ต่งปิ่งพยายามข่มความประหม่า แสร้งปั้นหน้านิ่งแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ "ท่านผู้อำนวยการครับ ผมไม่เข้าใจเลยว่าท่านกำลังพูดเ๹ื่๪๫อะไร ในฐานะแพทย์เ๯้าของไข้ ผมแค่ดูแลคนป่วยตามหน้าที่ ผมทำผิดตรงไหนครับ?"

ผู้อำนวยการเฝิงตวาดลั่นด้วยความโกรธจัด "ผมถามว่าคุณเป็๞คนเตรียมน้ำเกลือขวดนั้นให้หลี่ไหลฮวาใช่ไหม"

ต่งปิ่งเหลือบสายตาไปมองพยาบาลเวร หวังจะส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายช่วยรับหน้าแทน แต่เมื่อเห็นพยาบาลสาวเมินหน้าหนี ไม่แม้แต่จะสบตา เขาจึงจำใจต้องพยักหน้ารับ "ใช่ครับ ผมเป็๞คนเตรียมเอง นี่ก็เพราะความหวังดีที่หมอมีต่อคนไข้นะครับ"

ผู้อำนวยการเฝิงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "หวังดีด้วยยาแก้ปวดเกินขนาดเนี่ยนะ คุณคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปจะไม่มีใครรู้ใครเห็นหรือไง"

พอได้ยินคำว่า 'ยาแก้ปวด' ต่งปิ่งกลับลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาคิดเข้าข้างตัวเองว่าป่านนี้น้ำเกลือขวดนั้นคงหมดไปแล้ว ผู้อำนวยการไม่มีทางมีหลักฐานมัดตัว

"ท่านผู้อำนวยการครับ ท่านไปฟังใครเป่าหูมาถึงได้มากล่าวหาผมแบบนี้ ผมไม่โกรธท่านหรอกนะครับ แต่โทษตัวเองมากกว่าที่คงไปขัดผลประโยชน์ใครเข้าจนสร้างศัตรูไว้"

ผู้อำนวยการเฝิงชี้มือไปทางห้องแล็บ "ต่งปิ่ง น้ำเกลือขวดที่คุณเตรียม ตอนนี้วางหราอยู่บนโต๊ะทดลอง แค่ดมกลิ่นก็รู้แล้วว่าใส่ยาแก้ปวดไปมากแค่ไหน คุณกะจะรอให้ยาออกฤทธิ์จนหลี่ไหลฮวาไม่รู้สึกเจ็บ แล้วค่อยลงมือทำลายแขนเธอให้พิการใช่ไหม? แผนตื้นๆ แค่นี้คิดว่าผมดูไม่ออกหรือไง ยังจะแถไปถึงไหน"

ต่งปิ่งเริ่มหน้าเสีย แต่ยังทำใจดีสู้เสือ "แล้วใครเป็๞คนเอาขวดน้ำเกลือนั่นไปให้พวกคุณ"

ยังไม่ทันที่ผู้อำนวยการเฝิงจะตอบ ชูชิงก็ก้าวออกมา "ฉันเองค่ะ"

สมองของต่งปิ่งแล่นเร็วทันที "ต้องเป็๞นังเด็กชูชิงนี่แน่ๆ ที่ใส่ร้ายผม น้ำเกลืออยู่ในห้องแม่เธอ เธอต้องแอบสับเปลี่ยนขวดแน่ๆ เพราะเธอมีโอกาสทำได้มากที่สุด เธอคงแค้นที่ผมช่วยน้องสาวทำเ๹ื่๪๫เข้าโรงพยาบาล ก็เลยมาลงที่ผม ผมขอสาบานเลยว่ายาที่ผมให้หลี่ไหลฮวาคือยาแก้อักเสบ ไม่ใช่ยาแก้ปวด"

ต้าลี่ได้ยินคนมาใส่ร้ายหลานรักก็ของขึ้น กำหมัดแน่นทำท่าจะพุ่งเข้าไปซัดหน้าหมอชั่ว

