บทที่ 49 เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน“เอาล่ะ” เสียงใสๆ ของไป๋อวี้เจียวดังกังวานก้อง แม้จะไม่ได้ตะโกน แต่ทุกคำพูดกลับฟังชัดราวกับดังกังวานอยู่ในโสตประสาทของผู้ฟัง“ข้าขอเล่าเรื่องราวทั้งหมดในยามนี้ เมื่อครู่ทุกคนได้เอ่ยคำสัตย์สาบานและดื่มน้ำสัตยาบันร่วมกันแ...