73
เหยาเหยายกเลิกการใช้พลังิญญาทั้งหมดก่อนจะเก็บดาบของตนเอง
“จบแล้วสินะ”
[ยินดีด้วย ระดับของท่านเพิ่มขึ้น ระดับของท่านอยู่ที่ระดับ 10]
[ยินดีด้วย ค่าพลังโจมตีของท่านเพิ่มขึ้น + 10]
[ยินดีด้วย ค่าพลังป้องกันของท่านเพิ่มขึ้น + 10]
[ยินดีด้วย ค่าพลังความเร็วของท่านเพิ่มขึ้น + 10]
[ยินดีด้วย ค่าพลังิญญาของท่านเพิ่มขึ้น + 10]
วัวแดงคลั่งนอนแน่นิ่ง เปลวไฟตามร่างกายของมันดับลงหลังจากที่มันสิ้นลมหายใจในที่สุด พวกนักผจญภัยที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดต่างก็พากันใไม่คิดว่าหญิงสาวร่างบางจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
“ข้าขอโทษพวกท่านด้วยเ้าค่ะ ขอโทษที่ข้ากำจัดวัวแดงคลั่ง”
เหยาเหยารู้ดีว่าการกำจัดสัตว์อสูรที่นักผจญภัยคนอื่นกำลังกำจัดเพื่อทำภารกิจนั้นมันเป็เื่เสียมารยาท แต่ที่เธอทำลงไปก็เพื่อจะปกป้องหมู่บ้านไร้นาม ไม่ได้มีจุดประสงค์อย่างอื่น
“ขอโทษเื่อันใดของเ้า พวกข้าสิที่ต้องขอโทษเ้า เป็เพราะพวกข้าที่ปล่อยให้มันหลุดมือ ถ้ามิได้คนอย่างเ้าช่วยเอาไว้ ป่านนี้หมู่บ้านก็คงจะพังพินาศไปแล้ว ไม่มีเื่อันใดที่เ้าต้องขอโทษ”
หนึ่งในกลุ่มนักผจญภัยพูด แล้วเป็ผู้ใช้ดาบเหมือนกับของเหยาเหยา ดูจากรูปลักษณ์ของดาบแล้วน่าจะสร้างมาจากชิ้นส่วนเขี้ยวดาบของหมูป่าเขี้ยวดาบ
หลังจากแนะนำตัวกันไปแล้ว เหยาเหยากับกลุ่มนักผจญภัยก็ได้เดินทางกลับ ส่วนวัวแดงคลั่งที่ตายไปแล้วเหยาเหยาไม่ได้้าอะไรแต่อย่างใด ไม่ว่ายังไงภารกิจนี้ก็ยังเป็ของกลุ่มนักผจญภัย พวกเขาจะเอาไปทำอะไรก็เื่ของพวกเขา
แล้วพอกลับมาถึงหมู่บ้าน เหยาเหยาก็เห็นทหารกำลังพาตัวเ้าหนี้ของหมู่บ้านอย่างกังและหลิวผู้ติดตามของกังไปด้วย แล้วนี่ก็เป็เหตุผลที่พวกทหารเดินทางมายังหมู่บ้านไร้นามแห่งนี้เพื่อที่จะมาจับตัวพวกเขาไป แล้วเื่ที่เหยาเหยาพูดบอกกับพวกเขาทหารนั้นพวกเขาก็พอจะรู้เื่นี้มาบ้าง หมายความว่าคนที่แจ้งพวกเขาไปก็คงจะเป็ชาวบ้านในหมู่บ้านนั่นแหละ ชาวบ้านในหมู่บ้านรู้แล้วว่ากังเป็คนชั่วที่ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่้า การที่กังถูกจับตัวไปนั้นมันก็สมควรกล้วแหละนะ
หลังจากที่กังและหลิวถูกทหารจับตัวไปแล้ว พวกชาวบ้านต่างก็ดีอกดีใจที่จะได้ของสำคัญที่สูญเสียไปอย่างที่ดินทำกินกลับคืนมา ส่วนเื่ทรัพย์สมบัติของกังที่โกงกินผู้อื่นนั้นทางทหารได้ยึดเอาไว้หมดแล้ว เมื่อใดที่ทำการตรวจสอบ เงินเ่าั้ก็จะถูกคืนให้ชาวบ้านที่เดือดร้อน
ไม่ใช่แค่เื่นี้ที่พวกชาวบ้านดีใจกัน
เมื่อรู้ว่าวัวแดงคลั่งถูกกำจัด พวกชาวบ้านต่างก็ดีใจกัน กลุ่มนักผจญภัยที่ได้เห็นรอยยิ้มของพวกเขาเองก็ดีใจไปด้วย
แล้วด้วยเหตุนี้กลุ่มนักผจญภัยก็ได้ตัดสินใจยกชิ้นส่วนของวัวแดงคลั่งให้กลับหมู่บ้านไร้นามแห่งนี้เหลือเพียงส่วนหัวของมันที่ต้องเอาไปยืนยันภารกิจ อย่างน้อยพวกเขาก็จะได้มีวัตถุดิบเอาไว้ทำกับข้าว อย่างน้อยมันก็ทำให้พวกเขาไม่ต้ออดอยาก คนที่มีกินมันก็มี แต่คนที่ไม่มีอันจะกินก็มีอยู่เยอะ การแบ่งปันให้พวกเขามันก็เป็หน้าที่ของนักผจญภัยเช่นเดียวกัน
...