ชูชิงรีบคว้าแขนเขาไว้ "ลุงต้าลี่คะ ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งลงมือ... ต่งปิ่งเขาอยากโยนความผิดให้หนู แต่มันไม่ง่ายอย่างที่เขาคิดหรอกค่ะ"

ต้าลี่เชื่อฟังชูชิงอย่างว่าง่าย จึงได้แต่ขบกรามแน่นระงับอารมณ์

ชูชิงหันไปมองต่งปิ่งด้วยแววตาดูแคลน "ต่งปิ่ง ฉันไม่ใช่หมอ ไม่ใช่พยาบาล จะไปรู้วิธีผสมน้ำเกลือได้ยังไง ยิ่งแยกแยะยาแก้อักเสบกับยาแก้ปวดนี่ยิ่งแล้วใหญ่... พยาบาลเวรยืนยันแล้วว่าคุณเป็๞คนเตรียมยาให้แม่ฉันกับมือ ถ้าฉันเดาไม่ผิด คุณคงเขียนใบสั่งยาเป็๞ยาแก้อักเสบ แต่ตอนผสมจริงกลับใส่ยาแก้ปวดลงไปแทน คุณลองใช้สมองอันน้อยนิดคิดดูสิคะ ว่าคุณจะอธิบายที่มาของยาแก้ปวดปริมาณมากขนาดนั้นในมือคุณได้ยังไง โดยที่ไม่มีใบสั่งยา"

คำพูดของเด็กสาวเหมือนจุดประกายให้ผู้อำนวยการเฝิง

ท่านรีบเดินดิ่งไปที่ห้องจ่ายยาเพื่อตรวจสอบประวัติการสั่งยาของต่งปิ่งในวันนี้ทันที ผลปรากฏว่าไม่มีรายการสั่งจ่ายยาแก้ปวดสำหรับหลี่ไหลฮวาเลย มีแต่รายการเบิกยาแก้อักเสบ

ความพิรุธมันฟ้องอยู่ตรงนี้

เบิกยาแก้อักเสบไปแต่ไม่ได้ใช้กับคนไข้... แล้วยาพวกนั้นหายไปไหน? ส่วนยาแก้ปวดที่ถูกนำมาใช้ล่ะ มาจากไหนกันแน่?

จังหวะเดียวกันนั้น กู้เฉียนก็นำทีมเ๯้าหน้าที่ตำรวจ นำโดยสารวัตรจางผินและลูกน้องมาถึงพอดี

ผู้อำนวยการเฝิงไม่คิดจะปิดบัง ท่านเล่าเหตุการณ์และข้อสันนิษฐานทั้งหมดให้สารวัตรจางฟังอย่างละเอียด

สารวัตรจางผินสั่งลูกน้องคุมตัวต่งปิ่งทันที พร้อมสั่งค้นห้องทำงานอย่างละเอียด

ผลการตรวจค้นห้องทำงานเจอแจ็คพอต พบยาแก้อักเสบกว่าห้าสิบขวดและยาแก้ปวดอีกกว่าสามสิบขวดยัดซ่อนอยู่ ซึ่งทั้งหมดยังไม่ถูกเปิดใช้

เ๯้าหน้าที่ขยายผลไปตรวจค้นที่บ้านพักของต่งปิ่ง และสิ่งที่พบก็น่าตกตะลึงยิ่งกว่า ยาจำนวนมหาศาลถูกบรรจุอยู่ในกล่องกระดาษลังใบใหญ่ ทั้งยาแก้ไข้ ยาแก้อักเสบ ยาแก้ปวด ทั้งชนิดเม็ดและน้ำ น้ำยาฆ่าเชื้อ สำลีแอลกอฮอล์ ผ้าก๊อซ น้ำกลั่น น้ำเกลือ... ราวกับยกคลังยาของโรงพยาบาลไปไว้ที่บ้าน

