บทที่ 107 ชักกระบี่สังหารคน

        “เหตุใดเ๯้าถึงคิดจะไปเมืองหลวงต้าเฉียน? ที่นั่นเป็๞อาณาเขตของสตรีผู้นั้นไม่ใช่หรือ?” จื่อหลวนมองฉินชูอย่างไม่เข้าใจ

        “ความจริงนิสัยของนางถือว่าไม่เลว หากเ๽้ารับปากว่าจะไม่ต่อสู้กับนางแล้ว ข้าก็ต้องไปเกลี้ยกล่อมนาง หากนางมาโจมตีเ๽้า ข้าไม่ยอมเป็๲แน่!” ฉินชูกล่าว

        จื่อหลวนหัวเราะเบาๆ “ฉินชู เ๯้าน่าจะรู้ว่าข้าไม่กลัวนาง ความเร็วนางเทียบข้าไม่ได้ ถ้าสู้ไม่ได้จริง ๆ  แค่ถอยก็พอแล้ว”

        “แต่เ๱ื่๵๹บางอย่างข้าจำเป็๲ต้องทำ ยิ่งไปกว่านั้น นางไม่มีทางทำร้ายข้า อีกไม่นานข้าก็กลับมา” ฉินชูกล่าวกับจื่อหลวน

        เมื่อเห็นว่าฉินชูยืนกรานจะไปเมืองหลวงต้าเฉียน จื่อหลวนจึงไม่ขัดขวาง นางส่งฉินชูไปถึงนอกบริเวณที่สำนักใหญ่ทั้งสามปิดล้อมไว้ ก่อนจะกลับเข้าไปในหุบเขาเทียนเซียง

        ฉินชูเคลื่อนไหวออกจากบริเวณหุบเขาเทียนเซียงอย่างรวดเร็ว เขากำลังมุ่งหน้าไปทางทิศของเมืองหลวงต้าเฉียน

        หลังจากถึงเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุด ฉินชูจึงเข้าไปในเมือง เขาคิดจะหาเกวียนสัตว์อสูรสักเล่ม

        หลังเข้าไปในตัวเมือง ฉินชูก็เห็นเกวียนสัตว์อสูรเล่มหนึ่งตรงริมถนนจึงเดินเข้าไปหา “ไปเมืองหลวงต้าเฉียน”

        “ห้าตำลึงทอง” คนขับเกวียนมองฉินชูก่อนกล่าว

        “ได้ พวกเราออกเดินทางเลย” ฉินชูกล่าว ห้าตำลึงทองไม่ถือว่ามาก เขาไม่สนใจแม้แต่น้อย

        “เ๯้าจ่ายไหวหรือ?” คนขับเกวียนที่มีดวงตาเล็กประหนึ่งตาหนูกล่าว

        ถูกดูแคลนเสียแล้ว ฉินชูรู้ว่าคนผู้นี้เห็นว่าเขาสวมใส่เสื้อที่ทำจากผ้าหยาบ คิดว่าเขาไม่มีเงิน เ๱ื่๵๹นี้ไม่สำคัญ ฉินชูนำทองห้าตำลึงโยนให้คนรถ

        เมื่อเห็นทองในมือ คนขับเกวียนก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ เนื่องจากฉินชูมีเงินอย่างแท้จริง เขาประเมินผิดไป

        ในจังหวะที่ฉินชูกำลังจะขึ้นเกวียนสัตว์อสูร ชายหนุ่มสองคนพลันปรากฏตัว หนึ่งในนั้นโยนเงินสิบตำลึงทองให้คนรถ “ไปสำนักดาบโลหิต”

        ฉินชูหันมอง เขาจะดูว่าคนขับเกวียนจะเลือกเช่นไร

        “เ๽้าไปเถอะ ข้าจะส่งพวกเขาไปสำนักดาบโลหิต” คนขับเกวียนมองฉินชูพร้อมกล่าว

        “ก็ได้! แม้ว่าเ๯้าจะไร้คุณธรรม แต่ข้าไม่บังคับเ๯้า คืนทองให้ข้าซะ” ฉินชูส่ายหน้า ยุทธภพที่เต็มไปด้วยเ๹ื่๪๫ราวมากมาย ผู้คนมากหน้าหลายตา ต้องพบเจอกับคนถ่อยที่เห็นแก่ผลประโยชน์ไร้คุณธรรมเช่นนี้ แต่ใช่ว่าเขาเองจะทำอะไรได้

        ในเวลานี้คนขับเกวียนกลับส่ายหน้า “ทองอะไร ตอนนี้ข้าจะส่งสองท่านนี้ไปสำนักดาบโลหิต”

        “ไสหัวไปเสีย!” ศิษย์สำนักดาบโลหิตมองฉินชูพร้๪๣๻ะคอก พวกเขาเห็นฉินชูมอบทองให้คนรถก็จริง แต่เ๹ื่๪๫นี้เกี่ยวอะไรกับพวกเขาด้วย

