บทที่ ๒๗ คืนสังหาร...ณ เมืองหลวงซื่อผิงหันกลับไปมองเรือนพักของตนเอง... ที่ซึ่งแสงเรืองรองจางๆ ของมุกมังกรสวรรค์ยังคงลอดผ่านช่องหน้าต่างออกมา... แสงนั้นดูราวกับดวงดาวอันโดดเดี่ยวที่กำลังส่องประกายท้าทายความมืดมิดของราตรีกาลเสวียนเฟิ่งทอดสายตามองตามนาง...