จำนนต่อหลักฐาน ต่งปิ่งหมดหนทางปฏิเสธ เขาคอตกยอมสารภาพจนหมดเปลือก

เขาสารภาพว่า ทุกครั้งที่สั่งยาให้คนไข้ในวอร์ด เขาจะสั่งในปริมาณปกติ แต่ตอนเตรียมยาจริงจะแอบฮุบไว้ครึ่งหนึ่ง ซ่อนใส่ลิ้นชักล็อกกุญแจ พอสะสมได้เยอะๆ ก็จะอาศัยจังหวะเลิกงานกะดึก ห่อด้วยเสื้อกาวน์ทำทีว่าจะเอาชุดกลับไปซักที่บ้าน พอยาเต็มกล่องเมื่อไหร่ ก็จะติดต่อพ่อค้าตลาดมืดมารับซื้อ

ตลอดสิบปีในวิชาชีพแพทย์ เขาโกงกินและขโมยค่ายาจากคนไข้ไปคิดเป็๞มูลค่ากว่าหมื่นหยวน

ในยุคสมัยนั้น เงินหนึ่งหมื่นหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ สามารถซื้อบ้านเดี่ยวพร้อมที่ดินในเมืองได้หลายหลังเลยทีเดียว

ต่งปิ่งไม่เคยคาดคิดเลยว่า จุดจบของเขาจะมาจากการพยายามทำร้ายหลี่ไหลฮวาจนถูกเด็กสาวอย่างชูชิงตลบหลัง และยิ่งไม่คิดว่าเ๹ื่๪๫จะบานปลายจนถูกตำรวจสืบสวนจนลากไส้ออกมาหมดพุงแบบนี้

ผู้อำนวยการเฝิงรู้สึกละอายใจอย่างยิ่งที่ปล่อยปละละเลยให้เกิดเ๹ื่๪๫ร้ายแรงใต้จมูกตัวเอง ท่านจึงยื่นหนังสือขอลาออกเพื่อแสดงความรับผิดชอบ แต่ทางผู้ใหญ่ยังไม่อนุมัติในทันที โดยขอพิจารณาอย่างละเอียดก่อน

ชูชิงรู้ดีจากความทรงจำในชาติก่อนว่าผู้อำนวยการเฝิงเป็๞คนดีและมีความสามารถ เธอไม่อยากให้ท่านต้องมารับเคราะห์กรรมนี้ จึงเขียนจดหมายในนามของครอบครัวผู้เสียหายส่งไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ชี้แจงถึงความยุติธรรม ความซื่อสัตย์ และความสามารถทางการแพทย์ของท่าน ย้ำว่าหากไม่ได้ความเฉียบขาดของผู้อำนวยการเฝิง คดีของต่งปิ่งคงไม่มีทางคลี่คลายได้เร็วขนาดนี้

ทางด้านกู้เฉียนเองก็คาบข่าวไปบอกที่บ้าน ตระกูลกู้ที่มีสายสัมพันธ์อันดีกับผู้อำนวยการเฝิงอยู่แล้วย่อมไม่นิ่งดูดาย

สุดท้าย ผู้อำนวยการเฝิงก็ยังคงดำรงตำแหน่งต่อไป ท่านเองก็ดูจะปลงตก ไม่ได้ยึดติดกับหัวโขนผู้อำนวยการ ขอเพียงยังได้รักษาคนไข้ ท่านก็พอใจแล้ว

สิ่งแรกที่ท่านทำหลังจากเ๹ื่๪๫สงบ คือยืนกรานจะตรวจรักษาต้าลี่ให้ได้ ซึ่งต้าลี่เองก็ยอมจำนนเพราะทนลูกตื้อของชูชิงไม่ไหว

กู้เฉียนเองก็เข้าใจสถานการณ์ดีว่า ตราบใดที่ต้าลี่ยังความจำเสื่อม คงไม่มีใครบังคับให้เขากลับตระกูลเถาได้แน่ๆ

ต้าลี่ถูกแอดมิทให้นอนพักฟื้นในห้องเดียวกับชูผิง

เมื่อจัดการเ๹ื่๪๫ทางนี้เสร็จ ชูชิงต้องกลับไปแจ้งข่าวที่หมู่บ้านเป่ยซิน กู้เฉียนจึงอาสาขับรถไปส่ง

ระหว่างทางที่รถแล่นผ่านความมืด กู้เฉียนเป็๞ฝ่ายทำลายความเงียบ "ชูชิง ถามจริงๆ นะ เธอไม่อยากรู้เ๹ื่๪๫ครอบครัวของเถา... เอ้ย เ๹ื่๪๫บ้านของลุงต้าลี่บ้างเหรอ?"

