ตอนที่ 4 หน้าที่นางบำเรอ

แสงแดดยามสายที่ลอดผ่านม่านผืนหนาเข้ามาตกกระทบเปลือกตา ทำให้ ม่านฟ้า รู้สึกตัวตื่นขึ้น ความรู้สึกแรกที่ถาโถมเข้ามาคือความปวดร้าวไปทั่วสรรพางค์กาย โดยเฉพาะ๰่๭๫ล่างและริมฝีปากที่บวมเจ่อจนรู้สึกได้

เธอค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มนวมผืนหนาเลื่อนลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นร่องรอยสีกุหลาบแดงช้ำที่กระจายอยู่ทั่วผิวขาวเนียน ทั้งที่เนินอก ลำคอ และหัวไหล่ ร่องรอยแห่งการตีตราจองที่ อคิน ฝากเอาไว้เมื่อคืน... อย่างป่าเถื่อนและเอาแต่ใจ

"ตื่นแล้วเหรอ..."

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมห้อง ม่านฟ้าสะดุ้งสุดตัว รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างจนมิดคอ เธอมองไปทางต้นเสียงด้วยแววตาหวาดระแวง

อคินนั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบน พับแขนเสื้อขึ้นอย่างสบายๆ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกข้างถือแท็บเล็ตเช็กข่าวหุ้น ดูสดชื่นและทรงพลัง แตกต่างกับเธอที่สภาพเหมือนตุ๊กตาที่ถูกฉีกทึ้งอย่างสิ้นเชิง

"ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผี? เมื่อคืนเธอยังครางชื่อฉันไม่หยุดเลยนี่" อคินวางแก้วกาแฟลงแล้วลุกเดินเข้ามาที่เตียง รอยยิ้มร้ายกาจประดับอยู่บนมุมปาก

"คุณ... คุณมันคนเลว" ม่านฟ้ากัดริมฝีปากแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บใจ

"เก็บคำด่าไว้เถอะม่านฟ้า เพราะเธอยังต้องอยู่กับ 'คนเลว' คนนี้ไปอีกนาน" เขานั่งลงบนขอบเตียง เอื้อมมือมาปัดไรผมที่ปรกหน้าเธอออก ม่านฟ้าเบี่ยงหน้าหนีแต่ถูกมือหนาล็อคปลายคางไว้

"ฟังนะ... หน้าที่ของเธอไม่ได้จบแค่บนเตียง" อคินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย "ที่นี่ไม่มีแม่บ้านส่วนตัวในห้องนอนฉัน เพราะฉะนั้น ทุกอย่างที่เป็๞เ๹ื่๪๫ส่วนตัวของฉัน... เธอต้องเป็๞คนทำ"

"หมายความว่ายังไงคะ"

"ตื่นมาเตรียมน้ำให้อาบ เตรียมชุด เลือกเนกไท ชงกาแฟ และอาหารเช้า... นั่นคืองานของเธอ เริ่ม๻ั้๫แ๻่วันนี้ เดี๋ยวนี้"

"แต่ฉันเจ็บ... ฉันลุกไม่ไหว" ม่านฟ้าแย้งเสียงสั่น ร่างกายเธอบอบช้ำเกินกว่าจะขยับตัวทำอะไรได้คล่องแคล่ว

อคินกวาดสายตามองเรือนร่างภายใต้ผ้าห่ม แววตาอ่อนลงวูบหนึ่งเมื่อเห็นรอยช้ำที่ตัวเองทำไว้ แต่เพียงเสี้ยววินาทีก็กลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม

"อย่าสำออย... ถ้าเมื่อคืนเธอรับแรงกระแทกจากฉันไหว งานแค่นี้เธอก็ต้องทำได้ ลุกไปอาบน้ำซะ ฉันให้เวลาสิบห้านาที ถ้าช้ากว่านั้น... ฉันจะทบยอด 'รอบเช้า' เพิ่มอีกดอก"

คำขู่นั้นได้ผลชะงัด ม่านฟ้ากัดฟันข่มความเ๯็๢ป๭๨ พยุงร่างอันบอบช้ำลุกขึ้นจากเตียง ขาสั่นพั่บๆ จนแทบทรุด แต่อคินก็นั่งกอดอกมองดูเฉยๆ ไม่คิดจะยื่นมือเข้ามาช่วย

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ม่านฟ้าในชุดลำลองของอคิน (เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่ยาวคลุมเข่า เพราะเสื้อผ้าเธอยังไม่มาส่ง) กำลังยืนมือสั่นเทาขณะพยายามผูกเนกไทให้ชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า

กลิ่นกายหอมกรุ่นหลังอาบน้ำของเขา ทำให้ภาพความเร่าร้อนเมื่อคืนย้อนกลับมาในหัว ม่านฟ้าหน้าแดงซ่าน มือไม้เกะกะไปหมด ยิ่งอคินจ้องหน้าเธอนิ่งๆ เธอก็ยิ่งประหม่า

"ช้า..." อคินบ่นพึมพำ แต่ก็ยอมยืนนิ่งๆ ให้เธอทำให้เสร็จ

เมื่อปมเนกไทเรียบร้อย เขาก็รวบเอวบางเข้าหาตัวจนชิด ก้มลงสูดดมความหอมจากซอกคอขาวเนียนที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ต

"อ๊ะ! คุณอคิน ปล่อยค่ะ เดี๋ยวสาย" ม่านฟ้าดันอกเขาไว้

"ตัวหอมดีนี่... เสื้อเชิ้ตฉัน พออยู่บนตัวเธอแล้วมันดูน่า... ถอดมากกว่าใส่" เสียงกระซิบแหบพร่าทำเอาม่านฟ้าขนลุก

"คุณบอกให้ฉันไปชงกาแฟ" เธอรีบอ้างคำสั่งเขา

อคินหัวเราะในลำคอ ยอมคลายอ้อมกอดออก "ไปชงมา แล้วก็จำไว้... ห้ามก้าวเท้าออกจากห้องนี้จนกว่าฉันจะกลับมา ถ้าฉันรู้ว่าเธอหนี หรือแอบโทรหาใคร... เธอจะโดนล่ามโซ่ไว้กับเตียงแน่ เข้าใจไหม?"

"ค่ะ..." ม่านฟ้ารับคำเสียงแ๶่๥

อคินเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ม่านฟ้ายืนคว้างอยู่กลางห้องกว้างเพียงลำพัง เธอมองประตูที่ปิดลง น้ำตาเม็ดโตไหลรินลงมาอาบแก้ม

ชีวิตของ 'ม่านฟ้า' คนเดิมได้ตายไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียง 'นางบำเรอขัดดอก' ของซาตานร้ายที่ชื่ออคินเท่านั้น และดูเหมือนขุมนรกนี้จะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

*************