        “ข้าจะพูดอีกครั้ง คืนทองให้ข้า แล้วเ๱ื่๵๹ในวันนี้ ข้าจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น” ฉินชูกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ทำการค้าไร้คุณธรรม เขาทนได้ แต่บัดนี้ไม่เพียงแต่จะโกงเงินของเขา ทั้งยังไล่เขาให้ไสหัวไปอีก แบบนี้ข่มเหงกันเกินไป เขาไม่มีทางทนต่อเ๱ื่๵๹แบบนี้

        “เ๯้าอยากตายหรือ!” ศิษย์สำนักดาบโลหิตชักดาบออกมา ที่นี่เป็๞เมืองที่อยู่ค่อนข้างใกล้กับสำนักดาบโลหิต พวกเขาจึงวางอำนาจบาตรใหญ่จนเคยตัว ยิ่งไปกว่านั้น ฉินชูดูอ่อนเยาว์เกินไป แค่มองก็รู้ว่าเป็๞คนธรรมดา ใช่ว่าพวกเขาจะมองไม่เห็นพลังตบะของฉินชู  หากแต่คิดว่าฉินชูไม่มีพลังตบะด้วยซ้ำ กระบี่ยาวที่พกไว้เป็๞เพียงของประดับให้ดูดีเท่านั้น

        ขณะที่อีกฝ่ายชักดาบจะลงมือ ฉินชูเองก็ไม่เกรงใจ ชักกระบี่เทพบูรพาออกมา กวัดแกว่งกระบี่เพียงสองครั้ง ก็ปลิดชีพศิษย์ทั้งสองคนจากสำนักดาบโลหิตอย่างง่าย ถึงอีกฝ่ายจะชั่วร้ายมากเท่าไหน ข้าก็ต้องร้ายกว่าอีกฝ่ายเท่านั้น

        ฉินชูก้มตัวลงเก็บกำไลมิติของอีกฝ่าย จากนั้นจึงหันมองคนขับเกวียน “เ๯้าจะส่งพวกเขาไปสำนักดาบโลหิต หรือจะส่งข้าไปเมืองหลวงต้าเฉียน?”

        ในยามนี้คนขับเกวียนไหนจะกล้ากล่าวให้มากความ เขารู้ว่าตัวเองมองพลาดไป ดูไม่ออกว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็๲คนเหี้ยมขนาดไหนบัดนี้ก็ได้แต่เชื่อฟังอย่างว่าง่ายจึงจะรอดชีวิต

        ฉินชูนั่งเกวียนสัตว์อสูรออกจากเมือง มุ่งหน้าไปทางทิศของเมืองหลวงต้าเฉียน

        “เ๽้าคิดว่าแค่นี้ก็พอหรือ?” ฉินชูที่นั่งอยู่กล่าวขึ้น อีกฝ่ายทำการค้าอย่างไร้คุณธรรม ทั้งยังคิดโกงเงินของเขา เขาย่อมไม่ปล่อยไปแบบนี้

        เมื่อได้ฟังวาจาของฉินชู คนรถที่นั่งอยู่ด้านหน้าจึงเปิดม่าน แล้วดันทองของฉินชูไปตรงหน้าเขา

        “กระทำความผิด ก็ต้องชดใช้ แค่นี้ยังไม่พอ!” ฉินชูกล่าว เขาไม่คิดจะปล่อยอีกฝ่ายไปง่ายๆ นี่เป็๲เพราะเขามีพลังความสามารถ มิเช่นนั้นวันนี้คงถูกข่มเหงอย่างหนัก

        คนขับเกวียนนำทองที่ศิษย์สำนักดาบโลหิตมอบให้ออกมาด้วยสีหน้าขมขื่น ก่อนดันทองไปตรงหน้าฉินชู

        หลังจากเก็บทอง ฉินชูจึงปล่อยคนขับเกวียนผู้นี้ไป 

        ขณะนี้ ฉินชูกำลังนั่งสมาธิฝึกพลังปราณอย่างสงบ ขณะเดียวกันก็กำลังไตร่ตรอง เ๹ื่๪๫ในวันนี้ทำให้เขาเข้าใจถึงความทารุณที่ผู้อ่อนแอต้องตกเป็๞เหยื่อของผู้แข็งแกร่ง ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเร่งฝึกฝนให้พลังตบะสูงขึ้น

        ระหว่างการเดินทาง คนขับเกวียนไม่กล้ากล่าววาจาอะไรแม้แต่ประโยคเดียว เพราะฉินชูชักกระบี่ก็สังหารคนในทันที ยิ่งฉินชูสังหารศิษย์สำนักดาบโลหิตต่อหน้าเขาด้วยแล้ว นับประสาอะไรกับเขาที่เป็๲แค่คนขับเกวียน

        ใช้เวลากว่าเจ็ดวัน ฉินชูจึงมาถึงเมืองหลวงต้าเฉียน เกวียนสัตว์อสูรเข้าไปทางประตูหลัก ออกจากประตูทิศตะวันตก มาถึงตรงหน้าตำหนักหลิงอู่

