ท่านประธานฟู่ ภรรยาของคุณไปตั้งแผงดูดวงอีกแล้ว
ขนาดตัวอักษร
สีพื้นหลัง
บทที่ 25
รักออนไลน์มีความเสี่ยง
หลินซีดูดวงคิวสุดท้ายเสร็จและเตรียมจะเก็บแผงกลับบ้าน
“ท่านปรมาจารย์! คุณจริงๆ ด้วย!”
เธอหันไปตามเสียง เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาหมดจดคนหนึ่งกำลังโบกมือให้อย่างตื่นเต้น จี้เหิง รีบพุ่งตัวเข้ามาหาทันที
“ท่านปรมาจารย์ จำผมได้ไหมครับ? ผมจี้เหิงไง ที่เราเจอกันคืนนั้น”
หลินซีใช้เวลาคิดเพียงวินาทีเดียว “อ้อ ิญญาเร่ร่อนดวงซวยคนนั้นนี่เอง”
“ใช่ครับใช่ ผมเอง!” จี้เหิงดีใจออกนอกหน้า “ผมตามหาคุณมานานมาก ไม่นึกเลยว่าจะมาตั้งแผงอยู่ที่ถนนของเก่า มหาลัยผมอยู่แถวนี้เอง เดี๋ยวผมเลี้ยงข้าวคุณนะ”
“ไม่ต้องค่ะ” หลินซีกวาดตามองเขาแวบหนึ่ง “พ่อหนุ่ม หน้าผากคุณหมองคล้ำ ระวังจะมีคดีเืตกยางออกนะ”
เ้าเด็กดวงจู๋คนนี้ไม่รู้ไปเจออะไรมาอีก ทั่วทั้งหน้าผากปกคลุมไปด้วยไอสีดำหนาทึบ แต่ยังดีที่ไม่มีอันตรายถึงชีวิต
“มะ... ไม่จริงน่า เอาอีกแล้วเหรอ” จี้เหิงได้ยินแบบนั้นใจก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที “ท่านปรมาจารย์ อย่าขู่ผมสิครับ”
หลินซีหยิบปึกยันต์คุ้มครองออกมา “แผ่นละหนึ่งพันหยวน เอาไหม?”
“เอาครับเอา!” จี้เหิงเคยเห็นอิทธิฤทธิ์เธอมาแล้ว แทบอยากจะเหมาทั้งปึก “อาจารย์ จัดมาให้ผมร้อยแผ่นเลย!”
หลินซีตอบเรียบๆ “จำกัดจำนวนค่ะ ได้มากสุดคนละสิบแผ่น เอาไปเยอะกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าสิบแผ่นยังกันไม่อยู่ ก็แสดงว่าถึงคราวเคราะห์ของคุณแล้วล่ะ เตรียมตัวไปเกิดใหม่ให้ดี เผื่อชาติหน้าจะดวงดีกว่านี้”
จี้เหิงตัวสั่นงันงก รีบโอนเงินซื้อไปสิบแผ่นทันที “อาจารย์... ผมจะตายไหมครับ?”
หลินซีส่ายหัว “ไม่ตายค่ะ อย่างมากก็แค่แขนหักขาขาด นอนพักสักเดือนสองเดือนก็หาย ไม่ต้องกังวลมากหรอก”
จี้เหิงยิ่งฟังยิ่งกลัว “อาจารย์ครับ ขอคอนแทคไว้หน่อย เผื่อเกิดเื่ขึ้นมาคุณต้องมาช่วยผมนะ เท่าไหร่ผมก็จ่าย!”
หลินซีบอก “คอนแทคทั่วไปไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ ถ้าเจอเื่อะไรจริงๆ ให้ะโเรียกชื่อฉันใส่ยันต์คุ้มครอง ถ้าฉันััได้จะไปช่วยเอง”
จี้เหิงยังไม่วายตื้อจนได้วีแชทของท่านปรมาจารย์มาจนได้ เขาโบกมือลาอย่างอาลัยอาวรณ์ “อาจารย์ครับ แล้วเจอกันนะ”
เมื่อหลินซีกลับถึงวิลล่า เธอได้รับข้อความจากฟู่จิงเหยา
【ป้าอู๋ทำกับข้าววางไว้บนแผ่นอุ่นอาหารแล้วนะ พรุ่งนี้อยากกินอะไรบอกผมได้ เดี๋ยวผมบอกป้าอู๋ให้】
หลินซีมองกับข้าวสามอย่างซุปหนึ่งอย่างบนโต๊ะ แล้วพิมพ์ตอบกลับไป
【กินอะไรก็ได้ค่ะ แต่รบกวนให้ป้าอู๋ทำเยอะหน่อยนะคะ】
【ประมาณไหน?】
【กับข้าว 10 อย่าง ข้าวสวย 2 หม้อค่ะ】
หลินซีรออยู่นาน ฟู่จิงเหยาก็ส่งกลับมาแค่เครื่องหมายคำถาม 【?】
เธอเลยอธิบายต่อ 【พวกเสี่ยวจินต้องกินข้าวด้วยค่ะ】
ฟู่จิงเหยาจ้องหน้าจอมือถือนิ่งอยู่นาน... เสี่ยวจินคือใคร? เช้าวันนั้น คำแรกที่หลินซีะโเรียกคือเสี่ยวจิน สรุปเสี่ยวจินคือใครกันแน่? แล้วยังมีคำว่า "พวก" อีก!