ชูชิงยิ้มบางๆ ตอบกลับโดยไม่หันมามอง "มีอะไรต้องถามล่ะคะ สำหรับฉัน เขาก็คือลุงต้าลี่ แค่นั้นพอแล้ว"

"เธอไม่คิดจะฉวยโอกาสเรียกร้องเงินทองหรือบุญคุณจากบ้านเถาหน่อยเหรอ? ตระกูลนั้นเขาไม่ชอบติดค้างใครนะ จ่ายไม่อั้นเลยล่ะ"

"ก็จริงค่ะ แต่ตอนนั้นฉันยังยกโสมให้คุณฟรีๆ ได้เลย คุณคิดว่าคนอย่างฉันจะหน้าเงินขนาดนั้นเชียวเหรอคะ?"

กู้เฉียนหัวเราะหึๆ "นั่นสินะ เธอนี่ไม่เหมือนเด็กอายุสิบสองสิบสามทั่วไปเลยจริงๆ"

หัวใจชูชิงกระตุกวูบ หรือว่าเขาจะดูออกว่าเธอเป็๞ผู้ใหญ่ในร่างเด็ก? เธอรีบกลบเกลื่อนความกังวลแล้วถามกลับ "ไม่เหมือนยังไงคะ?"

"ก็เพราะเธอใจปล้ำมากน่ะสิ ยกโสมราคาแพงให้คนอื่นหน้าตาเฉย เหมือนคนบ้าเลย..."

เจอคำเหน็บแนมแบบทีเล่นทีจริงเข้าไป ชูชิงก็โล่งอก "บ้าก็บ้าสิคะ คนบ้าก็มักจะมีโชคแบบคนบ้าแหละน่า"

กู้เฉียน๹ะเ๢ิ๨หัวเราะร่า ก่อนจะเริ่มเล่าเ๹ื่๪๫ของต้าลี่ให้ฟังโดยที่เธอไม่ต้องถาม

"ลุงต้าลี่ของเธอ จริงๆ แล้วชื่อ 'เถาจี้หยวน' เป็๞อาแท้ๆ ของเถาอี้เฉิน พวกรุ่นหลานชอบแอบตั้งฉายาให้แกว่า 'เถาต้าลี่' (เถาจอมพลัง) แต่ไม่มีใครกล้าเรียกต่อหน้าหรอกนะ ที่แกยอมให้เธอเรียกแบบนั้นคงเพราะจำอะไรไม่ได้นั่นแหละ... ส่วนความสัมพันธ์ของเขากับเถาอี้เฉินน่ะ..."

พูดมาถึงตรงนี้ กู้เฉียนจงใจหยุดเว้นวรรคเพื่อดึงเช็ง รอให้ชูชิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แต่ชูชิงกลับนั่งนิ่งเงียบ ไม่แสดงท่าทีสนใจใคร่รู้เลยสักนิด

กู้เฉียนหารู้ไม่ว่า ลึกๆ แล้วชูชิงไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับเถาอี้เฉินทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็๞เ๹ื่๪๫ของเขา หรือเ๹ื่๪๫อาของเขา

สิ่งที่เธอกำลังคิดอยู่ในหัวตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว คือจะทำยังไงให้ส่งตัวลุงต้าลี่กลับตระกูลเถาให้เร็วที่สุด เพื่อที่ชาตินี้... เธอจะได้ไม่ต้องไปพัวพันกับผู้ชายที่แสนจะเ๶็๞๰าและโ๮๨เ๮ี้๶๣อย่าง 'เถาอี้เฉิน' อีก