ลูกหมาป่าน้อยเบะปากด้วยความน้อยอกน้อยใจ เสียงทุ้มต่ำลงหลายส่วน        “บรู๊ว”        ‘เจ้าว่าอย่างไรก็อย่างนั้นเถิด’        จากนั้นมันก็เดินไปตรงหน้าไป๋เซี่ยเหอ แล้วเลื่อนใบไม้ที่มีน้ำไปตรงหน้านาง        “หงิง”        ‘น้ำสะอาดนะ ดื่มเถิด’      ...