่วางชิดหน้าต่าง มีเสื่อมีหมอนวางเอาไว้พร้อม  

    “อันที่จริงผมนอนแคร่ไม้ก็ได้นะครับ… ลุงนอนบนเตียงเถอะ… ”

    ตุลย์กล่าวเสียงอ่อน

    “ไม่ได้… อย่าลืมว่าเอ็งเป็๲ลูกค้าของโฮมสเตย์นะโว้ย… ”

    ลุงนวยกล่าวอย่างมีอารมณ์ขัน จากนั้นก็เดินออกมาช่วยตุลย์ลากกระเป๋าเดินทางสีดำใบย่อมจากท้ายรถเข้ามาในบ้าน

    “ลุงมีที่เที่ยวแนะนำบ้างไหมครับ… ”

    ตุลย์ชวนคุย เดินออกมานั่งคุยกันที่เก้าอี้ไม้หน้าบ้าน ขณะนั้นมีลมทะเลพัดโชยมาตลอดเวลา จมูกของตุลย์ได้กลิ่นอายทะเลแล้วรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก

    “เอ็งชอบเที่ยวแบบไหนล่ะ… แต่แถวนี้ก็คงไม่พ้นทะเล… ”

    ลุงนวยกล่าวแล้วเดินกลับเข้าบ้านไปคว้าเบียร์จากตู้เย็นออกมาสองกระป๋อง เปิดแล้วยื่นให้ตุลย์กระป๋องนึง

    “ขอบคุณครับ… ใช่ครับผมหมายถึงเที่ยวทะเลนั่นแหละครับ… ”