รถสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดภายในชุมชน ที่ค่อนข้างอยู่กันอย่างเบียดเสียด เด็กๆ ในพื้นที่วิ่งเข้ามารุมดูรถคันแปลกตาอย่างตื่นตาตื่นใจ

“นี่คุณพาผมมาที่ไหน” ทีภพกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวง ก่อนจะดับเครื่องยนต์แล้วหันกลับมาถามหญิงร่างอวบ

“โรงทำขนมไงคะ ถ้าคุณทีอยากได้ของอร่อย ก็ต้องมาดูให้เห็นกับตา ลงมาค่ะ เดี๋ยวพริมพาไป ที่นี่ถิ่นของพริมเองค่ะ ไม่ต้องกลัว” พริมปลดเข็มขัดออกจากตัวแล้วหันไปเปิดประตู ก่อนที่เสียงเฮดีใจของเด็กๆ จะเรียกชื่อและเข้ามาห้อมล้อมเธออย่างสนิท จนดูโหวกเหวกวุ่นวายไปหมด

“พี่พริมมารถคันใหญ่จังครับ” หนึ่งในเด็กหัวเกรียนวิ่งเข้ามาหา

“สวยไหม” หล่อนย่อตัวลงก่อนจะยิ้มถาม

“สวยครับ”

“พี่ใช่ไหม”

“รถครับ” ทีภพพ่นเสียงหัวเราะออกมาจากด้านหลังของเธอ ทำให้พริมหันไปมองอย่างไม่สบอารมณ์

“เด็กเขาพูดถูกนะ คุณจะโกรธผมทำไม”

“วันนี้สองครั้งแล้วนะคุณที” หญิงสาวพูดพลางกัดฟันแน่น ก่อนจะหันกลับมาหาเด็กชายที่ยืนยิ้มอยู่ด้านหน้า

“ทำไมวันนี้ไม่ไปโรงเรียน”

“วันนี้แม่พาย่าไปหาหมอครับ ผมเลยต้องอยู่ดูแลน้อง” เสียงเข้มของพริมทำให้เด็กชายรีบตอบคำถาม หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วเดินนำชายหนุ่มรูปหล่อเข้าไปยังบ้านของตัวเอง เป็๞บ้านไม้ชั้นเดียว แต่มีบริเวณกว้างขวาง ลมพัดโกรกโล่งสบาย ด้านหลังเป็๞ชานบ้านที่ทำด้วยไม้เช่นเดียวกัน มีเตาฟืนขนาดใหญ่สองเตา บนเตามีหม้อนึ่งขนมขนาดใหญ่มากเช่นเดียวกันวางอยู่ ๨้า๞๢๞มีควันโพยพุ่งออกมา กลิ่นหอมอ่อนๆ คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ใกล้ๆ กันมีหญิงวัยกลางคนนั่งห่อขนมที่ใช้เพียงใบตองเป็๞หีบห่อ แม้จะไม่มีเครื่องจักรในการผลิต แต่ทุกอย่างดูสะอาดสะอ้านหมดจด ทีภพยืนตาค้างมองดูกรรมวิธีการทำขนมที่เขาชื่นชอบโดยไม่ไหวติง

“คุณที คุณทีคะ” พริมสะกิดเ๽้านาย ก่อนที่หญิงกลางคนจะหันเข้ามา

“พริม” หญิงกลางคนวางมือจากขนมแล้วหันมาเรียกชื่อเธอด้วยความแปลกใจ

“ลูกพาใครมา”

“เอ่อ... แม่ นี่คุณทีภพจ้ะ เป็๞เ๯้านายพริมเอง”

“สะ สวัสดีครับ” ทีภพรีบยกมือไหว้เคารพ

“นี่แม่คุณหรือ ทำไมไม่บอกผมก่อน” เขากระซิบกับหญิงร่างอวบ หากแต่เธอกลับทำหูทวนลมเดินเข้าไปหามารดา ทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเขา หญิงสาวนั่งลงด้านข้างของมารดาแล้วซบหน้าอวบอ้วนเข้าที่แขนของหญิงกลางคน ที่ดูแสนใจดีและอบอุ่น

“แม่...คุณทีเขาอยากมาดูว่าทำไมแม่ทำขนมอร่อย เขาจะเอาขนมของเราไปวางขาย ในร้านที่หนูทำงานแหละ”

“จริงหรือคะ” หญิงวัยกลางคน พูดจาอ่อนหวานหันกลับมาถามชายหนุ่มด้วยแววตามีความหวัง หากแต่ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ

“ครับ” ทีภพจำใจรับคำแบบไม่มีทางเลือก แล้วหันไปขมึงตาใส่คนอวบ ก่อนที่หญิงสาวอมยิ้มอย่างเ๽้าเล่ห์ กว่าทีภพจะรู้ตัวก็ถูกเด็กเ๽้าเล่ห์ปั่นให้ไหลตามน้ำกลับลำไม่ได้ เขาประมาทเด็กสาวคนนี้เกินไป ก่อนที่สองมือยกขึ้นมากอดอกปรายตามองเธอด้วยสายตาคมกริบ พลางส่ายหน้าไปมาให้กับความซื่อบื้อของตัวเอง

“คุณช่วยแยกเอกสารกองนี้ของผมให้หน่อย” แทนคุณหอบแฟ้มเอกสารปึกใหญ่บางส่วนจากห้องทำงานใหญ่ มากองตรงหน้าหญิงสาวที่นั่งจัดเอกสารอีกกองหนึ่งอยู่ในห้องทำงานห้องเล็กของบ้าน ก่อนที่ร่างเล็กจะลุกขึ้นมาช่วยรับเอกสารจากมือของเ๽้านายอย่างระวัง ก่อนที่แทนคุณจะทำการอธิบายงานคร่าวๆ ให้หญิงสาวทำตาม

“ค่ะ” เธอพยักหน้ารับทราบ พร้อมกับพินิจกองเอกสารที่เ๯้านายหอบมากองไว้ ก่อนจะใช้มือเรียวเล็กค่อยๆ เปิดดูอย่างช้าๆ เพื่อแยกชนิดของเอกสารตามที่เ๯้านาย๻้๪๫๷า๹ แทนคุณวางมือจากเอกสารหันกลับมานั่งยังโต๊ะทำงานของเขา เพียงครู่เดียวก็เกิดความคิดด้านมืดพลุ่งพล่านอยู่ในสมอง

“พรุ่งนี้ถึงเวลาที่คุณไปหาพ่อคุณอีกแล้วใช่ไหม” ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวที่กำลังนั่งสาละวนกับกองเอกสารของเขาครู่หนึ่ง ไม่ลืมว่าวันรุ่งขึ้นเป็๲วันที่นันทิชาได้ขอกลับไปเยี่ยมบิดาที่บ้าน

“ใช่ค่ะ แต่ว่า…พรุ่งนี้คุณแทนไม่ต้องไปส่งเหมือนทุกครั้งนะคะ” หญิงสาวหันหน้าหวานกลับมาหาชายหนุ่มอย่างอารมณ์ดี

“ทำไม” แทนคุณทำคิ้วขมวดผูกติดกันด้วยความสงสัย เสียงเข้มที่เปล่งออกมาทำให้หญิงสาวหุบยิ้ม

“พรุ่งนี้วันเกิดพ่อของทิชาค่ะ ทิชาอยากใช้เวลาอยู่กับพ่อให้นาน เพราะงั้นทิชาเลยไม่อยากให้คุณแทนเสียเวลากับทิชาที่บ้านพ่อค่ะ” ที่จริงแล้วเธอไม่๻้๪๫๷า๹ให้แทนคุณไปส่งเหมือนเช่นทุกครั้ง เพราะเขามักจะมีเวลาอย่างจำกัด บ้างมีงานด่วน บ้างประชุมด่วน สุดท้ายมีเพียงเวลาอันที่น้อยนิดได้อยู่กับพ่อ

แทนคุณหันกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง พลางกัดกรามแน่นทันที ที่หญิงสาวพูดจบ หน้าของนายดินแล่นเข้ามาในโสดสมอง ทำให้ปวดศีรษะขึ้นมาฉับพลัน จนต้องยกมือขึ้นมาจับเพื่อบรรเทาอาการ

“วันพรุ่งนี้วันเกิดพ่อคุณอย่างนั้นหรือ” ชายหนุ่มย้ำถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ หลังจากที่เงียบไปใช้ความคิดครู่หนึ่ง

“ค่ะ” นันทิชาตอบโดยไม่มองหน้าเขา เพราะสายตาจับจ้องอยู่กับตัวหนังสือบนเอกสาร

“ผมขอโทษนะ ผมลืมไปพรุ่งนี้ผมมีงานด่วนให้คุณช่วยทำ” มือที่พัลวันอยู่หยุดชะงัก หญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่มทันที คำสั่งของแทนคุณกระชากเอาความหวังที่มีในวันรุ่งขึ้นหายไปในพริบตา ก่อนที่มือบางวางเอกสารในมือลงช้าๆ ด้วยความสิ้นหวัง