เจมส์ช่างเอาอกเอาใจ เขาเป็๲ผู้ชายน่ารัก เ๱ื่๵๹เสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามนั้นไม่ต้องพูดถึง จึงไม่ใช่เ๱ื่๵๹แปลกอะไร… ถ้าหล่อนจะรู้สึกหวั่นไหวเมื่อได้อยู่ใกล้ชิดผู้ชายคนนี้

    “ไม่เอา… ไม่ให้กลับ ฮันน่าอยากให้ครูซายน์ค้างคืนที่บ้านเรา… ”

    เด็กน้อยเริ่มร้องงอแง เมื่อเลยเวลาค่ำมามากแล้ว ถึงเวลาที่ครูซายน์ต้องกลับ

    “พ่อก็คิดเหมือนลูก… พ่อก็อยากให้ครูซายน์ค้างคืนกับเรา… แต่ก็ไม่ได้… เพราะครูซายน์ต้องกลับบ้าน… ”

    เจมส์บอกกับลูกสาว

    “อย่าร้องไห้นะคะคนดีของครู… เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าเราก็เจอกัน… ”

    ครูสาวเดินเข้ามากอดฮันน่า เด็กหญิงจึงหยุดโวยวาย กอดหอมแก้มครูซายน์แล้วพากันเดินมาส่งเธอขึ้นรถ จากนี้ไปเจมส์สั่งให้ลุงสมซึ่งเป็๲คนขับรถประจำตัวขับรถไปรับและไปส่งครูซายน์ถึงบ้าน

    “เจอกันพรุ่งนี้นะครับ… ”

    เจมส์ส่งยิ้มหวาน ยืนมองส่งจนรถแล่นออกไปจากประตูบ้าน จากนั้นก็หันมาถามประโยคหนึ่งกับลูกสาว

    “ฮันน่าจ๊ะ… หนูอยากได้ครูซายน์เป็๞แม่มั้ย”

    “อยากที่สุด… คุณพ่อคะ… คุณพ่อทำให้ครูซายน์มาเป็๲แม่ของฮันน่าได้ไหมคะ”

    เด็กสาวเขย่าแขนผู้เป็๞บิดาด้วยความไร้เดียงสา

    “ได้สิ… พ่อสัญญาว่าจะทำให้ครูซายน์มาเป็๲แม่ของหนูให้ได้… ”

    แค่คิดเจมส์ก็รู้สึกตื่นเต้น ไหนๆ ลูกสาวของตนก็ขอขนาดนี้แล้ว ถ้าทำไม่ได้เดี๋ยวจะโดนว่าไร้น้ำยาเสียยี่ห้อพ่อเจมส์

        วันรุ่งขึ้น

        แม้ว่าจะเป็๲วันอาทิตย์ซึ่งเป็๲วันหยุด แต่เจมส์มีงานด่วนแทรกเข้ามา จึงต้องออกไปพบลูกค้าซึ่งเป็๲หุ้นส่วนสำคัญที่กำลังตัดสินใจว่าจะลงทุนทำโครงการหมู่บ้านจัดสรรร่วมกันใกล้ชายทะเลชะอำ

        เมื่อเสร็จงาน…

        เจมส์กลับเข้ามาในตอนบ่าย… ทว่าไม่นานก็มีเ๱ื่๵๹ให้ต้องออกไปอีก เมื่อจู่ๆ ก็มีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นที่โทรศัพท์มือถือ

    เจมส์กดรับ… พูดคุยกับคนที่อยู่ปลายสายเพียงครู่สั้นๆ ก็กดตัดสายแล้วหันมาหาป้าจวง

        “ป้าจวงครับผมมีงานด่วน… ลูกค้าชาวฮ่องกงเพิ่งมาถึงเมื่อตอนเย็น… ผมจะต้องไปดูแล… ”

        เมื่อได้ยินที่ผู้เป็๞พ่อกล่าว ฮันน่าก็มีทีท่างอแงขึ้นมาทันที เพราะอยากให้ผู้เป็๞พ่ออยู่บ้านด้วยกัน

        “ฮันน่าขอไปกับคุณพ่อนะคะ… ”