เฉินเจาที่ยืนอยู่ข้างๆ เรียก “ท่านประธานครับ... ท่านประธาน...”
ฟู่จิงเหยารู้สึกตัว “เร่งเซ็นสัญญาให้เสร็จ อีกสามวันเราจะกลับประเทศ”
เฉินเจางุนงง พวกเขาเพิ่งมาถึงเมื่อวาน เดิมทีมีกำหนดอยู่เจ็ดวัน ทำไมจู่ๆ ถึงรวบรัดตัดความขนาดนี้? ทางประเทศก็ไม่มีเื่ด่วนอะไรนี่นา... ท่านประธานแปลกไปมาก ต้องมีซัมติงแน่นอน!
ทางด้านตี้จิ่งหยวน หลินซีเห็นว่าฟู่จิงเหยาไม่ส่งข้อความมาอีก เธอจึงปล่อยตุ๊กตากระดาษทั้งห้าออกมา
“คืนนี้พวกเธอเป็อิสระแล้ว”
เสี่ยวถู่ สูดอากาศเข้าลึกๆ “ในที่สุดก็ได้ออกมาสักที”
เสี่ยวจินกวักมือเรียก “รีบมากินข้าวก่อนเถอะ”
เสี่ยวมู่บอก “กับข้าวไม่พอ เดี๋ยวฉันไปดูในครัว ทำเพิ่มอีกสักสองสามอย่าง”
พอน้องไม้เปิดตู้เย็นก็ตาโต “ว้าว! เ้านาย พวกเรารวยแล้ว มีของที่ฉันไม่เคยเห็นเพียบเลย!”
หลินซีเตือน “เจียวไข่เพิ่มก็พอ อย่างอื่นอย่าไปยุ่งนะ” เสี่ยวมู่หยิบแผงไข่ออกมา “รับทราบค่ะเ้านาย!”
หลังมื้ออาหาร ตุ๊กตากระดาษทั้งห้าพุ่งออกไปข้างนอกเพื่อรับแสงจันทร์ เสี่ยวมู่มองที่ดินกว้างขวางแล้วปรบมือดีใจ
“เ้านาย ฉันขอปลูกผักได้ไหมคะ?” หลินซีพยักหน้า
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันถามฟู่จิงเหยาให้ แล้วจะไปซื้อเมล็ดพันธุ์มาให้ด้วย”
เสี่ยวมู่เป็จิติญญาธาตุไม้ ผลผลิตที่ปลูกจะเปี่ยมไปด้วยพลังิญญา อร่อยกว่าผักทั่วไปหลายเท่า หลินซีอยากได้ที่ดินผืนนี้แต่แรกก็เพื่อการนี้แหละ เสี่ยวมู่หมุนตัวอย่างมีความสุข
“เ้านาย ฉันรักคุณที่สุดเลย!”
เดิมทีป่าที่เขาอยู่ถูกไฟป่าเผาวอดจนเขาาเ็สาหัส จนมาเจอเ้านายถึงรอดมาได้ ความปรารถนาเดียวของเขาคือการปลูกพืชผัก
เสี่ยวถู่ยกมือ “เ้านาย ฉันก็จะปลูกด้วย”
เสี่ยวสุย และ เสี่ยวฮั่ว ก็ยกมือตาม “พวกเราด้วย!”
เสี่ยวสุยค้อนใส่เสี่ยวฮั่ว “อย่างแกไม่เผาต้นกล้าก็บุญแล้ว ยังจะปลูกผักอีกเหรอ?”
เสี่ยวฮั่วไม่ยอมแพ้ “แล้วแกไม่รดน้ำจนต้นเน่าตายก็บุญแล้วเหมือนกันนั่นแหละ!”
เห็นทั้งคู่จะเริ่มวางมวย เสี่ยวจินก็รีบห้าม “ห้ามทะเลาะกัน รอเ้านายสั่ง!”