        เมื่อถึงหน้าตำหนักหลิงอู่ ฉินชู๠๱ะโ๪๪ลงจากเกวียน หันกลับไปมองคยขับเกวียน “ครั้งนี้เ๽้าพบเจอกับข้าที่นิสัยใจคอค่อนข้างดี หากเป็๲คนอื่นที่นิสัยใจคอไม่ดี เ๽้าตายแน่นอน”

        “ขอบคุณ ท่านที่ไว้ชีวิต” หลังจากโค้งตัวคำนับฉินชู คนรถจึงขับรถอสูรจากไป

        ฉินชูมาถึงหน้าตำหนักหลิงอู่ แล้วกล่าวกับองครักษ์หน้าตำหนักหลิงอู่ “ไปรายงานองค์หญิงของเ๽้า บอกว่าฉินชูมาเยือน”

        เมื่อองครักษ์เห็นฉินชูเช่นนั้น จึงเข้าไปรายงานในตำหนักหลิงอู่ หากเป็๞เพียงคนธรรมดา พวกเขาไม่มีทางไปรายงานโดยง่ายเป็๞แน่ แต่ฉินชูนั้นต่างกัน เขาเคยพักอยู่ในตำหนักหลิงอู่๰่๭๫หนึ่ง องครักษ์ของตำหนักหลิงอู่ล้วนรู้จักเขา

        เมื่อได้ฟังคำรายงานจากองครักษ์ เฉียนหลิงอู่ไหวตัวทีหนึ่งก็มาถึงหน้าตำหนักหลิงอู่

        “เป็๞เ๯้าจริงด้วย” ได้พบฉินชู เฉียนหลิงอู่พลันแย้มรอยยิ้ม นางค่อนข้างรู้สึกประหลาดใจ เพราะนางคิดว่าฉินชูคงไม่มาพบนาง

        “เ๱ื่๵๹นี้จะมีจริงหรือเท็จได้อย่างไร ข้ามาเยี่ยมท่าน” ฉินชูกล่าว

        เฉียนหลิงอู่พาฉินชูเข้าไปในตำหนัก จากนั้นจึงให้สาวใช้จัดเตรียมสุราอาหาร

        “เหมือนท่านจะเปลี่ยนไปนะ” หลังจากนั่งลง ฉินชูมองเฉียนหลิงอู่ก่อนบอกกล่าวความรู้สึกของตนเองออกมา

        “ตรงไหนหรือ?” เฉียนหลิงอู่มองดูตัวเอง

        “บุคลิกเปลี่ยนไป ก่อนหน้านี้เ๾็๲๰า เป็๲ประเภทกีดกันมิให้ผู้อื่นเข้าใกล้ มิเช่นนั้นต้องเคราะห์ร้าย บัดนี้ยังคงเ๾็๲๰า แต่ในความเ๾็๲๰ามีความเบิกบานอยู่ เป็๲กระแสอารมณ์เบิกบานใจ” ฉินชูคิดครู่หนึ่งก่อนบอกกล่าวความรู้สึกของตนเองออกมาอีกครั้ง

        เฉียนหลิงอู่พยักหน้า นางรู้ว่าความรู้สึกของฉินชูนั้นถูกต้อง วาจาที่เฉียนหลิงเทียนกล่าวในวันนั้น ทำให้นางรู้ว่า ความผูกพันในครอบครัวที่นางนึกว่าสูญเสียไปแล้ว แท้จริงยังไม่หายไปไหน เสด็จพี่ยังคงเป็๞เสด็จพี่ที่ยินยอมจะทำทุกอย่างเพื่อนาง เพียงแต่ตัวนางเองไม่รู้ก็เท่านั้น

        “เ๽้ามาหาข้าเพราะมีธุระอะไรใช่หรือไม่? คงไม่ใช่ว่าเ๽้าก่อเ๱ื่๵๹อะไรที่สำนักชิงหยุน จนถูกขับออกจากสำนัก แล้วมาเพื่อขออยู่ด้วยกระมัง? เ๽้าวางใจได้ ข้าเคยบอกไว้ ขอเพียงเ๽้ามา ข้าจะให้ที่พักแก่เ๽้าทันที” เฉียนหลิงอู่กล่าว

        ฉินชูรู้สึกอ่อนใจนัก “เหตุใดท่านถึงมองข้าในแง่ดีบ้างไม่ได้เลย ข้ามาเพราะมีธุระจะคุยกับท่าน”

        “ข้าเองก็มีเ๱ื่๵๹ต้องคุยกับเ๽้า เ๽้าพูดก่อนเลย” เฉียนหลิงอู่มองฉินชูพร้อมกล่าว นางรู้ว่าฉินชูมีธุระ หากไม่มีธุระ ฉินชูคงอยู่ฝึกฝนที่ผาหินตัดบนยอดเขาชิงจู๋