เสียงของเฉิงอู๋อ๋องหนักแน่นและคงความจริงจังที่ดังก้องอยู่ในห้องอันเงียบสงัดเว่ยจิน เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเฉิงอู๋อ๋อง ในแววตาของเขามีทั้งความเศร้า ความโกรธแค้นและความเจ็บปวด แต่นั่นยังมีความรู้สึกซาบซึ้งและมุ่งมั่นรวมอยู่ด้วย"ข้า...ข้า...