หลินซีแจกแจง “เสี่ยวจินจัดการเลย แบ่งให้คนละล็อก”
ทุกคนไม่มีความเห็นต่าง แบ่งที่ดินกันเสร็จก็นั่งรับพลังจันทร์ในอาณาเขตของตัวเอง... คืนนั้นผ่านไปอย่างราบรื่น
เช้าวันต่อมา... ตาเจิ้งนอนไม่หลับจนถึงหกโมงเช้า เขารีบใส่รองเท้าวิ่งออกจากบ้าน พอเดินถึงชั้นสามก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
“เบบี๋~~ เมื่อวานทำไมไม่ตอบแชทเค้าล่ะ~~ เค้าโกรธแล้วนะ~~ เดี๋ยวจะทุบอกดังปึ้กๆ เลย~~”
ตาเจิ้งสะดุ้ง นี่มันเสียงอิงอิงของเขานี่นา! ที่แท้เธอพักอยู่ตึกเดียวกับเขา นี่มันพรหมลิขิตชัดๆ เขาจึงรีบวิ่งลงไปกะจะเรียกอิงอิง แต่กลับพบกับ... ผู้ชายผมเผ้ารุงรังคนหนึ่ง
ตาเจิ้งใจหายวับ ขยี้ตาแล้วมองอีกรอบ ผู้ชายคนนั้นใส่รองเท้าแตะ ไม่ใส่เสื้อ นุ่งกางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋ หน้าเต็มไปด้วยสิว หัวยุ่งเหยิง หน้ามันเยิ้มจนทอดไข่ได้ พุงพุ้ยเป็ชั้นๆ เขากำลังนั่งแคะขี้เท้าไปพลาง บีบเสียงแหลมพูดใส่โทรศัพท์ไปพลาง
“เบบี๋~~ ถ้ายังไม่สนใจกัน เค้าจะโกรธจริงๆ แล้วน้า~~”
ตาเจิ้งแทบจะขาดใจ “ไม่... ไม่จริง นี่ไม่ใช่อิงอิงของฉัน!”
ตึ๊ง! เสียงแจ้งเตือนมือถือดังขึ้น เขาคว้ามือถือขึ้นมาดู ในหน้าแชทปรากฏข้อความเสียงที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่เป๊ะๆ ความหวังที่ริบหรี่ของตาเจิ้งพังทลายลงทันที เขาเปย์เงินให้อิงอิงไปแล้วรวมๆ กว่าสามแสนหยวน!
ตาเจิ้งสติขาดผาง “ไอ้สิบแปดมงกุฎ!! ไอ้คนลวงโลก!!”
“อิงอิง” หันมามอง แล้วเผลอจีบนิ้วกรีดกราย “เบบี๋~~”
ตาเจิ้งช็อกสุดขีด ชายฉกรรจ์หน้าหนวดนั่งแคะเท้าเรียกคุณว่าเบบี๋ด้วยเสียงหวานหยดย้อย ไม่มีอะไรจะสยองไปกว่านี้อีกแล้ว เขาคว้าไม้กวาดแถวนั้นขึ้นมาฟาด
“ไอ้ต้มตุ๋น!!!”
“อิงอิง” ใหน้าซีด ตาเจิ้งคือลูกค้าเบอร์หนึ่งของเขา ตาแก่ขี้เหงาที่มีเงินถุงเงินถัง หลอกง่ายนิดเดียว เขาเลยแอบมาดูเชิงที่นี่ ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะความแตก! เขาพยายามวิ่งหนี แต่เสียงเอะอะของตาเจิ้งทำให้ชาวบ้านแถวนั้นตื่นกันหมด
ตาเจิ้งะโลั่น “ช่วยด้วย! จับโจรปล้นเงิน!”
สุดท้าย “อิงอิง” ก็ถูกตำรวจรวบตัวไปสอบสวน ขยายผลจนพบคดีฉ้อโกงกว่าสามสิบราย มูลค่าความเสียหายรวมกว่าสองล้านหยวน เนื่องจากความผิดฉกรรจ์และมูลค่าความเสียหายสูง “อิงอิง” จึงถูกตัดสินจำคุกเจ็ดปี
ตำรวจออกประกาศแจ้งเตือนทิ้งท้าย "รักออนไลน์โปรดระวัง ความรักหวานชื่นอาจเป็กับดักที่ทำให้กระเป๋าฉีกได้!"
นิยายแนะนำจากท่านเทพเทียนเป่าตี้
- ไทย
- English
© สงวนลิขสิทธิ์ 2022 Glory Forever Public Company Limited ( jinovel.com )
